20-12-2025: Het einde van het jaar

Het jaar 2025 loopt alweer op zijn eind.

Wat de cattery betreft was het een druk jaar met vier nestjes en in totaal 14 kittens die we hebben mogen zien opgroeien. Wynonna beviel op 1 januari van haar tweede nestje, haar dochter Nora bleef bij ons en groeit uit tot een prachtige en vooral lieve dame. 

In februari verloren we helaas het eerste nestje van Guusje omdat de kittens veel te vroeg werden geboren. Op 20 juli beviel ze alsnog van vier gezonde kittens.

In maart verwelkomden we de kittens van Trisha en een week later van Missy. Onze RaA is de papa van deze kittens. Omdat Tina van Trisha als twee druppels water lijkt op onze stammoeder Nina besloot ik dat ze zou blijven. Voor de superlieve Ruby van Missy was gek genoeg geen belangstelling. Iedereen die haar links liet liggen weet niet wat ze missen want ze is een superlief meisje en nu al een geboren moedertje. Ook zij bleef in de cattery.

Verdriet was er ook, want in januari moesten we afscheid nemen van onze Jolie en een maand later van Björn, die bijna 17 jaar mocht worden. 

We kijken nu naar de toekomst met nieuwe plannen waarvan we gaan afwachten of ze gaan uitkomen. 

Voor alle lezers van het Kattenkrabbels Dagboek fijne en gezellige Kerstdagen en voor 2026 alle goeds, liefde, warmte en boven alles gezondheid. 

 

1-12-2025: Rust in Casa Jarinina

Inmiddels zijn drie van Guusjes kittens verhuisd. Alleen Andøya is nog hier; zij blijft op verzoek van haar toekomstige butler wat langer en verhuist, als alles naar wens verloopt, op 13 december. Runa, Senja en Lyngen zijn al aardig gesetteld in hun nieuwe huis.

De slijmbeursontsteking in mijn arm is nog altijd niet helemaal over. Maar het gaat gelukkig al wel een stuk beter, al moet ik bepaalde dingen, zoals huishoudelijke taken, nog een beetje doseren om mijn schouder niet te veel te belasten. Ik ga binnenkort eens testen of ik weer kan fietsen; dat zou toch wel handig zijn. Lopen is prima, maar er gaat heel veel tijd in zitten :-).

Onze RaA heeft bij Franca gelogeerd om één van haar dames te dekken, maar dat is zonder resultaat gebleven. We gaan waarschijnlijk binnenkort voor een herkansing. De heren hebben het slecht, want ze willen best een poes dekken, maar daar krijgen ze hier niet de kans voor. Alle meiden krijgen de poezenpil. De youngsters Nora, Tina en Ruby zijn tot op heden nog niet krols geworden, maar ik houd ze nauwlettend in de gaten.

In mijn familie kregen we half november te maken met zeer verdrietig nieuws. Mijn jongste broer is op 60-jarige leeftijd plotseling overleden. We zijn nog steeds in shock. Desondanks heb ik er wel voor gekozen om de kittens van Guusje zoals gepland te laten verhuizen; ik weet hoe er naar ze uitgekeken werd.

De plannen voor 2026 beginnen een beetje vorm te krijgen. Ik wil nog een paar maanden rust in de tent; dat is echt nodig voor de groep. Dus zeer waarschijnlijk pas ergens in de eerste maanden van het nieuwe jaar nieuwe plannen en wellicht komend voorjaar weer een nieuw nestje.

 

3-11-2025: De laatste weken met Guusjes kittens

Vanwege mijn geblesseerde arm kwam het er vorige week niet van om een update te plaatsen. Het gaat langzaam maar zeker wat beter, maar ik ben nog wel een paar weken zoet met het herstel. Maar goed, genoeg geklaagd — met de kittens gaat het prima.

