Morgen zijn Nina's kittens tien weken oud, het aftellen naar hun verhuizing gaat nu echt beginnen. 

Voor hun toekomstige baasjes leuk en spannend, voor mij met wat gemengde gevoelens. Want ik zal ze met lede ogen laten gaan, maar aan de andere kant weet ik dat ze zo welkom zijn en een hartstikke leuk leven tegemoet gaan. 

Bente heeft als laatste nieuw personeel gevonden: ze gaat wonen bij Imca en Gert-Jan in Capelle a/d IJssel. Waarschijnlijk zal daar naast Bente nog een kitten zijn of haar intrede doen, dus ze krijgt hopelijk leuk gezelschap. 

Bente, Olav en Marit houden hun eigen naam; Lars krijgt waarschijnlijk een andere naam van zijn toekomstige bazinnetje. En Gitta blijft natuurlijk ook Gitta heten, want die blijft hier wonen. 

Afgelopen maandag zijn de kittens voor de eerste keer ingeënt en hebben ze hun microchip gekregen. Het regende pijpenstelen toen ik naar de dierenarts fietste. Omdat ik het beloofd had, ben ik eerst met de kittens op mijn werk langs geweest. Ze werden meteen in beslag genomen door diverse collega's en uitgebreid bekeken en geknuffeld. Maar toen ik vertrok zaten ze alle vijf weer in de reismand. 

Dat paste nu nog net, bij de volgende enting moeten er twee mee denk ik. 

Vooral het chippen vonden sommigen niet leuk, Bente en Olav protesteerden verontwaardigd. 
Maar de dierenarts was gelukkig tevreden over het vijftal en ook hun gewichten waren prima. 

Bente, de lichtste, woog 1110 gram en Olav, de zwaarste, 1220. 
Bente heeft gelukkig geen nadelige gevolgen overgehouden van haar duikeling van de krabpaal, na een extra controle door de dierenarts bleek dat ze niets mankeerde. Maar bovenop de hoge krabpaal is ze niet meer geweest... 

Ook de fokker van Harald av Litte Kattestupet, de vader van de kittens, heeft ze met een bezoek vereerd. Zij zag vooral veel van Harald, zijn moeder en grootouders terug in de kittens. 

De kittens hebben deze week een nieuw kunstje geleerd: langs mijn broekspijpen omhoog klimmen om zo op de aanrecht te komen. Ineens hadden ze dat door, en hingen met z'n drieën in mijn spijkerbroek. Ze hadden natuurlijk al vaker gezien hoe hun moeder en Björn zonder moeite op de aanrecht sprongen. Vooral Björn zit daar graag te eten, omdat hij zijn portie dan niet met de kleintjes en vooral zijn moeder hoeft te delen. Olav en Marit (wie anders...) waren de eersten die het spijkerbroek-klimmen doorhadden. Gelukkig is het geen zomer en dus korte-broekenweer... 

Vandaag zijn Nina's kittens twee maanden oud. Ze worden al heuse katjes met een eigen willetje. Vaak slapen ze nog met z'n allen bij elkaar, maar het gebeurt ook regelmatig dat ik er eentje kwijt ben, die heeft besloten om ergens in z'n eentje te gaan slapen, en zie zo'n kleine die overal tussen kan kruipen dan maar te vinden. 

Het was een hectisch weekend, met verschillende kittenbezoeken. Dit heeft in ieder geval als resultaat gehad dat Olav en Marit samen gaan verhuizen naar Els en Cor in Hippolytushoef. Daar wonen al twee poezen en een Jack Russel, dus speelkameraadjes genoeg. De katten krijgen een ruime tuin ter beschikking, en ze mogen 's zomers mee uit varen. Dus ze gaan een spannend leven tegemoet ! 

Over Bente wordt nog nagedacht, misschien heeft ook zij inmiddels haar mandje gevonden, maar het kan ook dat zij deze week weer beschikbaar komt. Even afwachten. 

De kittens zijn nu een beetje moe van de visite. Ze hebben vooral vanmiddag de hele middag gespeeld en geravot, en nu liggen ze dus allemaal in diepe slaap uit te rusten. 

Kleine Bente is gisteren van de hoge krabpaal gevallen, het arme ding. Ze was op het hoogste plankje geklommen, en toen ging Björn bij haar liggen. Die deed kennelijk wat te wild, want ze tuimelde pardoes op de grond. Gelukkig lijkt ze er niets ernstigs aan over te hebben gehouden, alleen een plekje aan haar bekkie. Morgen worden de kittens ingeënt en gechipt, dus dan gelijk de da maar even laten kijken. De kittens krijgen morgen ook hun microchip, dus ik heb bij voorbaat wel een beetje medelijden met de kleine beertjes, twee prikken op één dag. Maar het is voor het goede doel, dus ze moeten maar even flink zijn. 

