Afgelopen maandag mochten alle kittens mee naar de dierenarts voor hun eerste vaccinatie en het zetten van de chip. Het was prachtig weer dus zaten we lekker buiten. Mijn zus was mee, daardoor hoefden de kittens niet met zijn zessen in 1 reismand. Het hele stel werd door de diereanrts nagekeken en gelukkig allemaal gezond verklaard. 

Eenmaal thuis ginghet met Hippie even wat minder. Hij lag op een vreemde plek te slapen en toen ik hem oppakte piepte hij alsof hij pijn had. Toen dat een paar uur later nog zo was en ik het idee had dat hij toch wel erg warm aanvoelde heb ik de thermometer er maar eens bij gepakt. Die gaf 39,8 aan, en dat is ook voor een kat flinke verhoging. Dus heb ik hem een dosis ontstekingsremmer gegeven. Na een paar uur was hij weer opgeknapt en kwam hij weer met de anderen een hapje vlees eten. Ik heb het wel ana de dierenarts gemeld, wellicht een reactie op de vaccinatie. Door een communicatiefout was er geen Versifel voor mij op voorraad en dus kregen de kleintjes een Purevax vaccinatie. Volgende ronde toch maar weer Versifel denk ik, want dit wil ik niet nog een keer meemaken. 

Odin is gisteren mee geweest naar de dierenarts voor een snaptest op Fiv en Felv. De uitslag wisten we al: Beide negatief. De test was verplicht omdat hij een poes gaat dekken waarvan de fokker lid is van een Fife vereniging. Deze stelt deze test verplicht. Dit wordt Odin's laatste dekking voorlopig, hierna gaat hij 'op staaf'. Drie buitendekkingen in relatief korte tijd vind ik echt wel genoeg. Odin is mijn ventje, hij is geen dekhengst.  

Mijn Ella, die ik voor hem van de poezenpil had gehaald, wordt door een kater van buiten gedekt, althans, dat gaan we zien of dat gaat lukken. 

Kirsti is in de periode tussen 20 en 25 mei zeer fanatiek gedekt door Ticket Jr. We gaan zien of deze dekkingen resultaat hebben gehad. 

Gelukkig is Shot helemaal hersteld en momenteel druk bezig om zijn groeiachterstand ten opzichte van zijn broers en zussen weer in te halen. Shot is beschikbaar, maar het is een wat verlegen en schuchter mannetje dat even de tijd nodig heeft om aan je te wennen, maar als hij eenmaal doorheeft dat je te vertrouwen bent dan is hij het liefste mannetje van de hele wereld. Shot doet niets onder voor zijn broers en zussen en speelt, rent en stoeit alsof hij niet net flink ziek is geweest.

Dat Kirsti opnieuw niet zwanger was wisten we al. Maar deze week werd het extra duidelijk want ze werd opnieuw krols. Hoewel ik me had voorgenomen om de pogingen te staken ben ik toch overstag gegaan: Ticket krijgt een laatste kans met Kirsti. Als het nu opnieuw niet lukt dan sluiten we haar 'carrière' als fokpoes af.

Er is ook leuk nieuws over Odin: Hij is vader geworden van een prachtig nestje in het Zeeuwse Domburg. Een tweede door hem gedekte poes buiten onze cattery is inmiddels halverwege haar zwangerschap. Om misschien ook nog nageslacht van Odin in onze eigen cattery te krijgen is Ella van de poezenpil gegaan in de hoop dat zij binnenkort krols wordt. 

Ik zal proberen de komende dagen nieuwe foto's te maken van het zestal van Kjaere en Oskar. 

De afgelopen weken hebben de kittens de bijna gebruikelijke dip gehad omdat hun darmen de overstap naar vast voer even moesten verwerken. Slechtr groeien was het gevolg. Ze zijn er allemaal goed doorheen gerold, behalve Shot, die had het wat moeilijker. Met hem ben ik eerst bij de dierenarts geweest voor een prikje onderhuids vocht. Hij leek op te knappen maar na een paar dagen ging het weer mis. Toen heb ik hem bij de dierenarts gebracht en hebben de 'tante dokters' een dagje voor hem gezorgd. Dat ging prima, aan het eind van de dag at hij weer zelf. De volgende dag heeft hij ook nog bij zijn fans doorgebracht. Dat was eigenlijk niet meer nodig, maar ze vonden hem zo leuk dat ik Shot nog een dagje naar de 'kinderopvang' heb gebracht. Nu eet hij weer als een klein bootwerkertje, hopelijk blijft het nu goed gaan en haalt hij zijn achterstand in gewicht weer in. 

Daisy en Hippie hebben inmiddels bezoek  gehad van hun toeomstig personeel. Ze gaan als ze oud genoeg zijn samen verhuizen. Alleen Shot is nu nog beschikbaar, maar met hem wacht ik evne met uitgebreid adverteren, hij mag eerst even goed opknappen.

Ik weet nog niet of Kirsti zwanger is. Ze slaapt veel en komt af en toe om een extra hapje eten vragen, dus wie weet. Maar tepels checken is geen optie, zelfs wegen om te zien of ze zwaarder wordt is niet aan haar besteed. Dus we wachten het maar rustig af. 

 

Na het verdriet om het overlijden van Lake was ik eigenlijk niet zo in de stemming om de website bij te werken met nieuwe kittenfoto's. Maar Petra was vorig weekend al langs geweest om ze alle 6 op de foto te zetten en die foto's kan ik toch niet zomaar laten liggen. Dus alle kittens hebben nieuwe foto's op hun pagina gekregen.

Op zaterdag 25 april is er kittenbezoek geweest voor Cosy en Honey. De mensen die hen in optie hadden waren er snel uitg: Ze wilden ze graag reserveren. Deze twee dames gaan als ze oud genoeg zijn in Nuenen wonen.

Helaas heeft ook het '7 weken virus' weer toegeslagen. Met Shot ben ik al 2 keer bij de dierenarts geweest voor een infuus met onderhuids vocht. Hij wil niet eten en is dus flink afgevallen. Ook Daisy is afgevallen dus ook haar moet ik in de gaten houden, hoewel zij gelukkig al wat steviger was en dus iets meer kan hebben. 

 

Kleine Lake is op dinsdag 21 april 2020 overleden. Ik heb hem die dag laten inslapen omdat hij ineens erg ziek werd. Zoals bekend was zijn gezondheid niet optimaal. Hij zou in oktober vorig jaar naar de VS verhuizen. Die verhuizing ging op het laatste moment niet door omdat hij een vergrote lymfeknoop bleek te hebben. Ik besloot mijn kleine vriendje bij mij te houden. Hij heeft het nog best lang goed naar zijn zin gehad. Hij genoot van het zonnetje in de ren, hij speelde met Ticket en Forester. Hij genoot van knuffelen met mij en van lekkere hapjes. Hij was dol op vers vlees en natvoer, dat is overigens tot zijn laatste dag zo gebleven.

Ik merkte gaandeweg dat Lake stiller werd. Hij speelde niet meer. Hij sliep veel, maar leek het verder wel naar zijn zin te hebben. Tot twee weken geleden. Hij had diarree en zijn kontje zat onder de poep. Oké, dat kan gebeuren. Ik maakte hem schoon onder de kraan. Gaf hem een wormtablet, in de hoop dat dit het probleem zou oplossen. De diarree stopte, maar steeds weer zat er poep aan zijn kontje. Dat werd eigenlijk steeds erger. Zijn hele achterkant was vies. Steeds weer probeerde ik hem te wassen, maar het hielp nauwelijks. Ook merkte ik dat Lake in rap tempo vermagerde. Ik kon al zijn botjes voelen op zijn rug. De dag voor zijn dood maakte ik een afspraak bij de dierenarts. Woensdag zou hij helemaal worden nagekeken, inclusief een echo van zijn buik. Ook zou de dierenarts hem samen met een assistente in bad doen. Maar de volgende dag viel ineens het kwartje: Ik zag hoe moe hij was, merkte dat hij zelfs moeite had om op de bank te springen. Hij sleepte zich bijna voort. Alleen voor eten kwam hij nog zo enthousiast als hij kon aandraven.

Ik  belde opnieuw de dierenarts en kon dinsdagmiddag langskomen met Lake. Vanwege de coronamaatregelen mocht ik niet mee de spreekkamer in. Ik vertelde het verhaal aan de dierenarts. Ze was net zo bezorgd als ik. Ze nam Lake mee naar de spreekkamer en kwam enkele minuten later terug de wachtkamer in. Haar gezicht sprak boekdelen. De vergrote lymfeknoop kon ze niet voelen, want het buikje van Lake zat vol met vocht. Dit kan wijzen op FIP, maar ook lymfoom is een optie. Een punctie hebben we niet meer gedaan. Dat Lake zou worden ingeslapen stond vast. Ik mocht nog even afscheid van hem nemen in de spreekkamer, vanwege het coronaprotocol kon ik niet bij de euthanasie zijn. Mijn hart brak toen ik mijn kleine vriendje knuffelde en hij spinnend zijn natte neusje tegen mijn hand drukte. Ach mannetje toch, wat had ik het je toch graag gegund dat je wat langer van het leven had mogen genieten. Het mocht helaas niet zo zijn. 

De vergrote lymfeknoop kon wijzen op verschillende aandoeningen. Wat Lake uiteindelijk fataal is geworden weet ik niet, ik heb dat niet laten uitzoeken omdat het er niet meer zo veel toe doet. 

Rust zacht Lake, je hebt een onuitwisbare herinnering achtergelaten. Wat zal ik je verschrikkelijk missen....