Kirsti (Akira Mounitsa Ahn'Qiraj) verwacht haar eerste nestje.

Lees hier hoe het haar vergaat.

Dinsdag 15 april verzamelde ik 's morgens om kwart over negen de kittens in een reismandje om naar de dierenarts te gaan. Ik had ze alle vier al in de woonkamer met de deuren naar boven en naar buiten even dicht, om te voorkomen dat ik het halve huis moest afzoeken naar het kroost. Ze vonden het maar niks, in de reismand op de fiets. Er werd verontwaardigd gepiept. Maar eenmaal bij de dierenarts vonden ze het allemaal reuze spannend. Ze banjerden door de spreekkamer terwijl de dierenarts probeerde orde in de chaos te houden. Het was immers wel de bedoeling dat ze alle vier maar 1 enting zouden krijgen en 1 chip, en liefst ook nog met hetzelfde nummer als waarvan de sticker in hun paspoort zit. Maar alles ging goed, ze doorstonden de twee prikken als stoere Noren. De dierenarts was tevreden over de kleintjes, na de kuur met antibiotica waren ze eindelijk op weg om wat spek op de botten te krijgen. Eenmaal weer thuis waren ze moe van ale indrukken en kopen ze twee aan twee tegen mama Kirsti en tante Gitta aan om bij te slapen.

In de dagen na de enting stagneerde de groei weer. Logisch, ze waren hard bezig om zich te weren tegen de verzwakte virussen waarmee ze waren ingeënt. Eén voor één hadden ze een paar dagen van slecht eten, tenzij ik ze gekookte kip uit de hand voerde. Jayne begon daarmee, de afgelopen dagen was Heyan de laatste die ineens niks meer lekker vond, behalve gekookte kip, die trok hij uit mijn handen. En bovendien gaan ze onverminderd door met rennen, klimmen en stoeien, en dat kost natuurlijk ook de nodige brandstof. En de week dat ze AB kregen waren ze dubbel aangekomen, dus ze kunnen wel wat lijden. Maar ze lijken alle vier weer hersteld. Heyan woog gisteren bij de tien-weken weegbeurt maar 50 gram meer dan vorige week. Net toen ik me zorgen ging maken begon hij weer te eten en 's avonds woog hij 50 gram zwaarder. Jaren van je leven kosten ze, die lieverdjes :-)

Bij kleine Jayne werd wangslijm afgenomen, het materiaal is inmiddels opgestuurd naar het Van Haeringen laboratorium in Wageningen. Nu wordt het wachten op e uitslag of ze wel of geen drager van PKDef is.

De kittens beginnen wel ondeugend te worden, ze hebben nu al voor de tweede keer het kabeltje van de speakers van de laptop doorgeknaagd. Dus ik zal het even met geluid uit 1 speaker moeten doen. Van de overige kabels blijven ze tot nu toe af, maar ik hou mijn hart vast en probeer alles zo goed mogelijk voor ze te verstoppen.

En toen zat Chester op mijn toetsenbord en moet ik steeds weer letters verwijderen die ik niet heb getypt. Dus tijd om te stoppen....de foto's moeten even wachten :-)

Vandaag zijn de kittens 11 weken oud. Nog twee weken en dan vliegen ze uit. De tijd vliegt, zoals bij ieder nest. Ze zijn groot voor je het in de gaten hebt. Omdat ik momenteel niet werk heb ik de kleintjes de hele tijd meegemaakt en dat is toch anders. Leuk, dat wel. Maar ook van dit stel zal ik met een gerust hart afscheid nemen, ik weet dat hun nieuwe baasjes reikhalzend naar ze uitkijken en dat er ook op hun toekomstig adres goed voor ze wordt gezorgd.
En hopelijk krijgen dan Jonna en Oskar ook weer wat meer bewegingsvrijheid, want die wonen inmiddels zes weken boven omdat Kirsti en haar hulpmoeder Gitta ze niet beneden dulden. Ik heb het vandaag nog even geprobeerd en Oskar op mijn arm mee naar buiten genomen. Nou, daar waren de dames net blij mee. Oskar ook niet, hij begon te blazen toen hij in de gaten kreeg dat ze zijn aanwezigheid niet zagen zitten. Dus Ozzy weer mee naar binnen en naar boven.
Maar Kirsti wordt wel al wat minder beschermend. Ze is niet meer continu bij de kittens in de buurt en als die boven zijn en ze komen Oskar of Jonna tegen dan reageert Kirsti daar niet meer zo beschermend op. Het is meer dat die twee de kleintjes en hun moeder zelf liever uit de weg gaan, wat natuurlijk logisch is. Ook voor Kirsti loopt de kittentijd op zijn eind, als de kittens niet zouden verhuizen dan zal ze binnen een paar weken beginnen met ze duidelijk te maken dat ze nu toch echt op eigen pootjes moeten staan en wat haar betreft de wijde wereld in kunnen gaan.

Deze week zijn ze alle vier weer goed gegroeid, de mannen zijn ruim over de 13 ons en zusje Jayne doet haar best om bij ze in de buurt te blijven. Vooral Heyan heeft een duidelijk voorkeur voor brokjes, zijn interesse in natvoer is maar beperkt. Een paar hapjes, dan heeft hij al genoeg. Maar de Hills brokjes daarentegen zijn zijn favoriet. Vooral Chester en Johnny ontpopppen zich tot alleseters. Alles wat het vrouwtje eet willen zij ook proeven. Maar die vlieger gaat meestal niet op.

En verder vermaken ze zich wel Ze denderen door het huis, slopen van alles (gelukkig heb ik TWEE opladers voor mijn mobiele telefoon, want van eentje ligt het snoer sinds gisteren in tweeën) maar zijn desondanks zo ontzettend lief. Alle vier hebben ze ontdekt hoe ze op de hoge klimpalen in de ren kunnen komen. Ze klimmen in het gaas van de ren en springen van daaraf op de palen. Als echte stoere Noren zitten ze om zich heen te kijken met een blik van "wie doet me wat".

Zaterdag zijn Ria en Coby, twee collega-fokkers, op bezoek geweest. Coby heeft foto's gemaakt en met hulp van Ria en heel veel geduld is het zelfs gelukt om ze met z'n vieren op 1 foto te krijgen. Het krabpaaltje dat de dames hadden meegebracht viel ook in de smaak, het speeltje dat er aan zat lag er binnen een dag af, dat was niet bestand tegen vier inthousiaste Norenkinders. Maar gelukkig hebben we de foto's nog :-)

De uitslag van de test van Jayne is nog niet binnen, ik hoop dat ik die één dezer dagen krijg.

Vandaag krijgen de kittens hun derde wormtabletje, de afspraak voor de tweede enting is gemaakt. Nog twee weken genieten van mijn kleine vriendjes !

Gisteren zijn de kittens voor de tweede keer bij de dierenarts geweest voor hun vaccinatie tegen kattenziekte en niesziekte. Het was een gezellige boel, want behalve de dierenarts was er ook een stagiair en het zoontje van de dierenarts die nog vakantie had en zijn moeder hielp met het klaarleggen van de spullen. De kittens werden zowel door de arts in opleiding als de dierenarts zelf nagekeken en alles was weer prima in orde. Bij de drie katertjes zijn de balletjes netjes ingedaald en ook verder zijn ze helemaal gezond. De zoon van de dierenarts leek het een prima idee als ik de reismand met de kittens in de praktijk achter zou laten zodat hij ze allemaal mee naar huis kon nemen. Helaas dacht zijn moeder daar anders over. En bovendien denk ik dat de toekomstige eigenaren van de drie mannetjes het er ook niet zo mee eens zouden zijn geweest. Dus ze zijn alle vier weer netjes mee naar huis gekomen, waar ze door hun moeder werden begroet en gepoetst.

Vorige week kwam de uitslag van de PKDef test van Jayne binnen. Helaas is ze, net als haar moeder, drager. Maar voor haar gezondheid is er geen risico. Na enig wikken en wegen heb ik toch besloten haar te houden, omdat ze uit een bijzondere combinatie komt, die zeer waarschijnlijk niet herhaald gaat worden. Dus Jayne blijft in de cattery.

Verder valt er eigenlijk niet zo heel veel meer te vertellen... Het aftellen is begonnen. Ze lijken niet onder de indruk van de enting, dus zoals het er nu naar uitziet kunnen Chester en Heyan zaterdag verhuizen en mag Johnny zondag naar zijn nieuwe huisje.