Gitta begint qua gedrag nu al op haar moeder te lijken. Ze zat van de week ook al klaar om van mijn bord andijvie met gehaktballetjes mee te eten, net als haar moeder. Dat belooft dus nog wat voor de toekomst... 

De kittens zijn aanstaande maandag alweer acht weken oud, wat vliegt de tijd. Ik moet er nog maar niet aan denken dat ze over een paar weken gaan verhuizen, zodra ze allemaal een nieuw thuis hebben gevonden. 

De kittens komen inmiddels overal in het huis en ze leren steeds meer, hoe ze ergens op, onder of in moeten komen. Het bovenste plankje van de hoge krabpaal is nog steeds het domein van Björn, maar dat duurt niet lang meer denk ik. Gitta is er al een keer in geklommen, en de rest zal binnenkort ook wel volgen. 

Maar Björn is nog steeds net zo lief als in het begin voor de kittens. Hij speelt en stoeit met ze tot ze doodmoe in slaap vallen. 

Hoewel de kittens nog vaak samen slapen, ben ik er zo nu en dan eentje kwijt. Die ligt dan ergens in z'n uppie te slapen. En zie zo'n kleine dan maar eens te vinden. Ik zoek overigens niet altijd, de verloren zoon of dochter komt wel weer tevoorschijn. 

Gisteren was er eentje een kast in geglipt. Maar dan komt Nina me wel waarschuwen dat ik een kitten heb opgesloten. 

Het trap lopen gaat inmiddels prima. De kittens zijn inmiddels bijna net zo snel als de volwassenen. Naar boven gaat als een speer, naar beneden nog wel wat voorzichtiger. 's Morgens komen er altijd wel een paar samen met de groten mee naar boven om me wakker te maken. 

Jonna begint de kittens wat beter te verdragen, al is ze er nog steeds niet dol op. Maar ze loopt niet meer weg, en af en van een afstandje lijkt ze die kleine bolletjes wol wel grappig te vinden. Maar enthousiast is ze nog steeds niet, dus ik denk dat ze blij zal zijn als vier van de vijf kleintjes over een poosje gaan verhuizen. 

Lars heeft inmiddels een nieuw thuis gevonden, hij gaat eind maart verhuizen naar Francien, waar hij behalve zijn bazin maar liefst 11 katten als gezelschap krijgt. Dat zal even wennen worden, maar we hebben er allebei goede hoop op dat het goed zal gaan. 

Nina's kittens zijn nu anderhalve week "los" en ze leren in een razend tempo nieuwe dingen. Inmiddels weten ze hoe ze in de vensterbank moeten komen, klimmen ze zonder problemen op de bank en hebben ze de trap naar boven uitgeprobeerd. Dat laatste is niet zonder vallen en opstaan gegaan, een paar van de kittens waren ineens wel erg snel beneden. Maar bezeerd hebben ze zich gelukkig niet, en het heeft ze er niet van weerhouden om het gewoon nog een keer te proberen. 

Jonna vindt het niet zo leuk dat de kittens nu echt overal komen. Ze vindt de kleintjes nog steeds niet leuk. Heel af en toe wordt er eentje besnuffeld, maar meestal deinst ze ervoor terug of blaast ze naar een kitten wat te dichtbij komt. Nina op haar beurt vindt dat dan weer niet leuk, dus die moppert dan weer tegen Jonna. Jonna zal het nog even moeten volhouden, de kittens zijn morgen 7 weken oud en wonen hier dus nog minimaal zes weken. 

De kittens groeien allemaal nog steeds als kool. Olav, de zwaarste gaat al rap richting de kilo. Ze eten allemaal harde brokjes, iets waar hun moeder een voorbeeld aan zou moeten nemen. Hoewel...heel soms, als ze denkt dat niemand het ziet, dan pikt Nina een paar kittenbrokjes. 

De katten mogen op dit moment niet naar buiten. Er wordt geschilderd (wie verzint nou zoiets: buiten schilderen midden in de winter, de Vereniging van Eigenaren wilde zeker bezuinigen...grrr) en dus heb ik het kattennet weg moeten halen. Afgelopen vrijdag was Björn me bijna te snel af, ik kon hem nog net grijpen voordat hij weer een wandeling over het balkonhek kon gaan maken. Voor de kittens is het niet erg, die komen uiteraard niet buiten. De groten moeten even geduld hebben tot de boel hier weer fatsoenlijk afgeschermd kan worden.