Vandaag is het zo ver: De kittens gaan voor het eerst naar buiten ! Op het moment dat ik dit schrijf rennen ze rond in de ren, spelen met blaadjes en takjes (Ja ik weet het, ik moet de ren hoognodig eens grondig vegen, maar ze vinden het zo leuk). Mama Kirsti vindt het maar niks, ze loopt maar te roepen naar haar kittens en probeert ze over te halen om mee naar binnen te komen, maar dat lukt niet erg. Gitta helpt met oppassen en Yari heeft een nieuwe dimensie toegevoegd aan "tikkertje met de kittens" want in de ren biedt dat weer nieuwe mogelijkheden tot ahterna zitten, vangen en proberen zo lang mogelijk vast te houden.
Jolie vindt het maar niks. Blazend en mopperend probeert ze de kittens naar binnen te jagen, de ren was haar domein. Maar ja... Chester (Jack) had vanmorgen het kattenluik door en zat ineens buiten, gevolgd door Heyan (Joshua). Dus nu heb ik de deur maar open gezet, want ik weet niet of ze ook al snappen hoe ze weer naar binnen kunnen

Afgelopen weekend zijn de toekomstige baasjes van Jack, die dus Chester gaat heten, op bezoek geweest. Ook de fokkers van Borre waren erbij dus het was een gezellige drukte. De kittens vonden het allemaal prima.
Maar 's avonds was ik Kirsti ineens kwijt. Na enig zoeken vond ik haar op zolder. Dat is vreemd, want de kittens waren allemaal beneden en werden door Gitta onder haar hoede genomen. Al snel kwam ik er achter dat Kirsti niet in orde was. Ze bleek buiten en op zolder te hebben gespuugd. Even later lag ze als een zielig hoopje op een kussen in de slaapkamer. Ze voelde zich zo beroerd dat ze zelfs geen moeite meer deed om Jonna en Oskar bij haar kittens vandan te houden, die daar meteen dankbaar gebruik van maakten en zich vrij beneden en buiten vertoonden. Vlak voor ik naar bed ging spuugde Kirsti gal, ze schreeuwde van de pijn. Maar een paar minuten later zat ze gulzig water te drinken. Ik besloot haar geen medicatie te geven, die ik wel in huis heb maar waarvan ik niet zeker weet of een zogende poes dat mag hebben. Gedurende de nacht heb ik haar niet meer horen spugen, en de volgende morgen lustte ze wel een beetje kip. Ze had duidelijk honger, maar ik gaf haar met kleine beetjes tegelijk eten om te voorkomen dat het weer mis zou gaan. Gelukkig knapte ze in de loop van de dag verder op en inmiddels is er niets meer aan de hand.

Na het kittenbezoek van zaterdag heb ik ook de barricade voor de trap weggehaald en de kittens hebben in no-time geleerd hoe ze de trap op en af moeten. Een paar wren al eerder boven geweest omdat ze inmiddels door hadden hoe ze langs de barricade moesten komen. Tot nu toe heeft alleen Heyan een duiklanding van de overloop gemaakt. Hij dook onder de trap naar de zolder door en belandde twee meter lager op de trap naar de begane grond. Mama Kirsti schrok ervan, maar de kleine vent had zich gelukkig niet bezeerd en zat alleen wat verbaasd naar boven te kijken. 

Ik heb geprobeerd wat buitenfoto's te maken maar ik moet nog zien of er bruikbare tussen zitten want ze waren zo watervlug dat de camera ze maar amper kon vangen.

Oh ja en nog iets.... ze hebben door hoe ze via de klimpaal naast de eettafel kunnen klimmen. Dus rustig achter de laptop werken zit er ook niet meer in .... :-)

Vandaag zijn de kleine boefjes zes weken oud en wat groeien ze hard ! Ze krijgen drie keer per dag een hapje natvoer en eten ook alle vier netjes droge brokjes. Sinds ze niet meer in het rennetje zitten hebben ze de grote katten brokjes ook gevonden en ook die gaan er vlot in. De kittenbrokken vallen overigens ook heel goed in de smaak bij de volwassen katten.

Ze leren in rap tempo klimmen en klauteren, het zal mij benieuwen hoe lang de barricade voor de trap naar boven nog stand houdt. Die heb ik wel aangepast, want wat ik eerst had verzonnen was ook voor mezelf nogal onhandig. Nu staat het tuintafeltje ingeklapt voor de trap met een zware doos ertegen, en dat voldoet voorlopig. De kittens hebben het kattenluik dat toegang geeft tot de buitenren nog niet door, maar dat zal denk ik ook niet heel lang meer gaan duren. Zodra ze aanstalten gaan maken om naar buiten te gaan moet ik wel zeker weten dat ze ook weten hoe ze weer naar binnen kunnen, want ik wil niet het risico lopen dat een kitten urenlang buiten zit. Al neem ik aan dat mama of tante Gitta wel in de buurt zal blijven om een oogje in het zeil te houden.

Kirsti is nog steeds erg beschermend. Bij het minste geringste onraad staat ze paraat om haar kittens te verdedigen, daarbij steevast geholpen door Gitta. Gitta is eigenlijk nog erger, want die probeert nog steeds de kittens te verslepen als zij vindt dat ze niet op de juiste plaats zijn. Ze laten dat nog toe, maar veel succes heeft ze er niet mee, want ze lopen even hard weer weg.
Jonna mag onder geen beding in de buurt van de kleintjes komen, ze woont al een paar weken noodgedwongen boven, wat ze overigens prima lijkt te vinden. Ook Oskar moet, als open kater, uit de buurt blijven. Hem help ik af en toe een handje als hij naar buiten en weer naar binnen wil, maar ook hij bivakkeert voornamelijk boven of op zolder. Ook Nina krijgt af en toe een waarschuwing, en het is vreemd te zien dat ook zij zich laat intimideren door Kirsti. Voor Björn en Jolie geldt dat ze niet veel met de kleintjes hebben. Ze lopen er met een grote boog omheen en als er eentje te dichtbij komt wordt er geblazen of gemopperd. Maar vreemd genoeg reageert Kirsti daar niet echt op. Yari is nog steeds hun beste vriend, hij kroelt en stoeit met de kleintjes en heeft daar duidelijk lol in.

Afgelopen zaterdag en zondag is er kittenbezoek gweeest voor de katertjes die al sinds hun geboorte in optie zijn. Kleine Joshua gaat als hij oud gnoeg is verhuizen naar een dorpje in Groningen, war hij een Siberisch Katertje van dezelfde leeftijd als maatje krijgt. Dat wordt vast een geweldig duo samen.

Joe gaat als alles naar wens verloopt verhuizen naar Woudenberg, hij krijgt een Norenvriendje van 2 jaar. In het gezin is nog een kat en een hondje. Dat laatste zal even wennen worden, want een hond loopt hier niet rond, maar deze viervoeter is katten gewend dus het zal zeker wel snel goed gaan.

Ook voor Jack is interesse, deze mensen moeten nog bij hem komen kijken. Jayne staat nog steeds op "on hold". Als ze een week of 8-9 is wordt ze getest op PKDef. Als ze drager is mag ze alsnog verhuizen naar een liefhebber. Als ze vrij is van PKDef zijn er twee opties: Of ik probeer haar bij een bevriende fokker te plaatsen, of ze blijft hier. Maar zo ver is het nu nog niet.

Even een extra berichtje in het dagboek. Vandaag heb ik de hekjes weggehaald en de kittens mogen nu door de woonkamer en keuken op ontdekking, en dat doen ze dus ook. Vanmorgen eerst samen met mijn zus gestofzuigd, dat vond Jack niet leuk. Jemig wat kan die hard roepen boven de stofzuiger uit. Daarna hebben we de hekjes verwijderd en de bodembedekking weggehaald. Die was na 2 weken wel aan een wasbeurt toe. Kirsti en surrogaatmoeder Gitta konden deze actie niet zo waarderen. Gitta begon meteen te slepen, ze wilde de kittens in één van de krabtonnen opbergen, maar die hadden daar geen zin in. Ook mama Kirsti werd knap zenuwachtig van de nieuwe situatie. Uiteindelijk kroop het hele gezin inclusief twee moeders in een holletje dat ooit deel uitmaakte van een inmiddels gesneuvelde krabpaal. Dat paste maar net, maar ze moesten en ouden er met z'n allen in.

De kittens vinden het natuurlijk helemaal geweldig. In de keuken staan de grote-katten-brokjes en die zijn ook best wel lekker voor kittens. En er zijn allerlei dingen waar je in en op kunt klimmen. Kleine Joe presteerde het meteen al om op de bank te klimmen, hij zat ineens achter mijn rug. Opletten dus ! Opletten is het ook met lopen in huis. Schoenen uit op de mat en bij iedere stap die ik zet eerst checken of er geen kitten voor mijn voeten zit of loopt. Ze mogen nog niet naar boven, dus de deur naar de hal is gebarricadeerd met een oud tuintafeltje. De grote katten kunnen daar makkelijk overheen springen, maar sommigen vonden van niet en zaten me diep verontwaardigd aan te kijken. Komop jongens, niet zo flauw doen, zo moeilijk is dat niet. Ik heb er een voerton voor gezet en aan de andere kant een krukje, dus dit gaat nergens over. Een beetje Noor springt vanaf de grond ruim een meter hoog dus niet aanstellen :-)

Yari vindt de kleine kittens helemaal geweldig. Zodra hij doorkreeg dat ze los liepen stoof hij ze achterna door de kamer. Natuurlijk waren ze geen partij voor hem. Zodra hij er eentje gevangen had tussen zijn pootjes begon hij ermee te stoeien. Maar er werd niet gepiept en moeder en tante Gitta grepen niet in dus dan ga ik ervan uit dat het geoorloofd is.

