Deze keer een late en ook een korte update.

Met de kittens gaat alles goed. Ze groeien eindelijk wat harder en ontdekken steeds meer dingen, zoals op de eettafel klimmen en andere spannende dingen.

Ik werd eind vorige week verrast met een ontsteking in mijn linker bovenarm. Dat betekent veel pijn, pijnstilling van de huisarts en het dringende advies om rust te nemen. Ik probeer me daaraan te houden, hoewel de katten natuurlijk wel gewoon verzorgd worden. Maar foto's plaatsen ga ik even niet doen. Misschien komend weekend, want Franca heeft afgelopen vrijdag heel leuke foto's gemaakt van Guusje en haar kittens.

Ik hoop dat ik snel ben opgeknapt, want ik heb absoluut geen geduld voor dit soort dingen :-)

Morgen zijn de kittens van Guusje 8 weken oud. Wat gaat het weer veel te hard allemaal. Ze zijn niet groot, zitten onder wat ze zouden moeten wegen, maar ze vinden het blijkbaar geen probleem. Ze zijn absoluut niet ziek, maar groeien gewoon niet hard. Het zij zo, ik heb nog nooit gestreefd naar kiloknallers met 7 weken, hoewel je daar soms ook niet veel aan doet. Het hangt vaak ook van de lijnen af waar een kitten uit komt.

Ik heb tot nu toe alleen Senja brokjes zien eten. Grote kattenbrokjes welteverstaan, want kittenbrokjes zijn voor baby's. Daar denken de volwassenen hier in huis anders over, want zij ontfermen zich liefdevol over de kittenbrokken. Die moeten zo snel mogelijk worden geconsumeerd, want stel je voor dat ze taai worden, dat moeten we niet hebben.

Het kittenbezoek dat eerste keus had uit het nestje van Guusje, heeft gekozen voor Tromsø. Gisteren was er bezoek voor zijn broer Lyngen, en ook hij is gereserveerd.

Nu is alleen Senja nog op zoek naar een nieuw huis. Zoals wel vaker blijft de leukste qua karakter van het nestje als laatste over. Senja is zo'n leuk ondernemend meisje. Als ik haar kwijt ben, dan zit ze boven in mijn slaapkamer, fanatiek te spelen met een muisje of het houten kattenspeeltje dat daar staat. Ze stoeit het liefst met Ruby, ook al een 'overblijvertje' die niemand zag zitten, maar wat ben ik blij dat dit meisje nu gewoon lekker hier blijft. Ook de andere drie klimmen nu soms de trap op, tot nu toe gelukkig zonder ongelukken. 

Ik ben voorzichtig aan het nadenken over de plannen voor 2026. Ik heb dit jaar serieus overwogen om te stoppen met fokken, door het nodige gezeur vanwege herhaaldelijke – uiteraard altijd anonieme – meldingen dat mijn katten en kittens ziek en verwaarloosd zouden zijn. Van steeds weer de politie en de LID aan de deur word ik behoorlijk chagrijnig, ook al staan ze binnen 10 minuten weer buiten, want steeds opnieuw valt er niets te constateren waar ze wat mee kunnen. Maar ik wil in ieder geval nog heel graag een nestje met onze Rhiannon, ons tortie smoke meisje met lekker veel wit. En wat we daarna gaan doen, dat zien we dan wel weer.

De kittens van Guusje zijn inmiddels 7 weken oud en ze leren elke dag nieuwe dingen. Guusje laat de zorg voor haar kroost voor een groot deel over aan pleegmoeder Tammy die zich met volle overgave van haar taak kwijt. Regelmatig tref ik haar aan met een paar ukkies, al laat ze haar oppaskinderen wel gewoon buiten in de regen achter bij een plensbui en moeten ze zelf maar zien hoe ze zo snel mogelijk binnen komen. Gelukkig hebben ze mij om ze te redden voordat ze helemaal doorweekt zijn. 

Guusje gedraagt zich redelijk nu haar kittens beneden zijn. Ik hield mijn hart vast want haar moeder Maggie Mae was een rasechte überbitch toen ze kittens had. Guusje valt af en toe uit naar een huisgenoot waarvan ze vindt dat die ineens een bedreiging vormt voor haar kinderen. Maar tot nu toe valt het mee. 

Inmiddels eten ze allemaal goed. Bij Andøya had dat wat voeten in de aarde want ze vertikte het om te eten. De schaarse momenten dat mama Guusje nog gaat liggen zodat ze kan drinken zorgden ervoor dat ze toch nog een beetje groeide. Gelukkig heeft de kleine meid nu ook het licht gezien en komt ze enthousiast af op de borden met vlees, gekookte kip of natvoer. De kittenbrokjes vinden ook gretig aftrek, maar dan vooral bij de volwassen katten hier in huis die natuurlijk niet willen dat die brokjes taai worden. 

Gisteren kwam er kittenbezoek en dus had ik de kittens van Guusje nog even in de slaapkamer gelaten. Wel zo makkelijk als je ze niet door het halve huis moet gaan zoeken. Maar dat de tijd rijp was voor meer vrijheid, was inmiddels wel duidelijk.

Daarom heb ik het viertal vanmorgen mee naar beneden genomen. Ze vonden het natuurlijk geweldig: rennen door de woonkamer en alles ontdekken wat ze daar te zien kregen. De deur staat open, dus ze stuiterden ook gelijk naar buiten. En ze maakten kennis met tante Tammy. Die had zich niet met de kleintjes bemoeid zolang ze boven woonden, maar nu ziet ze kansen. Toen ik halverwege de ochtend even checkte waar de kittens waren, miste ik één van de jongens. Die vond ik terug in de ren, in een kartonnen doos samen met Tammy. Toen ik hem uit de doos pakte en weer even mee naar binnen nam, kwam zijn nieuwe moeder hem subiet weer ophalen en werd hij aan het nekvel weer mee naar buiten genomen. Guusje vindt het wel best; die heeft braaf met de andere drie onderin de grote krabton gelegen. Dat is wel prettig, want Andoya wil nog steeds niet eten en is dus afhankelijk van de melk van haar moeder.

De overige katten vinden het maar zo-zo dat de kittens beneden zijn. Hun rust is weg en dat is niet onverdeeld positief. Maar ze zullen zich er de komende paar maanden toch bij neer moeten leggen.

Geen foto's dit weeekend, ik had het een beetje druk. Volgende week hoop ik ze weer op de website te zetten.