De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Al sinds vorig jaar wil ik graag een nestje met Gitta. Ze zorgde vorig jaar vol overgave voor de kittens van Nina, dus ik gunde haar een eigen nestje. Ik ging op bezoek bij cattery Narviks en maakte de afspraak dat Gitta als ze krols zou worden bij Veyron de Stang ar Voud zou komen logeren. Maar helaas waren de eerste twee logeerpartijen, najaar 2011, zonder resultaat. Gitta had het prima naar haar zin, maar goed krols werd ze niet en gedekt dus ook niet.

Eind maart werd Gitta weer krols, en ondanks dat er kittens van Nina rondliepen, bracht ik haar toch weer naar Veyron. Ook deze derde poging leek op een teleurstelling uit te lopen, want de eerste week kwam Gitta's krolsheid niet terug. Maar na een week kreeg ik een sms van Henk, de eigenaar van Veyron: Gitta is nu goed krols en al meerdere keren gedekt. Ik kon mijn ogen niet geloven.

Aan het eind van de week haalde ik Gitta weer op. Eenmaal weer thuis was het gedaan met haar goede humeur, vooral tegen de kittens van Nina en Kirsti. De weken dat de kittens er nog waren konden ze maar beter ver uit haar buurt blijven. Nu alleen Yari er nog is, richt haar slechte humeur zich vooral op hem, en zoals ik zei: op Kirsti. Ook Nina kan op sommige momenten een snauw krijgen. Alleen tegen Björn en Jonna doet Gitta niet lelijk.

Toen begon het wachten: was Gitta zwanger of niet? Het probleem is dat Gitta zich niet, zoals haar moeder Nina, "even op haar rug laat leggen" om haar tepeltjes te controleren. Sterker nog, ik mocht helemaal niet aan haar komen. Ik probeerde het verschillende keren maar tevergeefs.

Vervolgens ging er van alles mis met de kittens van Nina. Heel vervelend en emotioneel, en een mogelijke zwangerschap van Gitta verdween naar de achtergrond. Sterker nog: ik hoopte dat Gitta niet zwanger was.

Maar vorige week begon ik te twijfelen, er waren toch wel tekenen dat Gitta zwanger kon zijn. Pas afgelopen vrijdag lukte het me om, met moed en beleid, haar buikje te bekijken. Met de grootst mogelijke voorzichtigheid wist ik één van haar tepeltjes uit haar vachtje te graven en die was overduidelijk roze. Gitta was zwanger, inmiddels al bijna vijf weken.

Gitta verwacht haar kittens in de eerste week van juni. Tot die tijd kan ik alleen maar hopen dat haar humeur nog een beetje gaat opknappen....

 

Vrijdag 11 mei was het eindelijk zover: Ik mocht Oskar gaan ophalen in Alkmaar. Het was eigenlijk de bedoeling dat hij al eerder zou verhuizen, maar vanwege het overlijden van Nils uit Nina's nestje en de nasleep daarvan, werd de komst van Oskar uitgesteld.

Maar uiteindelijk kwam er "groen licht": hij mocht hier eindelijk komen wonen. Ik reisde met een reismandje per trein naar Alkmaar. Na een paar gezellige uurtjes bij Bianca van Cattery Metal Miauw's werd het tijd om te vertrekken. In de trein was Oskar heel lief. Hij piepte af en toe, want het was natuurlijk allemaal heel erg eng en spannend, maar hij sloeg zich er dapper doorheen. Ik moest twee keer overstappen, en bij de tweede overstap in Geldermalsen ging het mis, de trein had vertraging en ik miste de aansluiting. Dat werd dus een half uur wachten. Ik ging met Oskar in de wachtruimte zitten, deed het deurtje van de reismand open zodat ik hem een beetje kon aaien. Dat vond hij prima. Spinnend liet hij zich aaien en hj gaf vol overgave kopjes. Uiteindelijk konden we verder reizen naar Gorcum, en daarna nog het laatste stukje op de fiets naar huis. Om kwart voor acht 's avonds waren we er eindelijk.

Eenmaal thuis kreeg Oskar maar amper de kans om te zien waar hij beland was: ik had het deurtje van de reismand nog niet opengemaakt of Yari zat er al in. Yari was vanaf het eerste moment door het dolle heen over de komst van zijn nieuwe vriendje. Oskar moest nog heel erg wennen, maar daar had Yari geen boodschap aan. Voortdurend daagde hij Oskar uit om te spelen, dat Oskar daar nog geen zin in had en dat blazend liet merken, daar had Yari geen boodschap aan. Onvermoeibaar probeerde hij Oskar tot spelen te verleiden, hij sloofde zich enorm uit, haalde gekke capriolen uit op de krabpalen en stuiterde als een ras-ADHD'er door het huis. Wat ik ook zei en hoe vaak ik ook probeerde Yari's enthousiasme wat te temperen, het hielp maar weinig.

Inmiddels zijn we twee dagen verder, en begint Oskar wat te ontdooien. Langzaam maar zeker verkent hij het huis en gelukkig wil hij sinds zondag ook wat eten, dat wilde zaterdag, de dag na zijn verhuizing, nog niet zo lukken.

Vandaag is hij voor het eerst buiten op het balkion geweest, dat vond hij prachtig. Met zijn oogjes half dichtgeknepen genoot hij van het zonnetje. Helaas voorspellen de weergoden voor de komende dagen veel regen en weinig zon, dus dat wordt voorlopig binnenblijven.

 

Met Gitta gaat het ondertussen nog steeds goed. Ze groeit gestaag. Haar humeur is nog steeds hetzelfde: het staat op onweer. Maar tegen Oskar doet ze gelukkig niet vervelender dan tegen de rest, dat valt alweer mee. Ook de andere volwassenen hebben de komst van Oskar zonder veel ophef geaccepteerd. Hij blaast nog tegen iedereen en dus wordt er terug geblazen, maar daar blijft het voorlopig bij.

 

Nog zo'n anderhalve week, dan worden Gitta's kittens geboren.  Sinds een paar dagen is het echt zomerweer, met als gevolg dat Gitta het niet zo best heeft. Languit ligt ze op de over het algemeen koele kurkvloer, ze komt alleen overeind om te eten, of om ergens anders te gaan liggen als ze maar half denkt dat iemand haar lastig valt. En dat lastig vallen moet je dan ruim zien: een keer over haar koppie aaien door mij valt net zo goed in die categorie als Yari of Oskar die langs komen rennen. Toch lijkt ze iets minder boos te zijn dan de afgelopen weken, ze moppoert niet meer zo hard. Maar het kan ook zijn dat ze er gewoon de energie niet meer voor heeft. Echt heel erg dik is Gitta niet, haar moeder was tegen het einde van haar zwangerschappen altijd tonnetje rond. Maar dat zegt niet alles over het aantal kittens of over hun geboortegewicht. Gitta is langer van bouw dan haar moeder, dus wie weet heeft ze toch wel vier kittens bij zich. Maar ik heb geen idee, want ik doe niet mee aan de laatste trend onder fokkers, namelijk een pretecho laten maken. Hartstikke leuk hoor, zo'n foto van de barmoeder waarin kittens zichtbaar zijn. Maar ik vind het gewoon de stress voor de moederpoes niet waard. Als er nou wat aan de hand is, dan is het wat anders, maar voor de lol ? Nee, voor mij hoeft dat niet. Maar als collega-fokkers daar anders over denken en het wel doen is het mij natuurlijk prima.

Met de twee jongemannen hier in huis gaat het ondertussen prima. Yari en Oskar waren na een paar dagen dikke vrienden. Oskar kreeg van Yari maar amper de kans om te wennen aan zijn nieuwe huis, als het aan Yari had gelegen waren ze op dag 1 al vriendjes geworden. Maar nu ravotten ze lekker samen, er worden onderling oortjes en kopjes gewassen en er valt geen onvertogen woord meer tussen de heren. Oskar eet en groeit goed, hij is sinds hij hier woont al lekker aangekomen. Yari is een paar ons lichter, die maakt niet zo'n haast met groeien. Maar beiden zijn gezond en tevreden, en daar gaat het tenslotte om, nietwaar. Vanwege het mooie weer mogen ze ook regelmatig buiten op het balkon, en ook dat vinden ze geweldig. Oskar ligt graag in een plantenbak, nu mag dat nog want er staan nog geen plantjes in.

Op maandag 4 juni zijn Gitta's kittens geboren.

's Morgens was er nog niets aan de hand.Ik besloot om nog maar een paar uurtjes te gaan werken. Ook de hele middag was Gitta nog rustig, maar 's avonds merkte ik dat de bevalling was bgonnen. Gitta had geen rust, en kroop steeds in haar kraamdoos, die in de woonkamer stond. Af en toe miauwde ze, en ik moest bij haar blijven, als ik maar naar de keuken ging kwam ze me al achterna.

Om kwart over tien besloot ik om Gitta mee naar de slaapkamer te nemen. Ik zette haar doos in de kittenkooi en ging op bed een beetje radio liggen luisteren. Om vijf over half elf stond ik op en keek bij Gitta. Ze zat naast de kittenkooi en draaide rondjes. Haar eerste kitten was al bijna geboren ! Ik had niets gehoord, ze had niet luidkeels liggen spinnen zoals haar moeder Nina, en ook het karakteristieke hijgen had ik niet gehoord. Tien minuten later werd haar tweede kitten geboren en nog eens tien minuten later nummer drie.

Toen nam ze even pauze. Om vijf over half twaalf werd nummer vier geboren, en al vijf minuten later de vijfde. Ik bleef bij haar zitten om haar te helpen met afnavelen en droog wrijven van de kleintjes, want het ging allemaal zo snel dat ze het niet bij kon benen. Om half één verschoonde ik het laken waar Gitta op lag en ging slapen, in de veronderstelling dat het bij vijf kittens zou blijven. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik 's morgens opstond en er ineens drie rode kittens waren...dat waren er toen ik ging slapen nog twee.

Een groot nest dus van maar liefst zes kittens, waar Gitta haar pootjes aan vol heeft. Omdat het er zes zijn, zijn ze ook niet zo zwaar, vier waren iets boven de 100 gram, twee bleven op 90 gram steken bij de geboorte.

Gisteren ben ik begonnen met twee keer per dag bijflessen, want ze waren allemaal afgevallen. Ik probeer alle kittens wat melk uit het flesje te laten drinken, zdat ze ook de moedermelk eerlijk verdelen. Ook vandaag willen de gewichten van de meesten nog niet erg in de lift, maar als ze maar niet verder afvallen ben ik voorlopig tevreden.

De afgelopen week was heel spannend voor Gitta en haar kittens. Een paar dagen na de geboorte bleek dat Gitta te weinig melk had voor haar zestal. Ze wilden niet erg groeien en dus moest ik na een paar dagen gaan bijflessen. Gelukkig pakten de kleintjes het flesje, maar groeien wilde nog steeds niet heel erg opschieten. Dus nog meer bijflessen, ook 's nachts.

En Gitta ondertussen aan het "krachtvoer" en de venkelthee in de hoop dat haar melkgift toch nog goed op gang zou komen. Vorige week vrijdag ben ik ook met Gitta bij de dierenarts geweest om haar voor de zekerheid te laten onderzoeken. Gelukkig is ze niet ziek, geen koorts en verder ook niets verontrustends. De dierenarts heeft alleen wat haar rond een paar tepels weggeschoren zodat de kittens er beter bij kunnen. Een paar tepels zijn inmiddels goed "op gang" gekomen, het zwart tabby kitten, waarschijnlijk een kater, heeft kennelijk meestal een goede tepel, want hij groeit prima, bijna zonder bjflessen. Af en toe probeer k het toch, in de hoop dat hij wat moedermelk voor de rest over laat.

Afgelopen vrijdag was er nog even paniek, want ik was mijn kittenflesje kwijt. Eén van de andere katten, Yari staat met stip op één van de verdachtenlijst, was er mee aan de haal gegaan toen ik het kennelijk even op de aanrecht had laten liggen. Dus halsoverkop een nieuw flesje gehaald, en ondertussen zoeken en zoeken, want rubber speentjes vinden sommige katten erg lekker maar zijn niet zo heel goed voor hun maag en darrmen. Gelukkig vond ik zaterdagochtend eerst het speentje (nog intact) en wat later ook het flesje terug. Vanaf nu dus heel goed opletten dat Yari er niet met het flesje vandoor kan gaan. Hij probeert het nog steeds, als ik de kittens aan het flessen ben staat hij er met zijn neus bovenop.

 

Gitta doet het verder super, ze zorgt vol overgave voor haar kleintjes en wijkt nauwelijks van haar kroost. Dus reden te meer om voor ze te vechten en er alles aan te doen ze door deze eerste weken heen te krijgen, zodat ze daarna hopelijk op eigen kracht lekker gaan doorgroeien.

Pagina 1 van 5

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie