Kirsti (Akira Mounitsa Ahn'Qiraj) verwacht haar eerste nestje.

Lees hier hoe het haar vergaat.

Even een extra berichtje in het dagboek. Vandaag heb ik de hekjes weggehaald en de kittens mogen nu door de woonkamer en keuken op ontdekking, en dat doen ze dus ook. Vanmorgen eerst samen met mijn zus gestofzuigd, dat vond Jack niet leuk. Jemig wat kan die hard roepen boven de stofzuiger uit. Daarna hebben we de hekjes verwijderd en de bodembedekking weggehaald. Die was na 2 weken wel aan een wasbeurt toe. Kirsti en surrogaatmoeder Gitta konden deze actie niet zo waarderen. Gitta begon meteen te slepen, ze wilde de kittens in één van de krabtonnen opbergen, maar die hadden daar geen zin in. Ook mama Kirsti werd knap zenuwachtig van de nieuwe situatie. Uiteindelijk kroop het hele gezin inclusief twee moeders in een holletje dat ooit deel uitmaakte van een inmiddels gesneuvelde krabpaal. Dat paste maar net, maar ze moesten en ouden er met z'n allen in.

De kittens vinden het natuurlijk helemaal geweldig. In de keuken staan de grote-katten-brokjes en die zijn ook best wel lekker voor kittens. En er zijn allerlei dingen waar je in en op kunt klimmen. Kleine Joe presteerde het meteen al om op de bank te klimmen, hij zat ineens achter mijn rug. Opletten dus ! Opletten is het ook met lopen in huis. Schoenen uit op de mat en bij iedere stap die ik zet eerst checken of er geen kitten voor mijn voeten zit of loopt. Ze mogen nog niet naar boven, dus de deur naar de hal is gebarricadeerd met een oud tuintafeltje. De grote katten kunnen daar makkelijk overheen springen, maar sommigen vonden van niet en zaten me diep verontwaardigd aan te kijken. Komop jongens, niet zo flauw doen, zo moeilijk is dat niet. Ik heb er een voerton voor gezet en aan de andere kant een krukje, dus dit gaat nergens over. Een beetje Noor springt vanaf de grond ruim een meter hoog dus niet aanstellen :-)

Yari vindt de kleine kittens helemaal geweldig. Zodra hij doorkreeg dat ze los liepen stoof hij ze achterna door de kamer. Natuurlijk waren ze geen partij voor hem. Zodra hij er eentje gevangen had tussen zijn pootjes begon hij ermee te stoeien. Maar er werd niet gepiept en moeder en tante Gitta grepen niet in dus dan ga ik ervan uit dat het geoorloofd is.

Vandaag zijn de kleine boefjes zes weken oud en wat groeien ze hard ! Ze krijgen drie keer per dag een hapje natvoer en eten ook alle vier netjes droge brokjes. Sinds ze niet meer in het rennetje zitten hebben ze de grote katten brokjes ook gevonden en ook die gaan er vlot in. De kittenbrokken vallen overigens ook heel goed in de smaak bij de volwassen katten.

Ze leren in rap tempo klimmen en klauteren, het zal mij benieuwen hoe lang de barricade voor de trap naar boven nog stand houdt. Die heb ik wel aangepast, want wat ik eerst had verzonnen was ook voor mezelf nogal onhandig. Nu staat het tuintafeltje ingeklapt voor de trap met een zware doos ertegen, en dat voldoet voorlopig. De kittens hebben het kattenluik dat toegang geeft tot de buitenren nog niet door, maar dat zal denk ik ook niet heel lang meer gaan duren. Zodra ze aanstalten gaan maken om naar buiten te gaan moet ik wel zeker weten dat ze ook weten hoe ze weer naar binnen kunnen, want ik wil niet het risico lopen dat een kitten urenlang buiten zit. Al neem ik aan dat mama of tante Gitta wel in de buurt zal blijven om een oogje in het zeil te houden.