Ze hebben geen last gehad van de vaccinatie. Omdat Senja door mensen uit België is gereserveerd, is zij een week later nog een keer bij de dierenarts geweest voor haar rabiësvaccinatie.

Binnenkort krijgt Guusjes viertal hun tweede vaccinatie tegen kattenziekte en niesziekte. De nieuwe eigenaren kijken uit naar de komst van hun nieuwe huisgenootje en tellen de dagen af. Ik moet de verhuizingen nog gaan plannen, maar met een beetje geluk kan ik ze alle vier zelf afleveren bij hun nieuwe personeel.

Dan wordt het hopelijk een tijdje rustig in Casa Jarinina. We hebben sinds 1 januari kittens in huis gehad, dus het wordt hoog tijd voor wat rust. Over plannen voor volgend jaar heb ik nog niet echt nagedacht; dat komt nog wel.

Op de kittenpagina staan de waarschijnlijk laatste foto’s van Lyngen (Chico), Senja (Sissi), Runa en Andøya (Doa) hier in de cattery.

 

18-10-2025: Geen Tromsø maar wel Runa

Gisteren mochten de kittens mee naar dierenarts Nelleke voor hun eerste vaccinatie en het zetten van de chip.
Franca was mee omdat ik met mijn geblesseerde arm niet durf te fietsen. Als eerste was Tromsø aan de beurt. De dierenarts keek de kleine helemaal na, en ik vroeg of de testikels al waren ingedaald. Nelleke voelde, en voelde nog eens. Vervolgens tilde ze de kleine op en keek eens goed onder de staart.
“Dames,” zei ze, “dit is geen kater, dit is een poes.”

Ik riep gelijk tegen Franca dat ze nooit meer mocht sexen.
“Ja maar,” sputterde die tegen, “ik doe dat bij mijn eigen nesten altijd gelijk als ze geboren zijn, dan zie je het veel beter.”
Natuurlijk kan zij er ook niks aan doen. Zelf zie ik het vrijwel nooit of een kitten een poes of een kater is dus ik moet al helemaal geen commentaar geven. Er is na een paar weken nog één keer gekeken, kan ik me herinneren, en daarna nooit meer. Tromsø was een kater, punt uit. Maar niet dus. De zojuist verklaarde poes zou Odin gaan heten bij het nieuwe personeel, dus werd dat maar even Odina.

Eenmaal thuis appte ik de beoogde eigenaren. Er kwam snel een reactie: mevrouw zou het met haar man overleggen. Diezelfde avond kwam gelukkig het bericht dat ze nog steeds voor de kleine meid wilden gaan. Geen Odin, maar Runa wordt haar nieuwe roepnaam. Omdat ik de stambomen nog aan moet vragen, wordt haar stamboomnaam daarom Jarinina’s Secret of Runa. Ze heeft haar ware gender tenslotte drie maanden geheim gehouden.

Met mijn slijmbeursontsteking gaat het wel wat beter, maar het is helaas nog lang niet over. Dus vandaar ook wat minder actief om de website bij te werken.



 

6-10-2025: De herfst staat voor de deu

Het is begin oktober en de herfst heeft de zomer nu toch echt wel verdreven. Het regen regelmatig en de temperaturen zakken gestaag. De keukendeur staat dus niet meer open en dat vinden de kittens wel lastig. Alleen Senja en Andoya gaan zonder problemen door het kattenluikje. Lyngen heeft het ook wel geprobeerd maar weer naar binnen vond hij te veel gedoe. Dus dan ga je gewoon heel hard zitten miauwen buiten tot het personeel je binnenlaat. 

Vanwege mijn blessure, die natuurlijk veel trager herstelt dan ik zou willen, gaat alles hier nog steeds een beetje traag. Ik werk op halve kracht en doe huishoudelijke klussen gedoseerd. De katten vinden het wel gezellig want die liggen graag bij me als ik op de bank zit. 

Meer artikelen …

Pagina 1 van 8