En dan wordt het hier weer stil(ler) in huis... hoewel niet helemaal omdat Jayne blijft.

Dit weekend was het zo ver: Jack, Joe en Joshua gingen verhuizen naar hun nieuwe baasjes. Zaterdagmorgen stapte Ramona al vroeg in de auto om vanuit de provincie Groningen naar ons toe te komen om haar katertje Joshua, die ze Heyan gaat noemen, op te halen. Na het in orde maken van de papieren was het zo ver: Heyan ging in de reismand en op weg naar zijn nieuwe thuis. Hij heeft als het goed is inmiddels gezelschap van een Siberisch katertje, dat ongeveer even oud is. Dat kan niet anders dan goed gaan!

Zaterdagmiddag stapte ik in de trein met Jack in een reismandje. Hij vond het allemaal wel best en zat zoet naar buiten te kijken. In Dordrecht werden we opgewacht door wederzijdse vrienden van mij en de toekomstige baasjes van Jack, die nu Chester heet. We reden naar Spijkenisse voor een warm onthaal door Ester, Henk en dochtertje Laura. Ik haalde Chester uit zijn reismandje en al na een halve minuut wurmde hij zich los om de boel te gaan verkennen. Na wat aarzeling ging zijn staartje fier omhoog en rende hij door de woonkamer om kennis te maken met de andere twee katten, kater Timber en poes Saar. Saar vond het maar niks, ze blies eens tegen die kleine om aan te geven dat hij maar beter nog even uit haar buurt kon blijven. Timber daarentegen kwam al snel kennismaken en het lijkt er op dat die twee het snel goed met elkaar kunnen vinden. Toen we vertrokken lag Chester diep in slaap op een stoel, moe van alle nieuwe indrukken.

Gisteren was het de beurt aan Joe om te verhuizen. Hij gaat Johnny heten en volgens zijn nieuwe baasjes Kayleigh en Torsten zal vooral hun Noorse Boskatkater Hero vast wel snel vriendjes met hem worden. Hij kroop meteen al zelf in zijn reismand, maar moest nog even wachten tot de administratie was afgehandeld en zijn nieuwe vrouwtje haar thee op had voordat ze naar Woubrugge konden vertrekken. Johnny kon nog even stoeien met zijn zusje Jayne en toen was het echt tijd om afscheid te nemen. Mama Kirsti kwam nog even kijken bij de reismand.

En nu is alleen Jayne er nog. Kirsti heeft nog wat lopen roepen maar lijkt inmiddels te begrijpen dat haar kroost is uitgevlogen. Ze werpt zich op als speelmaatje voor Jayne, die zich nu zonder haar broertjes moet zien te vermaken. Jayne krijgt binnenkort haar eigen pagina op de website.

En zo komt een eind aan een leuke en onbezorgde kittentijd. Alles is prima gegaan met het viertal, op een dipje in week 7/8 na dan, maar dat mag geen naam hebben. Ze zijn van kleine pluizenbolletjes uitgegroeid tot levenslustige, ondernemende en soms ondeugende Noortjes, die vol vertrouwen de toekomst tegemoet gaan.
Ik heb er weer met volle teugen van genoten en neem nu met een gerust hart afscheid van ze. Het ga lullie goed jongens!
Gezien het thema van dit nestje, Songs of Dolly Parton, vond ik deze tekst wel toepasselijk:

Time for me to fly
I've got to set myself free
Time for me to fly
That's how it's got to be
I know it hurts to say goodbye
But it's time for me to fly

(Dolly Parton)

Er is nu even rust in Cattery Jarinina. Het kittendagboek van Kirsti gaat sluiten, dit was het laatste stukje dat ik schrijf. Er komen nog wat laatste foto's van de kittens op de website en dan is de kittentijd afgesloten.
Maar wellicht duurt het niet lang voor er een nieuw kittendagboek kan worden geopend, want vorige week was Gitta krols, mogelijk is ze gedekt door Oskar. En op dit moment zitten Oskar en Jolie samen op de kattenkamer. We zullen zien wat Moeder Natuur in gedachten heeft...

Pagina 4 van 4

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie