Gisteren heb ik afscheid moeten nemen van onze lieve Ella. Ik wist al een paar weken dat het niet goed met haar ging. Soms wilde ze niet eten, en ondanks dat ze op andere dagen wel at, merkte ik dat ze gestaag afviel. 

De dag voor haar overlijden wilde ze opnieuw niet eten. Ze kwam wel op het natvoer af, maar behalve een likje nam ze niets. Ik trok van alles open waarvan ik hoopte dat ze het zou pakken. Zonder resultaat. Behalve een plakje rosbief, dat wilde ze nog wel. Ook ‘s avonds wilde Ella niet eten. Ze likte wat vocht van een zakje Felix Soup, daar bleef het bij. 

De volgende dag, vrijdag 11 oktober, maakte ik een afspraak bij de dierenarts, want ook die ochtend wilde Ella niet eten. Ik gaf haar weer rosbief, wat ze nog wel at. Ik gaf haar een tablet gabapentine, zodat ze bij de dierenarts niet zo in paniek zou zijn. Met een hart vol zorgen fietste ik naar de kliniek. De dierenarts keek Ella grondig na. Ze voelde geen bulten als teken van uitzaaiingen van kanker, waar ik bang voor was omdat er bij Ella een kwaadaardige mamatumor was verwijderd bij haar castratie in mei van dit jaar. Maar bij het wegen bleek dat ze maar liefst een kilo was afgevallen sinds die castratie. Vervolgens werd er bloed geprikt. Dat ging, dankzij de gabapentine, zonder problemen. 

Ik hoopte dat Ella een te snel werkende schildklier had. Dan kon ik haar pillen geven en zou ze hopelijk weer wat opknappen. Toen de bloeduitslagen er waren riep de dierenarts ons weer in de spreekkamer. Haar gezicht stond zorgelijk. Geen problemen met de schildklier, maar ze had ernstig nierfalen, verhoogde ontstekingswaarden en bloedarmoede. Dat nieuws sloeg in als een bom. Hier had ik geen rekening mee gehouden. De nierwaarden waren zo slecht, dat ze niet meer te meten waren. Er bleef voor Ella maar één optie over: euthanasie. 

We hebben Ella weer uit het reismandje gehaald, nadat ik nog een laatste foto van haar had gemaakt. Vervolgens kreeg ze een narcosemiddel toegediend. Ze had niet meer de fut om te protesteren. Ik heb haar vastgehouden tot ze sliep. Daarna kwam de dierenarts om het middel voor de euthanasie toe te dienen. Al na een paar minuten klopte haar hartje niet meer Ella was over de Regenboogbrug gegaan. 

We verliezen met Ella een bijzonder meisje. Ze zou aanvankelijk niet blijven. Haar moeder Jayne en oma Kirsti hadden in 2016 tegelijk een nestje en ik had besloten om een dochter van Kirsti aan te houden. Maar luisterend naar mijn gevoel besloot ik dat ook Ella moest blijven. Ze groeide op en bleek, net als haar moeder, een introverte poes die het liefst op zichzelf was. Ze hield er niet van om te worden opgepakt, en iets met haar doen zoals wegen of een klit uit haar vacht trekken, daar moest ze niets van hebben. De drie nestjes die ze kreeg bracht ze zonder problemen groot, al overleden uit haar eerste nest twee van de vier kittens. Uit haar laatste nest bleef dochter Trisha, die gelukkig een open en sociaal karakter heeft. Maar ondanks haar gebruiksaanwijzing was Ella lief en rustig aanwezig. Als ik iets at wat ze lekker vond, zoals kip, rundvlees, zalm of varkenshaas, dan zat ze op de tafel bij mijn bord en als ik niet oplette dan jatte ze van mijn bord. Maar ze kon ook rustig wachten tot ze een hapje kreeg van wat ik in de aanbieding had. Met haar grote ogen kon ze me zo berustend aankijken. 

En nu is ze er niet meer. Geen Ella meer die tijdens het ochtend- en avondrondje natvoer op de babyweegschaal zit die altijd op de eettafel staat omdat ze graag daar haar eigen bakje wilde hebben, ze hield niet van drukte en at dus bijna nooit mee van de borden. Geen Ella meer die als de koelkastdeur openging en ze een plastic verpakking hoorde ritselen wist dat er een plakje rosbief werd gedeeld en waar ze dus als de kippen bij moest zijn. 

Ik ga mijn lieve meisje ontzettend missen. Rust zacht Ella, goede reis over de Regenboogbrug. Ik hoop dat je mama Jayne op je wacht...

Ella is 8 ½ jaar oud geworden, even oud als haar moeder Jayne die in 2022 overleed. 

De kittens van Tammy zijn inmiddels alweer een paar weken de deur uit. De rust is weergekeerd en vooral de senioren hier vinden dat een prima ontwikkeling. De enige wervelwind die hier nu nog rond suist is Rhiannon van inmiddels 6 maanden. Soms weet ze ome Forester mee te krijgen met stoeien. Nu het weer kouder wordt en de achterdeur niet meer open staat moeten ze zich daarbij weer wat vaker binnen vermaken.

