Na het verdrietige nieuws over het overlijden van onze Kirsti en kort daarna onze Gitta, is er nu ook leuk nieuws te melden.

Wynonna is zwanger van haar tweede nestje. De kittens worden ergens eind december verwacht. De dame heeft het me wel lastig gemaakt, want het is niet duidelijk wie de vader van de kittens is.

Nadat een eerste poging met onze RaA niet was gelukt werd Wynonna enkele weken later opnieuw krols. RaA had er duidelijk geen zin in om haar te dekken. Dus ging ze uit logeren bij Franca van Cattery Norsk Glimre. De bedoeling was dat ze zou worden gedekt door Odin PernilleSon av Froskeland. Maar Odin dacht daar anders over. Is hij er normaal gesproken als de kippen bij om een poes te mogen dekken, Wynonna vond hij waarschijnlijk net iets te opdringerig. Na een paar dagen zonder zichtbare dekking besloten Franca en ik dat Orvar Diamond Forest, onze man uit Polen, het dan mocht proberen. Hij leek wel belangstelling te hebben, maar een dekking heeft Franca niet gezien of gehoord. Nu is die natuurlijk ook niet 24/7 aanwezig. Ook haar jonge kater Jersey heeft nog bij Wynonna gezeten, maar dat werd ook geen succes, want Jersey snapte niet wat er van hem werd verwacht. 

Na tien dagen logeren kwam Wynonna op 5 november weer thuis. Ze was nog steeds krols. We gingen er daarom vanuit dat ze niet was gedekt. RaA heeft nog achter haar aan gelopen, maar ik heb niet gezien dat hij pogingen deed om haar te dekken. De enige die er wel oren naar had was onze Ticket, maar dat zou geen goed idee zijn want hij is haar vader. Ticket heeft een Suprelorin implantaat, maar dat is geen garantie en aangezien Wynonna de deur van de kattenkamer waar ik haar had opgesloten open heeft weten te krijgen weet ik niet 100% zeker of hij haar toch gedekt heeft. 

De weken gingen voorbij en ik hield geen rekening met een zwangerschap. Ik hield Wynonna alleen in de gaten of ze weer krols zou worden zodat we voor een herkansing konden gaan, met wie dan ook. Tot ze begin december bij me op schoot sprong en ik haar gedachteloos over haar buik aaide. En toen voelde ik ineens allemaal opgezette tepels. Huh? Ik pakte Wynonna op en legde haar op de eettafel voor een nadere inspectie, iets waar ze het niet mee eens was. Maar de uitslag van het onderzoek was duidelijk: Wynonna is zwanger. Oké dan. Toen ik van de schrik was bekomen kwam ik al snel tot de conclusie dat er meerdere kandidaten waren die de vader kunnen zijn.

Kortom: Het is een beetje een zooitje :-) en een ervaren fokker onwaardig. Ik heb geen idee wanneer Wynonna gaat bevallen en van wie haar kittens zijn. Aangezien het waarschijnlijk lastig wordt om dit aan de hand van de kleuren van de kittens te voorspellen, zal er vrijwel zeker een vaderschapstest aan de hand van DNA worden gedaan als de kittens zijn geboren en als ze de eerste weken goed doorkomen. 

Maar wie de vader ook is, Wynonna's babies zijn meer dan welkom en ook als blijkt dat ze van haar eigen vader zijn worden ze met dezelfde liefde en zorg grootgebracht. 

Ze zeggen wel eens: Als er aan de boom wordt geschud vallen er meerdere bladeren. Dat klopt helaas wel. Want nadat op 29 november Kirsti moest worden ingeslapen, is op 10 december ook onze Gitta overleden. 

Gitta is bijna 15 jaar oud geworden en in haar hele leven vrijwel nooit ziek geweest. Net als haar moeder was ze oersterk. Gitta kreeg drie nestjes met 6, 5 en 7 kittens en die heeft ze zonder problemen op de wereld gezet en groot gebracht. Ze had weliswaar niet genoeg melk, maar met mijn hulp met flessen deed ze de rest zonder problemen zelf. Ziek was ze nooit, alleen in 2022 werd ze geveld door een flinke luchtwegontsteking, die ze echter goed te boven kwam. 

Wel werd Gitta echt een oud dametje. Ze maakte zich niet meer zo druk, en ze werd ook gestaag magerder. Maar ze bleef tot een dag voor haar dood goed eten, ze stond altijd klaar als er natvoer of vlees werd geserveerd en was er ook als de kippen bij als er tussendoor wat lekkers werd uitgedeeld. 

Op de dag dat ik haar moest laten inslapen vond ik Gitta 's morgens in slechte conditie. Ik denk dat ze een TIA heeft gehad, of een hartinfarct. Ze kon bijna niet meer lopen, had totaal geen interesse in eten. Haar voorpootjes waren koud. Geen goede tekenen en dus belde ik direct de dierenarts. Ik gaf bij het maken van de afspraak al aan dat ik vermoedde dat Gitta moest worden ingeslapen.

Eenmaal in de kliniek bleek dit de enige juiste keuze. Gitta had een vertraagde hartslag, ze zag bleek en had een ondertemperatuur. Allemaal tekenen die erop wezen dat haar organen het aan het opgeven waren. Zover hebben we het natuurlijk niet laten komen. Gitta is rustig ingeslapen. 

Met Gitta verliezen we een persoonlijkheid van formaat in de cattery. Ze staat aan het hoofd van inmiddels 5 generaties en laat een onuitwisbare indruk achter. Ik weet nog goed dat ze werd geboren, een paar dagen voor Kerst in 2009. Samen met twee broers en twee zusjes werd ze door mama Nina op de wereld gezet. Dat ze zou blijven was al vrij snel duidelijk. Gitta was altijd wat afstandelijk maar op haar manier liet ze weten dat ze toch wel dol op me was.

Ik ga ook dit meisje enorm missen. Ze leeft voort in dochters Jolie en Britt en hun nakomelingen. 

Schreef ik vorige week nog dat we hoopten dat Kirsti nog wat tijd was gegund, vandaag moet ik hier helaas schrijven dat ik haar al twee dagen na het vorige dagboek stukje heb moeten laten inslapen. Nadat we thuis kwamen van de dierenarts leek het wel of Kirsti het meteen opgaf. Ze at niet meer en lag en sliep alleen nog maar. Daar kwam bij dat ze het niet prettig meer vond als ik haar aanraakte. De kans was dus groot dat ze pijn had. Dat is voor mij altijd de grens: Mijn katten hoeven geen pijn te lijden.

Daarom heb ik besloten om haar te laten gaan. Ze is op vrijdag 29 november rustig ingeslapen. Deze week is Kirsti gecremeerd, haar pootafdrukje komt in de verzameling bij die van haar kleindochter Ella die nog maar 7 weken geleden moest worden ingeslapen als gevolg van ernstig nierfalen.

Kirsti ga ik enorm missen. Ze was echt een persoonlijkheid en nadrukkelijk aanwezig. Tot een paar dagen voor haar overlijden stond ze altijd klaar voor het avondeten, zeker als er rauw vlees werd geserveerd. Ze heeft me zoveel mooie herinneringen gegeven. Aan haar superieure klimvermogen, waar ze haar bijnaam Aapje aan dankt. Haar ontsnapping uit de ren en haar uitje in de buurt toen een cv-monteur de voordeur open liet staan. Maar ik herinner me ook haar geweldig leuke nestjes. Vier keer werd ze moeder, waarvan twee keer kort achter elkaar, omdat ze 9 weken na haar nestje in februari 2016 opnieuw werd gedekt. 

Kirsti is haar hele leven gezond geweest, haar bezoeken aan de dierenarts zijn voor al die jaren op twee handen te tellen. Maar tegen mamatumoren valt gewoon niet te vechten. Dat is het nadeel van fokken, als je je poezen gewoon laat castreren voor hun eerste krolsheid dan is de kans op deze sluipmoordenaar een heel stuk kleiner. 

Rust zacht Kirsti, ik hoop dat je veilig over de Regenboogbrug bent gekomen en dat je daar je dochter Jayne en kleindochter Ella weer hebt ontmoet. Je leeft bij ons voort in je dochters Heidi en Wynonna en Ella's dochter en dus jouw achterkleindochter Trisha. 

De gemiddelde leeftijd die een Noorse Boskat kan behalen ligt tussen de 12 en 16 jaar, zeggen de statistieken. Natuurlijk hoop je dat jouw Noortjes allemaal 18 worden. Helaas is dat niet waar.

Onze Kirsti werd in januari geopereerd omdat ze twee mamatumoren had. Ze werden succesvol verwijderd door mijn geweldige dierenarts Nelleke van Dierenziekenhuis Gorinchem. Daarna pakte Kirsti de draad weer op en het ging prima met haar. Ze leefde haar leventje, speelde af en toe en was nog verrassend snel als er wat lekkers werd verdeeld. Maar de kanker lag op de loer.

Gisteren voelde ik tot mijn grote schrik dat er zich opnieuw bulten hadden gevormd in haar melklijsten. Deze keer waren het er minstens drie. Vanmorgen werd Kirsti gezien door dierenarts Nelleke. Ze was niet positief na het onderzoek. Inderdaad minstens drie nieuwe tumoren, en bij het beluisteren van Kirsti's hart hoorde ze een ruis. Nelleke is altijd eerlijk, daarom ben ik ook zo blij met haar. Een operatie kon, natuurlijk, als ik dat wilde dan kon ze dezelfde dag nog onder het mes. Ik had haar daarvoor al nuchter gehouden. Maar we weten dat de tumoren kwaadaardig zijn. We weten ook dat ze terugkomen. Ook bleek dat Kirsti sinds de ingreep in januari ruim een halve kilo was afgevallen. Allemaal geen goede vooruitzichten. Daarom heb ik besloten om Kirsti niet opnieuw te laten opereren. Dat betekent dat ze zeer waarschijnlijk aan haar laatste levensfase begint. 

Ik ga de komende tijd die ons nog samen is gegeven zoveel mogelijk genieten van mijn Aapje. Haar verwennen met lekkere hapjes, in de hoop dat ze het de komende tijd nog zo fijn mogelijk heeft. Zodra ik merk dat ze serieuze problemen krijgt, laat ik haar gaan...