De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Twee weken zijn de kittens van Gitta en het gaat met alle zes nog steeds goed, de omstandigheden in aanmerking genomen. Het bijflessen gaat nog steeds gestaag door, want ik heb niet de illusie dat Gitta nog genoeg melk zal gaan geven voor al haar kittens. Een paar nachten heb ik de nachtvoeding om een uur of drie overgeslagen, maar dat merkte ik gelijk in stagnerende gewichten, dus de laatste dagen er toch maar weer uit 's nachts.

Gitta doet het verder nog steeds prima, ze zorgt goed voor haar kleintjes en bewaakt ze trouw. Dat doet ze wel een stuk minder fanatiek dan haar moeder Nina. Nina is altijd een enorme stresskip als ze kittens heeft, bij Gitta is tot nu toe geen sprake van stress. Zelfs als er om haar heen ruzie wordt emaakt blijft ze rustig en bedaard. Ze komt even kijken wat er loos is en waar het kabaal vandaan komt, en gaat vervolgens terug naar haar kroost.

Ik wil proberen om de kittens eind deze week, als ze zo ongeveer drie weken zijn, te gaan spenen met een papje van kittenmelk met rijstebloem. Ik hoop dat ze dat willen pakken, zodat het groeien hopelijk wat sneller gaat.

Daarvoor moet eerst de slaapkamer nog een beetje worden verbouwd, zodat ze niet de hele boel gaan onderkliederen als ze zelf gaan eten. Als Gitta het goed vindt, wil ik de kittens nog minstens twee weken boven houden en ze pas dan naar de woonkamer verhuizen.

De kittens hebben inmiddels namen gekregen, omdat de geslachten nu echt duidelijk zijn. Het zijn Franse namen geworden, omdat Veyron, de vader van de kttens, oorspronkelijk uit Frankrijk komt. Michel, Maxim, Pierre en Pascal zijn de katertjes, en Jolie en Sabine de poesjes.

Ik ben echt supertrots op de klene rakkertjes van Gitta. Ze zijn zo leuk en aanhankelijk. Ze weten het al als ik met het flejse kom, ze klimmen op mijn hand als ik die in de doos steek en ze drinken vol overgave, waarna ze langzaam in slaap sukkelen met het speentje nog in hun bekje. Ze moeten gewoon blijven groeien en het redden, dat verdienen die kleine vechtertjes gewoon !

Afgelopen zaterdag heb ik de kittens van Gitta naar beneden verhuisd. Sinds ik probeer ze wat vast voer te laten eten werd het in de slaapkamer nogal een kliederbende. Dat is namelijk het enige vertrek in mijn huis waar vloerbedekking ligt.

In de woonkamer maakte ik een plek voor de kittens met konijnenhekjes. Die had ik in de slaapkamer ook al in gebruik, dus toen ik ze mee naar beneden nam liepen de kittens even "los" in de slaapkamer. Toen ik boven kwam om ze op te halen trof ik kleine Yari aan, tussen zijn pootjes hield hij twee rode katertjes. Hij keek me aan met een blik van "ik heb even op ze gepast, goed hè?" Ik was helemaal trots op mijn ventje.

Eenmaal beneden moesten de kleintjes even wennen en dat ging gepaard met hevig gepiep. Gelukkig bleef mama Gitta rustig en ging ze al snel bij ze liggen. Dat hielp, ze kalmeerden al snel.

Het eten gaat nog niet helemaal van harte. Maxim en Jolie willen helemaal nog niet eten, de andere vier wel, maar ze groeien er nog niet echt lekker van. Komt natuurlijk ook omdat ze nu meer bewegingsruimte hebben en dus meer energie verbranden. Er zit niets anders op dan hopen dat ze snel beter gaan eten. Tot die tijd blijf ik toch maar bijflessen. Dat had ik vandaag niet gedaan, met als gevolg dat vier van de zes kittens waren afgevallen. Nadat ik ze een flesje had gegeven zaten de grammen er weer bij, dus ze hadden gewoon een leeg buikje.

Vandaag zijn de kleintjes vier weken en gezien de omstandigheden ben ik niet eens heel ontevreden over de gewichten. De zwaarste is Pierre, die vandaag na het flessen 470 gram weegt. Michel is de lichtste met 350 gram. De andere vier zitten daar tussenin. Maxim en Pascal zijn de vier ons ook gepasseerd, de meisjes wegen rond de 360-370 gram. Dus op zich helemaal niet slecht gezien de omstandigheden.

Gisteren heb ik foto's gemaakt, die moet ik nog uitzoeken en zal ik morgen op de site zetten. De kleintjes waren niet erg in de mood voor een fotoshoot, dus ik hoop dat er toch nog wat leuke plaatjes tussen zitten.

De afgelopen week moesten de kittens er echt aan geloven om zelf te leren eten. En dat ging niet echt van harte, en eigenlijk nog steeds niet als het om Maxim gaat. Die wil nog steeds nauwelijks wat eten, met als gevolg dat hij nauwelijks is gegroeid de afgelopen week. Zijn broers Pierre en Pascal hebben hem inmiddels ingehaald, die zijn de vijf ons gepasseerd. Ook met de andere vier gaat het goed, ze groeien niet hard maar ze groeien tenminste.

Maxim probeer ik er ook van te overtuigen dat het eten wat ik de kittens voorzet best lekker is. Wat ik in zijn bekje stop eet hij braaf op, maar zelf iets pakken doet hij maar heel af en toe. Whiskas Junior leek hij lekker te vinden, dus daar twee extra dozen van gekocht, maar de liefde lijkt alweer over. Gekookte vis, gekookte kip, Gourmetjes, alles trek ik uit de kast maar het kan hem maar matig bekoren. Kennelijk drinkt hij nog wel bij Gitta, want anders was hij natuurlijk afgevallen de afgelopen week, en er is dan toch nog wel een paar tientallen grammetjes bij gekomen.

Het verblijf in de woonkamer gaat verder heel goed. De kittens vinden het leuk, ze beginnen een beetje aandacht te krijgen voor de speeltjes die ik in het rennetje heb gelegd en ze stoeien en slapen heel lief met elkaar. De andere katten komen af en toe op bezoek, voornamelijk voor de kittenbrokjes en om gebruik te maken van de kattenbak met grit (beter dan houtkorrels volgens mijn viervoeters) Maar Yari is heel lief voor de kleintjes, hij ligt regelmatig met ze te kroelen en hij helpt zijn grote zus Gitta met poetsen. Gitta vindt nog steeds alles best, er is nog geen onvertogen woord gevallen. Tenminste, niet door haar. Wel door Nina, die het weer eens niet naar haar zin heeft en ruzie maakt met zo'n beetje iedereen hier in huis.

Maar dat is niet mijn grootste zorg. Mijn grootste zorg is dat de kittens van Gitta nu eindelijk eens goed gaan eten en  groeien...

Morgen zijn Gitta's kittens zes weken oud, maar dat is ze niet aan te zien want de groei blijft nog steeds achter. Ze doen het verder wel goed, ze zijn levendig en speels, en ze willen ook wel eten, maar groeien lukt nog niet zo best. Ze hebben nu ook al een paar dagen af en aan diarree, wat natuurlijk ook niet opschiet. Dus morgenochtend ga ik de dierenarts bellen voor een afspraak. Ze gaan allemaal mee, ze moeten maar eens goed nagekeken worden.

Verder is er eigenlijk niet zoveel te melden...of ja, eigenlijk toch: Sabine is geen poes maar een kater. Althans, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Aangezien ze morgen toch naar de dierenarts gaan, zal ik de DA ook gelijk nog even goed laten kijken, maar de kans is toch wel erg groot dat "ze" een andere naam moet krijgen. Want Sabine is wel een beetje zielig voor een stoere kater.

Dat betekent dus ook dat Jolie het enige meisje is, maar ze redt zich prima tussen de mannen.

Er is inmiddels al wat interesse voor de kittens. Ik heb dat even een paar weken wat afgehouden omdat ze zo klein waren. Maar nu mogen mensen wel langskomen, en de kittens genieten van de aandacht. Ze beginnen steeds meer te spelen, zowel met elkaar als met de speeltjes die ik ze gegeven heb.

Mama Gitta is gisteren van wat lastige klitten rond haar tepels ontdaan, zodat haar kroost hopelijk wat beter bij de melk kan, die toch al schaars is. Gitta liet het scheren met de tondeuse en wegknippen van klitten gelukkig redelijk goed toe.

Verder hebben de kittens over aandacht niet te klagen. Yari komt regelmatig buurten, evenals oma Nina, hoewel die soms wel een beetje mopperig is tegen haar kleinkinderen.

Ik hoop dat het bezoek aan de dierenarts morgen duidelijkheid geeft of de kleintjes inderdaad een virusje of iets dergelijks onder de leden hebben, en zo ja, dan hoop ik natuurlijk dat ze daar met hulp van medicijnen snel van opknappen, want het wordt zo onderhand tijd dat ze eens goed gaan doorgroeien.

Omdat de kittens zo ongeveer een week achterlopen in hun ontwikkeling, worden ze pas met 10 en 13 weken ingeënt. Dat betekent dus ook dat ze minimaal een week later dan de gebruikelijke 13 weken gaan verhuizen.

Hier nog even een korte update na het dagboek stukje van gisteren

De kittens zijn gistermorgen alle zes mee geweest naar de dierenarts. Die was eigenlijk niet eens zo heel erg ontevreden over ze. Behalve dan dat ze "wat meer spek op de billen" zouden mogen hebben, en de diarree moet natuurlijk worden bestreden. Er is een test gedaan op Giardia en er is gekeken of de kittens wormen hebben (omdat ze nog geen vijf ons wogen had ik ze met vijf weken niet ontwormd, wat ik normaal wel doe). Geen wormen, en geen Giardia bleek uit het onderzoek. Dat is op zich goed nieuws, maar de diarree moet wel stoppen, dus wordt de kattenbak extra vaak verschoond en geef ik de kittens nu op advies van de dierenarts Yakult met een spuitje. Dat vinden ze niet zo heel leuk, maar heet is het proberen waard. Nu maar hopen dat het snel aanslaat.

 

De dierenarts heeft "Sabine" ook nog eens goed bekeken. Hij moest er zijn bril voor opzetten en minstens drie keer kijken voordat hij het zeker wist: Het zwarte moppie is toch echt een katertje. Dus gaat hij nu verder door het leven als Jarinina's Sargan Veyron.

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie