Kirsti (Akira Mounitsa Ahn'Qiraj) verwacht haar eerste nestje.

Lees hier hoe het haar vergaat.

De kittens van Kirsti zijn een week oud en ze doen het prima. Ze drinken goed en groeien daardoor als kool. Mama Kirsti zorgt uitstekend voor haar kroost, al verlaat ze de laatste dagen af en toe het nest om even de pootjes te strekken. Af en toe gaat ze even naar buiten, maar nooit lang, ze laat haar kleintjes nooit langer dan een paar minuten alleen.

Sinds een paar dagen staat de slaapkamerdeur overdag open, zodat de andere katten ook eens even kunnen binnenlopen. Dat doen er maar een paar. Yari vindt de kleintjes geweldig en gaat dus nogal eens op visite. Nina doet het alleen als Kirsti eten krijgt, in de hoop dat ervoor haar wat overblijft. Vanmorgen stond Jonna even over de rand van de doos te gluren, maar haar interesse vor kittens is sowieso altijd minimaal. Zolang ze er geen last van heeft is het prima, maar als ze te dicht in haar buurt komen kunnen ze een mep krijgen. De rest moet voorlopig even niks hebben van dat piepende grut. De ervaring leert dat de open poezen over een poosje wel mee gaan moederen, ik ben benieuwd of dat nu ook gebeurt.

De kittens hebben namen gekregen van liedjes van Dolly Parton. Dat vond ik wel grappig, weer eens wat anders dan Noorse namen. Vanzelfsprekend zullen ze ongetwijfeld van hun baasjes een andere roepnaam krijgen, die mogen ze zelf verzinnen. Voorlopig noem ik ze nog bij hun kleur, wel makkelijk dat er vier verschillende kleuren zijn :-)

Vandaag zijn Kirsti's kittens twee weken oud. De oogjes zijn open en ze beginnen wat meer rond te kruipen in de kraamdoos. Zien doen ze nog niet veel, ze kijken met waterig blauwe oogjes lodderig de wereld in. De kittens groeien nog steeds goed, de melk van mama is gelukkig ruim voldoende. Af en toe komen de andere katten even buurten en over het algemeen vindt Kirsti dat wel best. Alleen Jonna mag niet in de slaapkamer komen, althans niet te dichtbij. Dan wordt Kirsti nerveus en begint ze te blazen. Ik snap nog steeds niet wat dat nou is, maar Nina had dat ook altijd als ze kittens had. Jonna doet de kleintjes niets, ze moet er zelfs weinig van hebben en blijft er ver uit de buurt, maar toch is er kennelijk iets in hoe ze kijkt of hoe ze doet wat bij de moederpoes op de zenuwen werkt. Ik kan alleen maar hopen dat het goed gaat en dat Jonna niet weer wordt aangevallen zoals toen Gitta haar nest had in de zomer van 2012.

Het crème ventje lijkt toch een 09 en dus "met wit" te zijn. Hij is zo licht crème dat hij eerst effen creme zonder wit leek te zijn, maar nu hij wat groter wordt, is het duidelijker te zien. Dat betekent dat alleen het blauwe poesje geen wit heeft.

Ik heb de katertjes koosnaampjes gegeven om ze voorlopig mee aan te duiden: Joe, Jack en Joshua. Ze zullen van hun nieuwe baasjes ongetwijfeld nieuwe namen krijgen, maar die zijn nu nog niet bekend. En hun stamboomnamen zijn wat te lang als roepnaam. Het poesje heeft nog geen naam. Ik weet nog niet of ik haar wil houden, zo ja dan moet ze wel ene naam krijgen die ik ook voor de langere termijn leuk vind en die past bij wat hier al aan viervoeters rondloopt.

Vandaag zijn Kirsti's kittens 3 weken oud en ze beginnen zo onderhand op kleine katjes te lijken. De oortjes staan nu rechtop en de oogjes zijn goed open. Ze beginnen meer rond te scharrelen in de doos en kunnen al aardig op hun koddige dikke pootjes staan. Bij het wegen wordt er nog steevast gemopperd, maar Kirsti laat het toe, zolang het maar niet te lang duurt allemaal. Ze groeien nog steeds goed, de drie katertjes ontlopen elkaar niet veel en hun zusje volgt op korte afstand. Het blauwe poesje heeft een wit medaillonnetje op haar buik en dus heb ik ook haar als a 09 op de website gezet, effen blauw met wit. Het kan zijn dat het wit nog wegtrekt, maar eerlijk gezegd denk ik van niet.

Kirsti komt regelmatig even naar beneden om een hapje te eten of even naar buiten te gaan. Overdag stond de slaapkamerdeur al open en de laatste nachten doe ik hem ook niet meer dicht. Kirsti gaat niet graag op de kattenbak die in de slaapkamer staat, waarschijnlijk is die te dicht bij haar nestplek. 

Vooral Yari vindt de kleine poesjes geweldig. Hij kijkt zijn ogen uit en zodra ik er eentje oppak is hij erbij om de kleine te besnuffelen en te wassen. Ook tijdens de fotoshoot van vanmorgen vond Yari dat hij moest helpen, dus hij staat ook op de foto's. Kirsti vond het allemaal wel best, zo lang de kittens geen kwaad wordt gedaan bemoeit ze zich er niet mee, al kijkt ze vanuit de doos wel waakzaam toe.

Over een paar dagen gaan de kittens naar de woonkamer verhuizen, ik ben benieuwd hoe ze dat vinden en vooral of Kirsti het ermee eens is. We zullen het zien... :-)

Wat gaat het ineens hard met de kittens ! Afgelopen woensdag heb ik ze naar beneden verhuisd. In de woonkamer is van konijnenhekjes een rennetje gemaakt en omgetoverd tot een kittenspeelplaats. Kirsti moest even wennen aan de nieuwe situatie maar ze vond het al gauw goed. Slepen met haar kittens doet ze ook nu niet, daar kan Nina nog wat van leren (hoewel, die is kastraat dus dat hoeft niet meer).

Een paar dagen na de verhuizing was het zover: de kittens klommen uit de kraamdoos. Kirsti werd daar wat zenuwachtig van maar ze waren niet meer te houden. Met hun staartjes fier omhoog stuiterden ze door het rennetje. En nu hebben ze het geweldig naar hun zin. Ze slapen nog steeds in de doos bij hun mama, al is die ook niet te beroerd om in de ren te gaan liggen als ze willen drinken. Zodra ze wakker zijn klauteren ze uit de doos, soms met een koprol, en gaan ze aan de wandel. Het krabpaaltje is ook al in gebruik, ik heb zelfs kleine Joe al heel stoer zijn nagels eraan zien slijpen, geen gezicht was het ! 

De andere katten bekijken de kittens met argusogen. Yari is nog steeds hun grootste vriend, hij komt af en toe even buurten om te spelen. Nina ligt regelmatig in de ren te slapen en als het zo uitkomt wil ze ook wel even een kitten poetsen. Oskar mag vanaf een afsandje wel kijken, wat hij graag doet. Als hij te dichtbij komt wordt Kirsti alert, hij is een open kater en dus wat minder welkom dan Yari of Björn. De dames Gitta en Jolie tonen geen interesse, Gitta gromt alleen maar tegen de ukkies. Waarschijnlijk komt dat omdat ze allebei de poezenpil krijgen, die is funest voor moedergevoelens. De enige die niet bij de kittens in de buurt mag komen is Jonna. Zodra Kirsti haar aan hoort komen komt ze overeind en als Jonna te dichtbij komt begint ze te blazen. Jonna snapt het inmiddels en blijft braaf uit de buurt.