Kirsti is nog steeds erg beschermend. Bij het minste geringste onraad staat ze paraat om haar kittens te verdedigen, daarbij steevast geholpen door Gitta. Gitta is eigenlijk nog erger, want die probeert nog steeds de kittens te verslepen als zij vindt dat ze niet op de juiste plaats zijn. Ze laten dat nog toe, maar veel succes heeft ze er niet mee, want ze lopen even hard weer weg.
Jonna mag onder geen beding in de buurt van de kleintjes komen, ze woont al een paar weken noodgedwongen boven, wat ze overigens prima lijkt te vinden. Ook Oskar moet, als open kater, uit de buurt blijven. Hem help ik af en toe een handje als hij naar buiten en weer naar binnen wil, maar ook hij bivakkeert voornamelijk boven of op zolder. Ook Nina krijgt af en toe een waarschuwing, en het is vreemd te zien dat ook zij zich laat intimideren door Kirsti. Voor Björn en Jolie geldt dat ze niet veel met de kleintjes hebben. Ze lopen er met een grote boog omheen en als er eentje te dichtbij komt wordt er geblazen of gemopperd. Maar vreemd genoeg reageert Kirsti daar niet echt op. Yari is nog steeds hun beste vriend, hij kroelt en stoeit met de kleintjes en heeft daar duidelijk lol in.

Afgelopen zaterdag en zondag is er kittenbezoek gweeest voor de katertjes die al sinds hun geboorte in optie zijn. Kleine Joshua gaat als hij oud gnoeg is verhuizen naar een dorpje in Groningen, war hij een Siberisch Katertje van dezelfde leeftijd als maatje krijgt. Dat wordt vast een geweldig duo samen.

Joe gaat als alles naar wens verloopt verhuizen naar Woudenberg, hij krijgt een Norenvriendje van 2 jaar. In het gezin is nog een kat en een hondje. Dat laatste zal even wennen worden, want een hond loopt hier niet rond, maar deze viervoeter is katten gewend dus het zal zeker wel snel goed gaan.

Ook voor Jack is interesse, deze mensen moeten nog bij hem komen kijken. Jayne staat nog steeds op "on hold". Als ze een week of 8-9 is wordt ze getest op PKDef. Als ze drager is mag ze alsnog verhuizen naar een liefhebber. Als ze vrij is van PKDef zijn er twee opties: Of ik probeer haar bij een bevriende fokker te plaatsen, of ze blijft hier. Maar zo ver is het nu nog niet.

Vandaag is het zo ver: De kittens gaan voor het eerst naar buiten ! Op het moment dat ik dit schrijf rennen ze rond in de ren, spelen met blaadjes en takjes (Ja ik weet het, ik moet de ren hoognodig eens grondig vegen, maar ze vinden het zo leuk). Mama Kirsti vindt het maar niks, ze loopt maar te roepen naar haar kittens en probeert ze over te halen om mee naar binnen te komen, maar dat lukt niet erg. Gitta helpt met oppassen en Yari heeft een nieuwe dimensie toegevoegd aan "tikkertje met de kittens" want in de ren biedt dat weer nieuwe mogelijkheden tot ahterna zitten, vangen en proberen zo lang mogelijk vast te houden.
Jolie vindt het maar niks. Blazend en mopperend probeert ze de kittens naar binnen te jagen, de ren was haar domein. Maar ja... Chester (Jack) had vanmorgen het kattenluik door en zat ineens buiten, gevolgd door Heyan (Joshua). Dus nu heb ik de deur maar open gezet, want ik weet niet of ze ook al snappen hoe ze weer naar binnen kunnen

Afgelopen weekend zijn de toekomstige baasjes van Jack, die dus Chester gaat heten, op bezoek geweest. Ook de fokkers van Borre waren erbij dus het was een gezellige drukte. De kittens vonden het allemaal prima.
Maar 's avonds was ik Kirsti ineens kwijt. Na enig zoeken vond ik haar op zolder. Dat is vreemd, want de kittens waren allemaal beneden en werden door Gitta onder haar hoede genomen. Al snel kwam ik er achter dat Kirsti niet in orde was. Ze bleek buiten en op zolder te hebben gespuugd. Even later lag ze als een zielig hoopje op een kussen in de slaapkamer. Ze voelde zich zo beroerd dat ze zelfs geen moeite meer deed om Jonna en Oskar bij haar kittens vandan te houden, die daar meteen dankbaar gebruik van maakten en zich vrij beneden en buiten vertoonden. Vlak voor ik naar bed ging spuugde Kirsti gal, ze schreeuwde van de pijn. Maar een paar minuten later zat ze gulzig water te drinken. Ik besloot haar geen medicatie te geven, die ik wel in huis heb maar waarvan ik niet zeker weet of een zogende poes dat mag hebben. Gedurende de nacht heb ik haar niet meer horen spugen, en de volgende morgen lustte ze wel een beetje kip. Ze had duidelijk honger, maar ik gaf haar met kleine beetjes tegelijk eten om te voorkomen dat het weer mis zou gaan. Gelukkig knapte ze in de loop van de dag verder op en inmiddels is er niets meer aan de hand.

Na het kittenbezoek van zaterdag heb ik ook de barricade voor de trap weggehaald en de kittens hebben in no-time geleerd hoe ze de trap op en af moeten. Een paar wren al eerder boven geweest omdat ze inmiddels door hadden hoe ze langs de barricade moesten komen. Tot nu toe heeft alleen Heyan een duiklanding van de overloop gemaakt. Hij dook onder de trap naar de zolder door en belandde twee meter lager op de trap naar de begane grond. Mama Kirsti schrok ervan, maar de kleine vent had zich gelukkig niet bezeerd en zat alleen wat verbaasd naar boven te kijken. 

Ik heb geprobeerd wat buitenfoto's te maken maar ik moet nog zien of er bruikbare tussen zitten want ze waren zo watervlug dat de camera ze maar amper kon vangen.

Oh ja en nog iets.... ze hebben door hoe ze via de klimpaal naast de eettafel kunnen klimmen. Dus rustig achter de laptop werken zit er ook niet meer in .... :-)

Vandaag zijn de kittens acht weken. We hebben een wat moeizame week achter de rug want ze zijn één voor één allemaal ziek geworden. De vorige keer schreef ik al dat Kirsti ziek was; het kan zijn dat de kittens daar wat van meegekregen hebben. Hoe dan ook was Joshua afgelopen dinsdag de hele dag sloom en hij had weinig eetlust. 's Avonds begon Joe te spugen. Hij ging wel heel netjes in de kattenbak zitten, zo stoer. Maar oh wat was hij zielig. Mieuw, mieuw, mieuw piepte hij terwijl hij wat verdwaasd door de kamer liep. Maar de volgende morgen leken ze allebei weer hersteld, dus mijn voornemen de dierenarts te raadplegen stelde ik maar even uit. Later op de ochtend ging ook Jack aan het spugen, hoewel hij geen zielige indruk maakte en gewoon door speelde. Ook dat leek na een dag weer over. Aan Jayne merkte ik niets, behalve dat ze net als haar broers erg matig groeide. Donderdag leek alles OK, maaar vrijdag was Joe weer niet lekker. Hij wilde niet eten, wat ik hem ook voorzette. Joshua ging op de bak en had diarree. Toen was ik het zat en heb ik de deirenarts gebeld. Met twee mannetjes ben ik op het spreekuur geweest. We waren het eens: de kittens waren niet heel ziek, en er was dan ook geen reden tot grote ongerustheid. Maar ze waren ondertussen wel wat aan de magere kant en dit gekwakkel moest niet te lang gaan duren. Ik kreeg een drankje mee tegen de misselijkheid wat ik ze meerdere keren per dag mocht geven. Het is (uiteraard) een vies drankje, dus blij waren ze er niet mee, maar het leek wel te helpen. Na anderhalve dag aten ze alle vier weer en gingen de gewichten weer de lift in. Maar toen waren we er nog niet, want gisteren besloot Jayne om toch ook nog maar een dagje ziektewet te doen, dus zij opniuew aan de druppels en maar weer mijn best doen om er wat in te krijgen. Ik had bij het boodschappen doen rosbief meegenomen en gesneden kipfilet, dat pakte ze na een paar uur wel weer. Maar het is wel de bedoeling dat er straks weer gewoon kattenvoer wordt gegeten :-)

Maar goed, ik hoop dat ze het nu gehad hebben met de ziekenboeg, vanmorgen hebben ze alle vier weer gegeten en ik heb ze de afgelopen dagen ook alweer brokjes zien knabbelen. Behoudens het gekwakkel gaat het verder prkma met het viertal. Ze stuiteren rond, rennen de trap op en af zonder over de kop te slaan en ze hebben inmiddels door hoe het kattenluik werkt dus ze kunnen naar buiten als ze dat willen. Ook buiten valt er veel te beleven. Achter blaadjes aan jagen, klimmen op de tuinmeubels, elkaar achterna zitten en in het gaas van de ren klimmen. Joe, zat gisteren helemaal bovenin de nok van de ren, maar hij is veilig weer geland (en ik heb het gefilmd :-) )

En toen waren de kittens wakker en dan is werken met de laptop geen doen....dus de foto's moeten even wachten tot ze weer slapen :-)

Het ziek zijn was helaas nog niet helemaal over. Maandag bleek bij de wekelijkse weegbeurt dat de kittens niet heel geweldig waren gegroeid. Alleen Heyan (Joshua) was krap een ons aangekomen, de rest hooguit 60-65 gram. En maandagavond wilden er weer twee niet eten. Ik heb eens diep gezucht, en vervolgens een mailtje naar de dierenarts gestuurd met de vraag of ze nou echt geen antibiotica konden krijgen. Gelukkig kreeg ik dinsdagmorgen antwoord: Kom maar Synulox halen. He he, eindelijk. Flesje opgehaald, meteen een eerste dosis gegeven en een paar uur later hadden ze al honger. Antibioticadruppels geef ik met een klein injectiespuitje in hun bekkie, eerst de dosering medicijn in de spuit en dan een paar ml koffiemelk, dan is het niet zo vies. En daarna als troost nog een spuitje met alleen koffiemelk. Geen enkel probleem met de medicatie op deze manier.
Ik ben geen voorstander van antibiotica om het minste geringste maar in dit geval was ik toch wel blij dat ik het mocht geven. Vanaf die dag is er geen kitten meer afgevallen. Ze groeiden alle vier als kool. Oké, Chester (Jack) gooide nog een keer zijn eten er uit 's morgens, maar dat was waarschijnlijk gewoon verkeerd gevallen want een paar uur later wilde hij wel een nieuw bakje natvoer en dat bleef er netjes in.
De kittens zijn gek op rauw rundergehakt en gekookte kipfilet. Als ik ze dat voorzet eten ze hun bakje schoon leeg, grommend om hun prooi te verdedigen tegen de rest. Maar ook hun eigen natvoer en de brokjes lusten ze graag, zij het dat ze een voorkeur hebben voor de brokken van de volwassenen, de kittenbrokjes verdwijnen daarentegen in de buikjes van de grote katten, maar nu vertel ik aan fokkers niks nieuws :-)

Vanwege de AB-kuur worden de kittens wat later ingeënt, dat gebeurt morgen. Dan krijgen ze ook hun chip en wordt er bij Jayne wangslijm afgenomen voor de DNA-test op dragerschap van PKDef.

De kittens leren steeds meer, ook dingen die hun moeder en pleegmoeder niet zo geslaagd vinden zoals de trap naar de zolderverdieping op klimmen en buiten op de klimpalen klauteren. De twee mama's willen eigenlijk het liefst dat het kroost de hele dag bij ze ligt te slapen, maar ja, daar hebben ze geen zin in. De wereld moet ontdekt worden en we moeten liefst iedere dag iets nieuws leren. Dat ze nu ook regelmatig boven en op zolder komen is niet zulk goed nieuws voor Oskar en Jonna. Die wonen al wekenlang boven omdat ze beneden niet worden geduld door Kirsti en Gitta. Maar nu is het boven ook met de rust gedaan. Ik probeer Kirsti wel wat af te remmen in haar beschermdrift. Dat ze nu ook boven tegen Jonna staat te mopperen omdat die te dicht bij haar kittens komt is natuurlijk niet eerlijk. Dus ik corrigeer haar daar nu wel wat in, zij het met zachte hand, want tegen moederinstinct moet je niet in gaan.

Het wordt wel steeds meer opletten, want de kittens zijn overal en nergens. Voordat ik de vaatwasser aanzet check ik eerst drie keer of er geen kitten in zit. De wasmachine wordt alleen gevuld met de badkamerdeur dicht. Deuren dichtdoen alleen voorzichtig en nooit gehaast want er kan zomaar een kitten tussen zitten, zoals Johnny (Joe) onlangs bijna tussen de deur van de kelder werd geplet, maar hij is gelukkig nog heel.

En dan is het nu weer tijd om de foto's uit te zoeken en de filmpjes te uploaden :-)

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie