3-4-2026: Helaas geen kittens voor Nora

Het ging zo goed met onze Nora. Ze groeide gestaag en er leek geen vuiltje aan de lucht. Maar soms neemt de natuur een andere beslissing.

In de vroege ochtend van 2 april hoorde ik één van de katten een paar keer klagelijk miauwen. Ik lag nog in bed en vroeg me af wat er aan de hand kon zijn. Toen ik even later opstond bleek dat het Nora waas. Ze miauwde zielig en keek me vertwijfeld aan. Ik tilde haar op voor een knuffel en voelde gelijk aan haar buik. Die was leeg. Ik weet na bijna 40 nestjes inmiddels wel hoe een zwangere buik voelt. Ik zette Nora neer en voelde nog eens goed: Echt leeg, geen twijfel mogelijk. Nora had haar kittens verloren.

Als een poes een vroege miskraam krijgt dan vind je daar als fokker vaak niets van terug. Een moederpoes eet de foetusjes instinctief op. Wilde dieren doen dit ook om hun schuilplaats niet te verraden door de geur. 

Met Nora leek kort daarna niets meer aan de hand. Ze kwam gewoon op het natvoer ontbijt af en ook de rest van de dag gedroeg ze zich normaal. Alleen zat de routine van extra hapjes natvoer over de dag heen er nog in bij haar. Verder lag ze rustig te slapen, verzorgde haar vacht en zat buiten in de ren vogeltjes te kijken. 

Dit soort dingen gebeuren helaas, net zoals bij mensen gaat ook niet elke poezen zwangerschap goed. Poezen gaan alleen binnen een dag weer over op hun normale leven. Ik ben niet meer zwanger, ik krijg geen kittens. Oké, dan. 

Ik heb nu wel het dilemma wat te doen. Ik kan haar weer op de poezenpil zetten, maar dat vergroot de kans dat ze een baarmoederontsteking oploopt. In overleg met mijn dierenarts Nelleke heb ik daarom besloten dat we voor een herkansing gaan. Zodra Nora opnieuw krols wordt mag ze opnieuw op date met Coos. Ik houd er rekening mee dat ze misschien al binnen een paar weken krols wordt, want zoals ik al schreef: Voor haar gaat het leven gewoon door. 

22-3-2026: Lentekriebels bij de katers

Er is niet zo heel veel te melden op het moment. Nora doet het heel goed als aanstaande mama. Ze geniet van extra lekkere hapjes en verder vindt ze alles wel best. Ze heeft nog geen rond buikje, maar Nora heeft ook een lang lijf net als haar moeder, dus dan zie je een zwangerschap niet zo snel. Ze is inmiddels over de helt. 

De heren in Casa Jarinina hebben duidelijk het voorjaar in de bol. Ze lopen om beurten achter verschillende dames aan te sjouwen. Ik moet de meden voortdurend in de gaten houden of er niet eentje per ongeluk toch krols wordt. Ik geef een zo laag mogelijke dosering poezenpil en dat gaat soms dus niet goed. Tina is al krols geweest en heeft dus een aantal dagen in de kattenkamer gezeten. Zij is echt niet aan de beurt voorlopig, één dame van net 1 jaar die kittens gaat krijgen (Nora werd op 1 januari jl. 1 jaar) is voorlopig wel even genoeg. 

Ook Guusje brak door de pil heen en heeft dus ook een aantal dagen 'kattenkamer arrest' gehad. Guusje is in februari bij de tandarts geweest en heeft het nodige aan tanden en kiezen moeten inleveren. Helaas komt een slecht gebit op jonge leeftijd soms voor. Inmiddels is ze wel weer hersteld, maar kittens krijgen gaan we niet doen, al was het maar omdat ze vorig jaar eerst een late miskraam kreeg en vervolgens een aantal maanden later alsnog een gezond nest. 

RaA staat al een aantal weken op Suprelorin, het staafje lijkt zo onderhand te gaan werken. Dat scheelt in ieder geval één stalker voor de dames. 

Er kwam leuk nieuws uit Delft: Ticket heeft bij cattery Arctic Eden gelogeerd om daar poes Skye te dekken. Inmiddels is duidelijk dat de dekking geslaagd is, de kittens worden enkele dagen na die van Nora verwacht. 

 

7-3-2026: Nora en Coos zorgen voor een verrassing

Het was nog niet de bedoeling om alweer een volgend nestje te plannen. Het was juist zo lekker rustig nadat 2025 bijna het hele jaar in het teken had gestaan van kittens. Alle meiden kregen de poezenpil.

Maar toen brak Nora daar doorheen. Twee dagen voordat het weer 'pildag' was. Ik hoorde in de nacht van vrijdag 13 op zaterdag 14 februari hoe Coos tegen een poes aan het kletsen was. Het typische miauwen van een kater die vindt dat een meisje lekker ruikt. Ik schoot mijn bed uit om te zien in wie onze blauwe Casanova meer dan gemiddelde interesse had. Dat bleek Nora te zijn, dochter van Wynonna en Orvar, en net 13 maanden oud. Dat gaan we niet doen, was mijn eerste gedachte. Ik raapte Nora op, sloot haar op in de kattenkamer en kroop weer in bed.

Toen ik 's morgens opstond, lag Coos als een trouwe hond voor de deur van de kattenkamer. Hij keek me verwijtend aan. Dáár zit ze, mijn meisje. En ik mag er niet bij. Dit is níét eerlijk. Nadat ik de katten hun natvoer had gegeven – uiteraard bedankte Coos voor zijn ontbijt, hij had belangrijker zaken aan zijn hoofd – ging ik de kamer in om Nora een bakje natvoer te geven. Ze was echt krols, dat was wel duidelijk. Toen ik weer op de overloop stond en nog steeds Coos' verwijtende blik zag, ging ik overstag. Coos had in zijn leven pas een paar keer een poes mogen dekken. Zelf heb ik nog nooit een nestje van hem gehad. Zijn meisje Tammy werd in 2024 weggekaapt door Ticket. Dus ik deed de deur van de kattenkamer open en liet Coos binnen.

Coossie ging voortvarend aan de slag met zijn taak. Hij benaderde Nora als een echte gentleman. Ze werd gewassen en vol adoratie bewonderd. Maar ze liet zich niet gemakkelijk dekken. Zoals wel vaker bij een eerste dekpoging rolde ze steeds op haar zij. Het leverde een hilarisch filmpje op, maar Coos kon er niet om lachen.

Ik liet het love couple alleen en ging aan de slag met de zaterdagse schoonmaakklussen. Halverwege de middag hoorde ik Nora schreeuwen. Zou het hem gelukt zijn? Ik spurtte naar boven, waar ik een hevig rollende Nora aantrof en een briesende Coos. Missie geslaagd. Nora was op zijn zachtst gezegd ontstemd over wat haar was overkomen. Als Coos in haar buurt kwam, haalde ze woedend naar hem uit. Ik haalde Coos uit de kamer zodat Nora even tot rust kon komen. Later liet ik hem weer bij zijn meisje, maar een tweede dekking bleef uit. Wel was hij heel lief voor haar; ze lagen knus samen te slapen.

Eén dekking kan genoeg zijn, dat weet ik ook van Oskar, de vader van Coos. De weken daarna hield ik Nora in de gaten. Zo'n anderhalve week na de dekdatum, 14 februari, merkte ik dat ze meer interesse had als er vlees of natvoer werd geserveerd. Het was dan ook geen verrassing toen ik eind deze week haar tepeltjes checkte. Die zijn roze. Nora is zwanger.

De kittens worden verwacht rond 20 april. En ook al waren ze niet gepland, ik kijk uit naar wat deze twee lieverds samen hebben gemaakt.

 

6-2-2026: Dikke pech voor Guusje

Guusje heeft een paar vervelende weken achter de rug. Ze had erg last van haar bekje. Ik had een sterk vermoeden dat haar gebit er bar slecht aan toe was. Door omstandigheden kon ze niet meteen bij de dierenarts terecht. Dus gaf ik haar dagelijks pijnstiller zodat ze in ieder geval wel bleef eten. Op 30 januari was het consult en de diagnose was duidelijk: Ernstige gingivitis. Gelukkig kon ze afgelopen woensdag geholpen worden.

Omdat er 's middags om 2 uur nog geen nieuws was, maar eens gebeld. Ja, alles was goed gegaan. Op haar hoektanden na en twee kiesjes moest alles worden getrokken. Sommige elementen waren al helemaal vergaan, er zaten alleen nog wortelresten. De problemen speelden dus al veel langer, maar katten kunnen pijn en ongemak nu eenmaal heel goed verbergen. Maar de reden dat er nog niet was gebeld was dat Guusje niet echt lekker wakker wilde worden. Ze lag inmiddels aan een infuus om de narcose sneller uit haar lijfje te krijgen. Eind van de middag mocht ze naar huis. 

Ze was toen nog behoorlijk wiebelig, maar ze had wel honger en wilde wel wat natvoer eten. We zijn nu een paar dagen verder en het gaat best goed met ons Guus. Ze krijgt pijnstilling en antibiotica en volgende week staat er een controle bij de dierenarts gepland. 

 

25-1-2026: Nieuw klimplezier en een ingestorte kattenren

De klimpalen in Casa Jarinina waren dringend aan vervanging toe. Na zo'n 10 jaar trouwe dienst was dat ook niet zo vreemd met een grote groep katten die regelmatig hun nagels slijpen aan het sisal. Met een beetje uitstel vanwege de hevige sneeuwval werden de palen bezorgd en met wat hulp van lieve vrienden staan ze inmiddels alle drie in de woonkamer. En dat is te zien, want er wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Vooral de 'doorligplanken' zijn favoriet, maar ook de holletjes in de grote paal en in de nieuwe ton worden gewaardeerd. Het klimplezier is ook deze keer weer geleverd door De Kattenkrabpaal.

Maar we hadden ook nog dikke pech met de kattenren. Die staat inmiddels al zolang ik hier woon, dus 13 jaar. Hij had tot nu toe alle stormen, kou en sneeuw doorstaan. Maar het pak sneeuw dat begin januari viel was te veel van het goede. Het dak is op een aantal plaatsen doorgezakt. De aluminium balken zijn beschadigd en het complete dak moet worden vervangen. Dat komt Petfort uit Gemert gelukkig eind deze week doen. De katten mogen nog wel naar buiten want het dak heeft het gelukkig wel gehouden en is niet naar beneden gekomen. Ik moet nog even afwachten of mijn opstalverzekering de kosten dekt. Dat zou wel fijn zijn want het herstel kost zo'n 2.000 euro. 

Er zijn nog geen poezen krols, tot grote frustratie van met name RaA die luidkeels zijn stem laat horen. Ticket en Coos doen het gelukkig wat rustiger aan als het om herrie schoppen gaat. De heren moeten echt nog even wachten tot de koude maanden voorbij zijn voordat we over nestjes gaan nadenken.

 

Meer artikelen …

Pagina 1 van 2