Ik had het idee om voorlopig nog even te wachten met een volgend nestje. Guusje en Missy en ook Tammy krijgen de poezenpil. Trisha staat op Suprelorin en ook de heren Ticket en Coos zijn middels een 'staafje' uitgeschakeld. Maar dat geldt dus niet voor RaA, zijn staafje is al een tijdje uitgewerkt.

Vorige week bleek dat dit ook het geval is met de Suprelorin van onze Wynonna. Die had ze anderhalf jaar geleden gekregen en heeft dus best lang gewerkt. Maar nu werd ons Wynonna krols en daarmee trok ze meteen de aandacht van zowel haar vader als van RaA. Ticket hield het al snel voor gezien, maar RaA zag het wel zitten. Na een paar lachwekkende pogingen om haar te dekken slaagde hij daar uiteindelijk in de nacht van 28 op 29 september in. Het is meteen de enige dekking die ik heb gehoord/gezien. Daarna hebben ze nog een aantal dagen samen gezeten, maar voor zover ik heb waargenomen is er niets meer gebeurd. Nou kan 1 dekking genoeg zijn, dus ik heb de datum genoteerd en we gaan het wel zien. Als het is gelukt dan verwacht Wynonna ergens begin december haar tweede nestje.

De laatste week is ingegaan voordat Tammy's kittens gaan verhuizen. Vorige week woensdag hebben ze hun tweede vaccinatie gekregen en zijn ze door de dierenarts en haar coassistent gezond verklaard. Gelukkig leverde de vaccinatie geen vervelende entreacties op. 

Tammy begint haar jongens zo onderhand zat te worden. Ze liggen niet meer bij mama en soms moppert ze als er eentje toenadering zoekt. Dit is uiteraard een volkomen natuurlijke reactie: Ze moeten vertrekken want inteelt is niet de bedoeling. Tammy krijgt momenteel de poezenpil, dus er zijn sowieso geen risico's, maar dat weet zij natuurlijk niet. 

Voor komende zaterdag zijn de afspraken gemaakt voor het ophalen van Boomerang die in Wijk bij Duurstede gaat wonen en voor Super Trouper en Waterloo die naar Zwijndrecht verhuizen.

Hierna nemen we even pauze. Er zijn vanaf 19 maart dit jaar kittens in huis geweest en dat was best een lange tijd. De komende maanden nemen we de tijd om de rest van de groep rust te gunnen. Daarna gaan we zien of we de plannen met Guusje en Missy gaan uitvoeren. Beide dames krijgen momenteel nog de poezenpil. RaA, de enige 'open' kater op dit moment gedraagt zich braaf, dus wat dat betreft is er geen haast. 

Als je zoals ik ruim 16 jaar Noren fokt, dan weet je dat er zo gaande een 'fokje' overlijdt. Maar afgelopen weekend was wel heel verdrietig, want twee van de kittens van Nina uit haar nestje met Harald uit 2012 overleden.

Op vrijdag 30 juli namen haar mensen afscheid van Esta. Esta heeft haar hele leven medicatie gekregen tegen epilepsie. Daar deed ze het heel goed op, ze had maar heel zelden een insult. De laatste maanden ging haar gezondheid echter achteruit. Ze kreeg problemen met haar schildklier. Naast naar pilletje tegen de epilepsie kreeg e nu ook medicatie voor de schildklier, medicatie om haar eetlust op te wekken en iets tegen misselijkheid. Een paar weken na deze diagnose ging het weer niet goed met Esta. Uit bloedonderzoek bleek dat ook haar nieren ermee aan het ophouden waren. Toen was het genoeg voor haar butlers. Ze besloten tot euthanasie, tot groot verdriet van de 9-jarige zoon des huizes. Hij mocht bij haar blijven tot het laatst, de dierenarts betrok hem op zijn eigen niveau bij het naderende afscheid. Ik wens de familie heel veel sterkte met het verlies van Esta. Ik ben dankbaar dat zij zo goed voor haar hebben gezorgd met haar medische problemen. 

Drie dagen na het overlijden van Esta bereikte mij het bericht dat op 1 september ook haar nestbroer Ivar was overleden. Bij Ivar werd een maand eerder een kwaadaardige tumor in zijn bek ontdekt. Nadat uit een biopt bleek dat het om een kwaadaardig gezwel ging kreeg hij nog een antibioticakuur, die de ontsteking die er ook zat nog wel wat deed slinken, maar de kanker was onomkeerbaar. Ivar had het tot een dag voor zijn overlijden nog prima naar zijn zin. Hij ging lekker naar buiten en at goed. Ivar heeft een leven geleid als God in Frankrijk. Een paar keer tartte hij het noodlot, hij heeft zijn 9 levens allemaal verbruikt. Zo werd hij ooit belaagd door drie Sharpeis in de tuin van de buren, maar door zich als een razende te verdedigen en één van de kolossale honden in zijn tong te bijten wist hij zijn vege lijf te redden. Hij heeft zijn personeel veel plezier gegeven. Ook hen ben ik dankbaar dat ze dit eigenwijze maar oh zo lieve ventje een fijn thuis hebben gegeven. 

Ik weet dat her erbij hoort. Ik weet dat ze niet allemaal 18 worden. Maar dit was wel even slikken.

Esta en Ivar, rust zacht....