Wat is er deze week veel gebeurd ! Sinds deze week eten de kittens vast voer. Ik vind het nog steeds ontroerend om van die kleine ukkies uit een bakje een hapje Gourmet te zien smikkelen. Met hun kopje helemaal in het bakje (stel je voor dat iemand mijn eten inpikt) verorberen ze het lekkers. Ook de kittenbrokjes vallen in de smaak. De eerste plasjes en minidrolletjes werden na een paar dagen in het kattenbakje gedeponeerd. Ik vind het nog steeds razend knap van kittens dat ze dat zelf leren, het is maar een paar keer mis gegaan.

Ik weeg de kittens nu niet meer iedere dag. Het gaat goed met ze en dan vind ik dat niet nodig. De afgelopen week heb ik ze twee keer gewogen en ze maken nu echt een groeispurt. Ik ben benieiwd hoeveel ze vanavond, met de 5 weken weegbeurt, wegen. Vandaag krijgen ze ook hun eerste wormtabletje.

Ze kunnen nu goed zien en horen en maken echt contact. Als ik 's morgens de lamellen in de woonkamer opendoe komen ze enthousiast aangerend om me te begroeten. Ze gaan op hun achterpootjes staan en proberen zich met hun voorpootjes aan mijn arm op te trekken. Ze beginnen meer te klimmen en te klauteren, ik heb het klimpaaltje al wat veder naar het midden moeten zetten om te voorkomen dat ze uit de ren klimmen. Nog een week, hooguit, dan gaan de hekjes weg en mogen ze los in de woonkamer.

Omdat ik weer begon te twijfelen of het blauwe poesje nou wel of geen wit op haar buikje had, heb ik deze week een filmpje van haar gemaakt. Dat filmpje heb ik gepost in een Facebookgroep en het is nu defintief: Kleine poes is effen blauw zonder wit. Eén van de leden van de groep is keurmeester en zij was zeer stellig: geen wit. Kittens hebben vaak nog wat "moeite" met het aanmaken van pigment. Bij sommige kittens is dit kort na de geboorte zo erg dat de kleur die ze uiteindelijk zullen hebben niet eens goed te zien is. Zo'n verschijnsel heet "sneeuwkitten". Jayne heeft een bescheiden vorm van dit fenomeen. Dus haar kleurcode is weer gewijzigd en deze keer definitief wat mij betreft. Ze is een NFO a, een effen blauw zonder wit :) Over een paar weken wordt ze getest op PKDef, ik ben heel benieuwd en hoop natuurlijk dat ze N/N is !

Ik heb inmiddels ook de stambomen aangevraagd voor de kittens.

En dan hebben we de wonderbaarlijke ommekeer van Gitta nog.... Gitta moest werkelijk niets van de kittens hebben. Vanaf dag 1 dat ze waren geboren liep ze met een grote boog om de nestplek heen. Toen de kittens naar beneden verhuisden was Gitta daar niet blij mee. Regelmatig stond ze voor de ren te blazen en te grommen. Toen ik een bakje kittenbrokken neerzette waren die wel erg lekker en dus sprong Gitta grommend en wel in de ren om van de brokjes te snoepen. Ieder kitten wat in haar buurt kwam werd met een snauw en een grauw op afstand gehouden.
Maar gisteren draaide ze om als een blad aan een boom. Nadat ze eerst bij mij uitgebreid kwam knuffelen en kroelen (wat ze niet vaak doet) sprong ze in de kittenren. Ze begon de kleintjes te roepen en toen ze ze alle vier om zich heen had verzameld begon ze ze te wassen en te knuffelen. Kirsti stond er enigszins verbouwereerd naar te kijken, maar zag al snel de voordelen: nu kon zij wat langer wegblijven van haar kroost, ze heeft een goeie oppas aan Gitta.

Ik ben benieuwd waar dit toe gaat leiden. Gitta is "van de pil" in de hoop dat ze binnenkort krols wordt en gedekt wordt door Oskar.Wie weet is deze verandering in haar gedrag een voorbode van een naderende krolsheid....