Sinds dit weekend ben ik begonnen de kittens vast voer aan te bieden. Dat is altijd dikke pret. Lekker met je pootjes in het voer gaan staan en lekker kliederen. Gourmet mousse aangelengd met kittenmelk is voor baby's, wij willen gewoon natvoer,en wij willen brokjes, wij hebben niet voor niets al tandjes. Oké, oké, dan laten we de kittenmelk zitten en krijgen jullie mousse zo uit het blikje of kittenvoer van Almo Nature. De brokjes staan er ook al. En het kattenbakje uiteraard, ik ben benieuwd wanneer het eerste plasje of drolletje daar wordt gedeponeerd :-)

Wat is er deze week veel gebeurd ! Sinds deze week eten de kittens vast voer. Ik vind het nog steeds ontroerend om van die kleine ukkies uit een bakje een hapje Gourmet te zien smikkelen. Met hun kopje helemaal in het bakje (stel je voor dat iemand mijn eten inpikt) verorberen ze het lekkers. Ook de kittenbrokjes vallen in de smaak. De eerste plasjes en minidrolletjes werden na een paar dagen in het kattenbakje gedeponeerd. Ik vind het nog steeds razend knap van kittens dat ze dat zelf leren, het is maar een paar keer mis gegaan.

Ik weeg de kittens nu niet meer iedere dag. Het gaat goed met ze en dan vind ik dat niet nodig. De afgelopen week heb ik ze twee keer gewogen en ze maken nu echt een groeispurt. Ik ben benieiwd hoeveel ze vanavond, met de 5 weken weegbeurt, wegen. Vandaag krijgen ze ook hun eerste wormtabletje.

Ze kunnen nu goed zien en horen en maken echt contact. Als ik 's morgens de lamellen in de woonkamer opendoe komen ze enthousiast aangerend om me te begroeten. Ze gaan op hun achterpootjes staan en proberen zich met hun voorpootjes aan mijn arm op te trekken. Ze beginnen meer te klimmen en te klauteren, ik heb het klimpaaltje al wat veder naar het midden moeten zetten om te voorkomen dat ze uit de ren klimmen. Nog een week, hooguit, dan gaan de hekjes weg en mogen ze los in de woonkamer.

Omdat ik weer begon te twijfelen of het blauwe poesje nou wel of geen wit op haar buikje had, heb ik deze week een filmpje van haar gemaakt. Dat filmpje heb ik gepost in een Facebookgroep en het is nu defintief: Kleine poes is effen blauw zonder wit. Eén van de leden van de groep is keurmeester en zij was zeer stellig: geen wit. Kittens hebben vaak nog wat "moeite" met het aanmaken van pigment. Bij sommige kittens is dit kort na de geboorte zo erg dat de kleur die ze uiteindelijk zullen hebben niet eens goed te zien is. Zo'n verschijnsel heet "sneeuwkitten". Jayne heeft een bescheiden vorm van dit fenomeen. Dus haar kleurcode is weer gewijzigd en deze keer definitief wat mij betreft. Ze is een NFO a, een effen blauw zonder wit :) Over een paar weken wordt ze getest op PKDef, ik ben heel benieuwd en hoop natuurlijk dat ze N/N is !

Ik heb inmiddels ook de stambomen aangevraagd voor de kittens.

En dan hebben we de wonderbaarlijke ommekeer van Gitta nog.... Gitta moest werkelijk niets van de kittens hebben. Vanaf dag 1 dat ze waren geboren liep ze met een grote boog om de nestplek heen. Toen de kittens naar beneden verhuisden was Gitta daar niet blij mee. Regelmatig stond ze voor de ren te blazen en te grommen. Toen ik een bakje kittenbrokken neerzette waren die wel erg lekker en dus sprong Gitta grommend en wel in de ren om van de brokjes te snoepen. Ieder kitten wat in haar buurt kwam werd met een snauw en een grauw op afstand gehouden.
Maar gisteren draaide ze om als een blad aan een boom. Nadat ze eerst bij mij uitgebreid kwam knuffelen en kroelen (wat ze niet vaak doet) sprong ze in de kittenren. Ze begon de kleintjes te roepen en toen ze ze alle vier om zich heen had verzameld begon ze ze te wassen en te knuffelen. Kirsti stond er enigszins verbouwereerd naar te kijken, maar zag al snel de voordelen: nu kon zij wat langer wegblijven van haar kroost, ze heeft een goeie oppas aan Gitta.

Ik ben benieuwd waar dit toe gaat leiden. Gitta is "van de pil" in de hoop dat ze binnenkort krols wordt en gedekt wordt door Oskar.Wie weet is deze verandering in haar gedrag een voorbode van een naderende krolsheid....

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie