23-08-2018: Afscheid van Jonna....

Op maandag 20 augustus heb ik Jonna laten inslapen. Het ging al een tijdje niet zo goed met haar. Ze had al een hele poos last van diarree en werd daardoor ook onzindelijk, iets wat ze vreselijk moet hebben gevonden. Medicatie hielp niet echt en dus hield ik er al rekening mee dat er iets aan de hand was waar ze niet meer van zou herstellen. In de afgelopen twee maanden vermagerde ze nog verder dan ze de afgelopen paar jaar al had gedaan. Op de dag van haar overlijden woog ze nog een schamele 3,3 kilo, zo ongeveer de helft van wat ze in haar glorietijd woog. Ook het feit dat Jonna zich niet meer goed kon verzorgen en daardoor een vies en mottig poesje begon te worden was voor mij van doorslaggevende reden om haar uit haar lijden te laten verlossen. Jonna was altijd een propere en schone poes geweest. Altijd aan het poetsen om haar vacht in orde te hebben. Dus dat dat nu niet meer lukte was voor haar verschirkkelijk.

Toen ik maandagmiddag merkte dat ze eigenlijk niets meer binnenhield van wat ze at, heb ik de afspraak bij de dierenarts gemaakt. Jonna heeft de rest van de middag nog lekker buiten liggen slapen, genietend van het zonnetje. Ik ben met haar naar de dierenkliniek gegaan waar ze rustig en kalm is ingeslapen. De dierenarts was het er direct mee eens dat euthanasie hier de enige juiste keuze was. Jonna wordt één dezer dagen gecremeerd.

Jonna laat een enorme leegte achter. Ze was eigenlijk altijd wel in mijn buurt. Meerdere keren per dag kwam ze even buurten als ik aan het werk was. Ze lag dolgraag op schoot en ik hoefde haar maar een keer over haar koppie te aaien en dan spinde ze al. Op haar manier genoot ze van haar leventje. Sinds we vijf jaar geleden verhuisden kon ze lekker naar buiten in de ren en dat vond ze heerlijk. Ze laveerde rustig en bedaard tussen de Noren door en dat ging eigenlijk altijd goed. Behalve met sommige poezen als die kittens hadden. Ze heeft meerdere keren boven gebivakkeerd omdat een moederpoes haar niet in de buurt van haar kroost duldde. Eén keer, in de zomer van 2012, werd ze gebeten, ik weet nog steeds niet wie de dader was. Een lelijke wond in haar nek was het gevolg, waarvoor ik haar wekenlang met speciale zalf moest behandelen. Maar ze herstelde volledig. Ziek was Jonna nooit. Ze liep een keer niesziekte op vanwege een niet bedoelde ontmoeting met en kater die op dat moment bij mij logeerde. Eén keer bracht ik haar bij de dierenarts voor het schoonmaken van haar gebit en het verwijderen van een paar rotte kiezen. Maar verder is ze altijd kerngezond geweest tot de laatste maanden. 

En nu is ze er niet meer, mijn meisje uit het asiel. Mijn bange en schuwe poezeke dat zich maar amper liet aanhalen in het begin, maar die langzaam maar zeker veranderde in een lieve en sociale poes die zelfs bij vreemden op schoot klom en altijd lief en rustig haar gangetje ging. Ik ben ervan overtuigd dat ik haar een goed en mooi leven heb kunnen geven. Ze had het hier goed en dat is een troost. Haar laten gaan was het laatste wat ik voor haar kon doen. 

Dag Jonnapoes, dag lieve schat, ik zal je zo ontzettend missen....

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie