De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Vandaag zijn Gitta's kittens 12 weken oud en het aftellen is nu echt begonnen. Normaal gesproken zouden ze eind deze week mogen verhuizen, maar vanwege hun wat moeizame eerste weken is het entschema een week opgeschoven. De tweede enting staat nu voor a.s. vrijdag gepland. Dit weekend hebben ze weer een wormtabletje gekregen. Sargan vond dat niet leuk en dus spuugde hij zijn pil weer uit. Ik moest dat ding ergens uit zijn vacht plukken voor een tweede poging, die gelukkig wel slaagde.

De afgelopen week hebben de kleintjes zich weer prima vermaakt met rennen, stoeien en spelen. Ze leren steeds meer, ze proberen alles wat de grote katten doen na te apen. Inclusief schooien om eten. Vanavond probeerde ik salade met zalm te eten. Nina zat op schoot, in de vaste overtuiging dat er wel een stukje zalm voor haar zou overschieten. Op de leuning van de bank zaten Chevy, Pascal en Michel keurig op een rijtje af te wachten of ze ook wat kregen. Chevy duurde het allemaal te lang, dus hij stak alvast zijn pootje in mijn salade om aan te wijzen welk stukje zalm hij wilde hebben. En nee, dat kan ik dan weer niet weerstaan, dus ze hebben allemaal een stukje vis gekregen. De nieuwe baasjes zijn gewaarschuwd, ze krijgen totally spoiled kittens in huis :-)

Na het warme weekend van vorige week was het de afgelopen dagen wat minder warm, maar de katten konden gelukkig nog wel tussen de buien door naar buiten. Alleen gisteren ging dat niet lukken, het regende voortdurend en het was buiten zo nat dat ik ze maar binnen heb gehouden. Daar waren ze het niet mee eens. Toen ik naar buiten ging om een kattenbak leeg te maken en daarna weer naar binnen wilde zaten er vier kittens klaar om naar buiten te vertrekken. Toen dat niet mocht waren ze toch wel enigszins beledigd. Maar morgen en overmorgen krijgen we weer mooi weer, dus dan kan er weer buiten worden gspeeld.

 

Vandaag schrijf ik voor het laatst in het dagboek van Gitta's kittens. Ze zijn morgen 13 weken oud en volgend weekend verhuizen Chevy, Bentley en Gunnar naar hun nieuwe baasjes. Naar hun komst wordt enorm uitgekeken, de mensen tellen de dagen af.

Ik hoop dat ik op korte termijn ook voor Pascal en Michel een fijn thuis zal vinden. Het zijn allebei leuke en vooral lieve kereltjes die het verdienen om ook een fijn plekje te krijgen.

 

En ik ? Ik neem zoals altijd met een beetje weemoed afscheid van de kittens. Ik heb ruim 13 weken met liefde voor ze gezorgd. De eerste weken vol zorgen, omdat ze niet genoeg dronken en dus niet groeiden. Het nachtelijke flessen, weken aan een stuk, tot ze eindelijk zelf gingen eten. En toen werden ze ziek, en moest ik ze twee keer per dag medicijnen geven. Ondanks dat bleven ze vrolijk en speels en deden ze hun best om nieuwe dingen te leren en te ontdekken.

Vanaf week 7 ging het goed, ze begonnen te groeien, zagen er eindelijk uit als echte katjes in plaats van een soort ondervoede marmotjes. Inmiddels herinnert bijna niets meer aan de moeilijke start.

De entingen waren natuurlijk ook spannend. Na het verdriet om wat er met het vorige nestje gebeurde ging ik met de bibbers naar de dierenarts om de kittens te laten inenten. Maar het gaat goed, ze zijn afgelopen vrijdag voor de tweede keer ingeënt en tot nu toe merk ik niets aan ze wat wijst op een entreactie. Dus ik begin erin te geloven dat de enting deze keer geen nare gevolgen gaat geven.

En dan was er natuurlijk ook nog Jonna, die het gedurende dit nestje wel heel zwaar had. Ze werd enorm gebeten door Gitta en bivakkeerde wekenlang in de slaapkamer waar ze herstelde van een gemene bijtwond. Maar Jonna blijft me verbazen. Ondanks wat ze had meegemaakt kwam ze na een paar weken uit zichzelf weer naar beneden en mengde zich weer in de groep alsof er nooit iets was gebeurd. Ik ben supertrots op mijn lieve dikke theemuts.

Na dit nestje gaat het kittendagboek echt een poosje dicht. Nina wordt over een paar weken "geholpen", Kirsti en Gitta krijgen de poezenpil. Wat de heren betreft: Yari mag als het lukt eind dit jaar, begin volgend jaar een nestje met Kirsti, daarna wordt hij castraat. Oskar gaat "in de wacht"; hij krijgt zodra hij geslachtsrijp wordt een Suprelorin implantaat wat hem "steriel" maakt voor misschien wel een jaar of langer.

Ik eindig zoals altijd met de wens dat het de kittens goed zal gaan. Ze zijn er klaar voor om de wereld verder te gaan verkennen, een hopelijk fijne en vooral gezonde toekomst tegemoet.

Mede namens mama Gitta: "Lieverds, het ga jullie goed !"

Nadat Gunnar, Bentley en Chevy op 8 en 9 september naar hun nieuwe huis verhuisden, bleven Michel en Pascal nog hier, omdat zich voor hen nog geen nieuwe baasjes hadden gemeld. Erg vond ik dat niet, het zijn heerlijke mannetjes en ze hebben het hier prima naar hun zin. Samen met zusje Jolie dollen en spelen ze en vermaken zich prima.

Maar het was niet de bedoeling dat ze zouden blijven. Vandaag kwamen er mensen kijken voor Michel. Fijne mensen, die het afgelopen halfjaar helaas te vroeg afscheid hebben moeten nemen van hun twee katten; ze mochten beiden maar 10 jaar worden. Nu wilden deze mensen graag een Noorse Boskat en ze zagen de foto's van Michel en wilden graag bij hem komen kijken.

Dat pakte goed uit voor het mannetje, want deze mensen willen hem inderdaad graag in hun midden opnemen. Maar tijdens het bezoek vroegen ze of Pascal ook bij hen mocht komen wonen. En natuurlijk vond ik dat goed, niets liever dan dat twee broertjes samen gaan verhuizen. Ze kunnen prima met elkaar overweg, dus dat moet goed gaan.

De toekomstige baasjes van Michel en Pascal gaan de komende week eerst nog lekker met vakantie, dus de mannen blijven nog even hier. Hun verhuizing staat voor het laatste weekend van september op de agenda. Om wat "nestgeur" mee naar hun nieuwe huis te kunnen nemen, staat hun reismandje hier, zodat ze straks met een vertrouwd luchtje de reis naar Haarlem kunnen maken.

Mijn zondag kan niet meer stuk, ik vind het helemaal geweldig !

Gisteren is Nina bij de dierenarts geweest om te worden gesteriliseerd. Eigenlijk heet het bij een poes ook "castratie" omdat het verwijderen van de baarmoeder en eierstokken medisch gezien zo heet. Maar ik vind sterilisatie bij een poes beter klinken, dus ik houd het daar maar op.

Ik was al van plan Nina te laten steriliseren toen ze haar vierde nestje verwachtte. Het was welletjes geweest voor haar, ze heeft haar bijdrage aan het ras wel geleverd. Maar toen kreeg Gitta haar eerste nestje en dat ging niet "van een leien dakje" als het gaat om het opvoeden. Gitta had niet genoeg melk en dus moest  ik de kittens wekenlang bijflessen. Toen heb ik het plan om Nina te laten steriliseren even in de ijskast gezet. Misschien was het beter om Gitta te laten "helpen" in plaats van haar moeder ?

Maar ik hoop met Gitta in ieder geval nog een tweede nestje te fokken, in de hoop dat het een tweede keer beter gaat. Gitta is net als Nina een lieve en toegewijde moederpoes. Dat ze niet genoeg melk gaf kwam waarschijnlijk omdat de tepels te ver in haar vacht verstopt zaten; ze heeft een veel vollere vacht dan Nina. Dus bij een volgend nestje komt de tondeuse eraan te pas, in de hoop dat het dan een stuk beter gaat.

 

Nina heeft de ingreep heel goed doorstaan. Toen ik haar aan het begin van de middag weer kon ophalen zat ze klaarwakker en helder rechtop in haar tijdelijke verblijf en begroette me met kopjes tegen de tralies en vriendelijk gepurr. Eenmaal thuis wilde Nina gelijk eten, een heel blikje Gourmet Diamant ging er vlot in. Nu, de volgende dag, lijkt ze nog steeds niet veel last te hebben. Er is maar een klein sneetje gemaakt waar 1 hechting in zit. Over tien dagen moeten we terug voor de controle.

En dan mag Nina gaan genieten van haar castratenbestaan. Ik hoop dat ze, zodra de hormonen zijn "uitgeraasd" wat minder gestrest wordt en daardoor wat liever voor de andere katten.

k ben trots op mijn Nientje, ze heeft toch maar mooi vier nestjes grootgebracht en leuke en lieve kittens op deze wereld gezet.

Nina heeft helaas een paar dagen na haar sterilisatie flink last van haar hormomen gekregen. Althans, ik ga er maar van uit dat het daar aan ligt dat ze zich ineens als een feeks gedraagt.

Het begon vorige week met wat kleine schermutselingen, die ontaardden in een paar flinke knokpartijen waarbij Nina krijsend iedereen aanviel die voor haar pootjes liep. Haar voornaamste doelwit was Oskar, die om de één of andere reden de oorzaak was van haar woede.

Daarnaast viel op dat ze zich zeer beschermend opstelt voor Jolie en zelfs Yari, terwijl die laatste in de weken daarvoor alleen maar op grommen en mopperen van zijn moeder kon rekenen.

Nina kreeg kennelijk zo'n hormonenboost van haar sterilisatie dat ze dacht dat ze weer kittens had die verdedigd en verzorgd moeten worden.

Omdat Nina's agressie niet stopte en ze zich zo druk maakte dat ze last kreeg van haar operatiewond, heb ik haar apart gezet. Ze zit nu meestal in de slaapkamer, samen met Yari en Jolie, en soms zit Kirsti er ook. Met Björn, Gitta en Jonna gaat het ook wel goed, al komt Jonna niet boven want die is natuurlijk weer heel erg geschrokken. Maar tussen Nina en Oskar moet echt een deur zitten, anders vliegt ze hem zonder aarzelen aan.

Sinds een paar dagen geef ik Nina en Jonna Telizen, een voedingssupplement dat helpt bij angst en spanningen. Jonna lijkt er goed op te reageren, ze gedraagt zich al wat vrijer, al kan dat natuurlijk ook omen omdat Nina niet in de buurt is, want ook Jonna en Nina houd ik uit elkaar.

k hoop maar dat het snel weer beter gaat met Nina, want dit is voor niemand leuk natuurlijk.

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie