Op 30 juli zijn de kittens acht weken oud en het gaat eindelijk de goede kant op met ze. Tot afgelopen donderdag heb ik ze medicijnen gegeven en na het stoppen lijkt het allemaal goed te gaan. De diarree is over en hun eetlust is goed. Vooral Pierre groeit als kool, hij is inmiddels ruim acht ons. Zijn broers Pascal, Sargan en Maxim volgen op enige afstand. Michel en zusje Jolie blijven nog wat achter in groei, maar wellicht zijn deze twee sowieso wat kleiner dan de andere vier. Ze maken niet de indruk niet in orde te zijn, ze eten goed en spelen en stoeien net als de andere vier.

Sinds de kittens op het balkon mogen is hun wereldje weer wat groter geworden. Ze struinen door de plantenbakken en rollebollen in het zonnetje. Na een bijna-ontsnapping door Sargan en Pascal heb ik met behulp van een grote kei nog een hoekje op het balkon afgeschermd. Nu kunnen ze echt niet meer weg. Gelukkig maar, want ik zou gek worden als er eentje weg zou lopen.

Toen ik de kittens gisteren naar binnen haalde omdat ik boodschappen moest gaan doen, bleek dat er toch nog eentje buiten was. Ik stond net te tellen of iedereeen binnen was toen ik vanachter de balkondeur een verontwaardigd "Peeeewwww" hoorde. Ik deed de deur open en met een diep verwijtende blik in zijn oogjes klauterde Sargan naar binnen. Als hij had kunnen praten had hij waarschijnlijk iets gemopperd in de trant van "let nou eens op voordat je die deur dicht gooit !". Maar ze maken het me niet altijd makkelijk, al een paar keer heb ik me rot gezocht naar een kitten om er uiteindelijk achter te komen dat de kleine prinsheerlijk lag te slapen in een plantenbak, onder de bladeren van mijn hortensia en dus volledig uit zicht.

 

Er is tot nu toe maar één kitten dat de trap op gaat. En natuurlijk is dat Jolie. Mijn ervaring is niet anders dan dat poezen toch echt slimmer zijn dan katers. Al minstens een dag of drie tref ik de kleine meid regelmatig boven in de slaapkamer, terwijl de heren nog niet eens de eerste tree van de trap hebben beklommen. Vooruitlopend op het moment dat ze dat wel gaan doen, en om te voorkomen dat Jolie een doodsmak maakt, heb ik inmiddels wel hekjes voor mijn traphek gezet zodat ze daar niet zomaar doorheen kunnen schieten.

Afgelopoen woensdag heb ik opnieuw contact opgenomen met de dierenkliniek. De Yakult die ik de kittens gaf, bracht helaas geen verbetering. Nadat ik de dierenarts dit had verteld, was hij geliukkig snel overtuigd dat ze "echte" medicijnen nodig hadden, en wel antibiotica. Die kreeg ik mee, en ik ben er woensdag meteen mee begonnen. Tweemaal daags geef ik de kittens nu hun medicijnen met een spuitje. Ik doe er eeen beetje koffieroom bij om te voorkomen dat ze ervan gaan "schuimbekken". De positieve uitwerking bleef niet lang uit, al een paar dagen later was de diarree zo goed als over en ik zie de kittens nu gewoon groeien. Jammer dat deze beslissing niet meteen werd genomen...

De kittens eten nu goed en ze hebben geen diarree meer. Dat is goed te merken, ze voelen een stuk steviger aan en zien er gelijk een heel stuk gezonder uit. De foto's die ik naar collega-fokkers stuur worden met gejuich begroet "Jaaaa, nu begint het erop te lijken".

Sinds woensdag zijn ook de hekjes weg en kunnen de kittens dus vrij door het huis. De trap gaan ze nog niet op, maar op de benedenverdieping is genoeg te beleven. Jolie was woensdagochtend ontsnapt, die liep triomfantelijk in de keuken toen ik opstond. Dat was dus het sein dat de hekjes weg moesten. De krabpaal hebben ze ook al ontdekt, ze vinden het allemaal even spannend en leuk.

Gisteren zijn de kittens voor het eerst buiten op het balkon geweest. Ze vonden het prachtig. Lekker een beetje rondstruinen en de rietplant bespringen (dat mag, want die is speciaal voor de katten) en lekker rollebollen in het zonnetje.

 

Sargan heeft, nu definitief vaststaat dat hij een katertje is, zijn nieuwe baasjes gevonden. De mensen die afgelopen vrijdag kwamen kijken wisten het meteen zeker: het zwarte katertje moest het worden. Hij krijgt een Maine Coon vriendje, helemaal goed dus. Zijn nieuwe mensen gaan hem Gunnar noemen.

Ook Pierre heeft zijn gouden mandje gevonden. Hij wordt het nieuwe vriendje van een grote zwarte kater van 14 jaar (maar nog jong van geest) en zijn nieuwe mensen gaan hem Chevy noemen.

 

Kortom, het gaat eindelijk goed met de kleine ukkies. Mama Gitta is nog steeds heel lief en zorgzaam, Yari en Oskar spelen heel goed de rol van grote broer. Oma Nina is niet altijd gecharmeerd van het grut, en tante Jonna moet er zoals gebruikelijk ook niets van hebben. Maar de kleintjes hebben dat heel snel door, ze laveren handig langs de "gevarenzones".

 

Hier nog even een korte update na het dagboek stukje van gisteren

De kittens zijn gistermorgen alle zes mee geweest naar de dierenarts. Die was eigenlijk niet eens zo heel erg ontevreden over ze. Behalve dan dat ze "wat meer spek op de billen" zouden mogen hebben, en de diarree moet natuurlijk worden bestreden. Er is een test gedaan op Giardia en er is gekeken of de kittens wormen hebben (omdat ze nog geen vijf ons wogen had ik ze met vijf weken niet ontwormd, wat ik normaal wel doe). Geen wormen, en geen Giardia bleek uit het onderzoek. Dat is op zich goed nieuws, maar de diarree moet wel stoppen, dus wordt de kattenbak extra vaak verschoond en geef ik de kittens nu op advies van de dierenarts Yakult met een spuitje. Dat vinden ze niet zo heel leuk, maar heet is het proberen waard. Nu maar hopen dat het snel aanslaat.

 

De dierenarts heeft "Sabine" ook nog eens goed bekeken. Hij moest er zijn bril voor opzetten en minstens drie keer kijken voordat hij het zeker wist: Het zwarte moppie is toch echt een katertje. Dus gaat hij nu verder door het leven als Jarinina's Sargan Veyron.

Morgen zijn Gitta's kittens zes weken oud, maar dat is ze niet aan te zien want de groei blijft nog steeds achter. Ze doen het verder wel goed, ze zijn levendig en speels, en ze willen ook wel eten, maar groeien lukt nog niet zo best. Ze hebben nu ook al een paar dagen af en aan diarree, wat natuurlijk ook niet opschiet. Dus morgenochtend ga ik de dierenarts bellen voor een afspraak. Ze gaan allemaal mee, ze moeten maar eens goed nagekeken worden.

Verder is er eigenlijk niet zoveel te melden...of ja, eigenlijk toch: Sabine is geen poes maar een kater. Althans, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Aangezien ze morgen toch naar de dierenarts gaan, zal ik de DA ook gelijk nog even goed laten kijken, maar de kans is toch wel erg groot dat "ze" een andere naam moet krijgen. Want Sabine is wel een beetje zielig voor een stoere kater.

Dat betekent dus ook dat Jolie het enige meisje is, maar ze redt zich prima tussen de mannen.

Er is inmiddels al wat interesse voor de kittens. Ik heb dat even een paar weken wat afgehouden omdat ze zo klein waren. Maar nu mogen mensen wel langskomen, en de kittens genieten van de aandacht. Ze beginnen steeds meer te spelen, zowel met elkaar als met de speeltjes die ik ze gegeven heb.

Mama Gitta is gisteren van wat lastige klitten rond haar tepels ontdaan, zodat haar kroost hopelijk wat beter bij de melk kan, die toch al schaars is. Gitta liet het scheren met de tondeuse en wegknippen van klitten gelukkig redelijk goed toe.

Verder hebben de kittens over aandacht niet te klagen. Yari komt regelmatig buurten, evenals oma Nina, hoewel die soms wel een beetje mopperig is tegen haar kleinkinderen.

Ik hoop dat het bezoek aan de dierenarts morgen duidelijkheid geeft of de kleintjes inderdaad een virusje of iets dergelijks onder de leden hebben, en zo ja, dan hoop ik natuurlijk dat ze daar met hulp van medicijnen snel van opknappen, want het wordt zo onderhand tijd dat ze eens goed gaan doorgroeien.

Omdat de kittens zo ongeveer een week achterlopen in hun ontwikkeling, worden ze pas met 10 en 13 weken ingeënt. Dat betekent dus ook dat ze minimaal een week later dan de gebruikelijke 13 weken gaan verhuizen.

De afgelopen week moesten de kittens er echt aan geloven om zelf te leren eten. En dat ging niet echt van harte, en eigenlijk nog steeds niet als het om Maxim gaat. Die wil nog steeds nauwelijks wat eten, met als gevolg dat hij nauwelijks is gegroeid de afgelopen week. Zijn broers Pierre en Pascal hebben hem inmiddels ingehaald, die zijn de vijf ons gepasseerd. Ook met de andere vier gaat het goed, ze groeien niet hard maar ze groeien tenminste.

Maxim probeer ik er ook van te overtuigen dat het eten wat ik de kittens voorzet best lekker is. Wat ik in zijn bekje stop eet hij braaf op, maar zelf iets pakken doet hij maar heel af en toe. Whiskas Junior leek hij lekker te vinden, dus daar twee extra dozen van gekocht, maar de liefde lijkt alweer over. Gekookte vis, gekookte kip, Gourmetjes, alles trek ik uit de kast maar het kan hem maar matig bekoren. Kennelijk drinkt hij nog wel bij Gitta, want anders was hij natuurlijk afgevallen de afgelopen week, en er is dan toch nog wel een paar tientallen grammetjes bij gekomen.

Het verblijf in de woonkamer gaat verder heel goed. De kittens vinden het leuk, ze beginnen een beetje aandacht te krijgen voor de speeltjes die ik in het rennetje heb gelegd en ze stoeien en slapen heel lief met elkaar. De andere katten komen af en toe op bezoek, voornamelijk voor de kittenbrokjes en om gebruik te maken van de kattenbak met grit (beter dan houtkorrels volgens mijn viervoeters) Maar Yari is heel lief voor de kleintjes, hij ligt regelmatig met ze te kroelen en hij helpt zijn grote zus Gitta met poetsen. Gitta vindt nog steeds alles best, er is nog geen onvertogen woord gevallen. Tenminste, niet door haar. Wel door Nina, die het weer eens niet naar haar zin heeft en ruzie maakt met zo'n beetje iedereen hier in huis.

Maar dat is niet mijn grootste zorg. Mijn grootste zorg is dat de kittens van Gitta nu eindelijk eens goed gaan eten en  groeien...