De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Inmiddels staat de ren anderhalve week, en de katten hebben al heel wat uurtjes buiten doorgebracht. Ze vinden het heerlijk om lekker op het balkon te liggen. Zo af en toe is er nog wel een klimpartij, gisteren heb ik Nina nog uit het net geplukt, ze was al een heel eind omhoog geklommen, al had ik geen idee (en zij zelf waarschijnlijk ook niet) waar ze dacht heen te gaan.

Gelukkig tot op heden ook geen klachten of problemen van medebewoners, al hou ik er nog wel een tijdje rekening mee dat dat alsnog kan gebeuren.

Het balkon is ondertussen opgefleurd met twee plastic Sit&Joy poefs, waar de katten lekker op kunnen liggen. Vooral Nina heeft dat ontdekt, die wil soms echt niet mee naar binnen. Maar omdat ik de boel nog steeds niet voor 100% vertrouw, mogen de katten alleen buiten als ik zelf in de buurt ben. Al durf ik nu wel even naar binnen te lopen als de deur open staat. Ook de plantenbakken zijn gevuld met plantjes. Op één fuchsia na, waar Gitta in belandde na een mislukte klimpartij in het kattennet, zijn ze allemaal nog heel.

Het zou me niet verbazen wanneer Gitta niet lang meer wacht met haar eerste krolsheid. Björn begint interesse voor haar te krijgen, al is hij castraat en heeft hij ook nooit gedekt. Ik hoop dat Gitta zich nog een poosje koest houdt, want voor een nestje is ze echt nog te jong en dus nog niet aan de beurt.

Gitta heeft een waanzinnig leuk nieuw speeltje ontdekt: Beesies van Albert Heijn. Gisteren kreeg ik er bij het boodschappen doen een paar mee en Gitta ontvoerde er meteen eentje waar ze vervolgens een half uur mee aan het spelen is geweest. Het leverde leuke foto's op, en een leuk filmpje.

De zomer in Nederland is in alle hevigheid losgebarsten, het is al dagen rond de 25 graden. De katten vinden het heerlijk om op het balkon te liggen, maar op het heetst van de dag blijft de deur dicht, want dan is het pal in de zon echt veel te warm. Maar zodra het avond wordt en het een beetje afkoelt mogen ze naar buiten.

Nina heeft haar eigen stoel, daar mag niemand anders in liggen. Björn en Gitta maken er nog steeds een sport van om in het kattennet te klimmen, dus ik kan ze niet zonder toezicht buiten laten. Maar dat is niet zo erg, ik ben allang blij dat ze nu in ieder geval naar buiten kunnen.

De katten, en dan vooral Björn en Gitta, kunnen de warmte niet erg waarderen. De twee jongsten maken zich ook veel te druk en lopen vervolgens rond met gloeiend hete oortjes. Omdat ze hun lichaam niet voldoende kunnen afkoelen (katten zweten alleen via de voetzooltjes) lopen ze soms te hijgen als een hondje. Björn heeft daarbij ook nog de pech dat hij met ruien niet veel vacht is kwijtgeraakt en dus nog een behoorlijk dikke jas aan heeft. Maar ja, een beetje rustig aan doen is geen optie, dus ik laat die twee maar hun gang gaan.

Nina is de laatste weken nogal chagrijnig naar haar dochter Gitta. Het kind kan bijna geen goed meer doen als het aan haar moeder ligt. Bij het minste geringste kan ze een snauw of een mep van Nina verwachten. Echt heel erg menens is het nou ook weer niet, Nina vliegt haar niet naar de keel. Ik hou het er dus maar op dat dit Nina's manier is om Gitta duidelijk te maken dat het gedaan is met de moederlijke zorgen en dat ze het vanaf nu zelf moet zien te rooien. Ik kan me nog herinneren dat Nina dit met Björn ook deed. En dus weet ik ook dat het weer overgaat over een tijdje. Althans, dat hoop ik, dat het nu ook zo zal gaan.

Gitta wordt al een stoer dametje. Ze is inmiddels een half jaar oud, weegt 3 kilo en is hard bezig volwassen te worden. Stiekem kijk ik al een beetje rond voor een leuke verloofde voor haar. Maar voor haar zal dat echt pas begin volgend jaar aan de orde zijn.

De vakantie zit er weer op, althans, voor mij wel. Het weer is al een hele tijd erg wisselvallig. Soms ineens een paar mooie dagen, en dan ineens regent het weer en lijkt het wel herfst.

Nina is nog steeds narrig naar Gitta toe. Ook Björn kan met enige regelmaat een veeg uit de pan krijgen. Veel indruk maakt het niet op de twee jongsten, ze lopen hooguit met een wat groter boogje om Nina heen. En met enige regelmaat dagen ze haar uit, waar ze vervolgens grif intuint en zich lekker laat kennen. Maar Björn blijft zijn onverstoorbare zelf, incasseert af en toe een mep van zijn moeder en gaat over tot de orde van de dag. Gitta lijkt evenmin onder de indruk van de grillen van haar moeder, ze is nog net zo lief en speels als voorheen. Björn en Gitta zijn onafscheidelijk, al is Gitta soms wel eens wat al te enthousiast. Dan wordt ze door Björn met zachte maar besliste poot terecht gewezen.

Minder goed nieuws is dat de ren op het balkon naar alle waarschijnlijkheid weer weg moet. Vorige week kreeg ik bezoek van een bestuurslid van de Vereniging van Eigenaren, en de kans is groot dat ik de ren weer moet (laten) afbreken, omdat nu de vluchtweg via de balkons wordt geblokkeerd door het net. Ik vind het heel jammer, want de katten waren zo blij met de mogelijkheid naar buiten te kunnen. Maar eerlijk is eerlijk: ik had met deze mogelijkheid al rekening gehouden, dus een verrassing was het niet echt. Maar dat neemt niet weg dat ik stiekem had gehoopt dat het wel los zou lopen, en dit is dus een behoorlijke tegenvaller. Nu dan maar hopen dat mij wel een andere mogelijkheid wordt geboden om het balkon veilig af te schermen.

Gitta groeit ondertussen gestaag door. Ze krijgt een megalange staart en een mooie vacht. Ze is intussen echt "kitten-af" al blijft ze dat volgens de regels tot haar eerste verjaardag in september. Gitta doet niet onder voor de andere drie volwassenen, onlangs sprong ze voor het eerst vanaf de krabpaal op de vitrinekast, een behoorlijke afstand. Met een trots snoetje zat ze me vanaf haar hoge uitkijkpost aan te kijken.

Ook met de andere drie katten gaat het goed, gelukkig geen ziekte of andere narigheid de afgelopen periode.

Binnenkort moet ik echt serieus op zoek naar geschikte katers voor een mogelijk nestje volgend jaar voor Gitta en/of Nina. Helaas zijn de open katers niet heel dik gezaaid, en natuurlijk wordt er ook goed gekeken naar hun gezondheid, uiterlijk en afkomst.

Inmiddels loopt de zomer op zijn eind, van de laatste mooie dagen proberen we nog zoveel mogelijk te genieten.
Ik heb nog geen bericht gekregen over de ren, dus die is nog steeds intact. Afwachten maar, ik ga er voor alle zekerheid niet vanuit dat ze het vergeten zijn.

Onlangs ben ik op bezoek geweest bij een cattery waar een paar mooie en vooral lieve katers wonen. Als alles goed gaat mag Nina bij één van hen gaan logeren als ze krols wordt.

Nina is de afgelopen weken alweer twee keer krols geweest en dat is voor mij maar vooral voor Nina geen pretje. Ze lijdt er niet echt onder, maar is wel wat afgevallen, dus er moet een keuze worden gemaakt: Of Nina gaat een tijdje op de poezenpil, of er komt een derde nestje. De pil heeft als "risico" dat Nina niet meer krols wordt voordat het volgend jaar weer herfst wordt. Nu een nestje betekent dat de kittens opnieuw in de winter worden geboren, met alle kans op sneeuw en gladheid. Maar ik heb toch maar voor het laatste gekozen.

Nina wordt komende week ingeënt en ze moet een bloedonderzoek ondergaan om getest te worden op Fiv en Felv. Met name dat laatste zal ze niet leuk gaan vinden, maar het is niet anders.

Met de andere drie gaat het allemaal prima. Gitta groeit gestaag door en wordt een steeds mooier en leuker dametje. Björn gaat zijn eigen onverstoorbare gang en blijft onveranderd lief. Datzelfde geldt voor Jonna, ook met haar gaat het goed, al is ze veel te dik en heeft ze daar zo af en toe wat hinder van.

Nina is een paar dagen uit logeren geweest bij een heel leuke en lieve kater. Althans, dat vond ik. Toen Nina krols werd heb ik haar weggebracht in de hoop dat zij de kater net zo leuk vond als ik.
De rit in de auto kon ze niet waarderen. Ook al was het maar een uurtje rijden, ze heeft de hele weg luidkeels geprotesteerd. Hijgend en met natte voetzooltjes van de stress zat ze in de reismand. Haar eruit halen was geen optie, want dan wilde ze over mijn schouder klimmen om achter in de auto te komen en dat vond ik te gevaarlijk. Dus terug in de reismand en door met mopperen.
Gearriveerd bij de kater hebben we haar meteen met hem kennis laten maken. Rustig en nieuwsgierig kwam hij bij haar kijken, maar Nina moest niets van hem hebben. Blazen en met haar voorpoot meppen was alles wat ze deed.
Ook de volgende dag was Nina nog absoluut niet van plan om vriendschap te sluiten met haar beoogde minnaar. Ik hoorde van de fokker dat ze "iets minder boos" leek, maar meer ook niet. Het enige wat ze wilde was naar buiten. Ze verkoos de open katerren boven het nachtverblijf, hoe hard het ook regende en hoe koud het ook was. Haar gastvrouw vond dat - terecht - niet zo geslaagd, en dus werd het love couple 's nachts in het nachtverblijf opgesloten. Maar krols werd Nina niet...

Dat gebeurde pas in de loop van de tweede dag, en pas op de derde dag kreeg ik het goede nieuws dat Nina eindelijk "goed krols" was en inmiddels meerdere keren gedekt.

Na vier dagen logeren haalde ik Nina weer op. De terugreis vond ze opnieuw geen pretje, al protesteerde ze iets minder nadrukkelijk. Eenmaal weer thuis was ze snel weer gewend.
Haar krolsheid is nog niet helemaal over, waarschijnlijk omdat ze op haar logeeradres pas laat weer krols werd.

En nu wordt het aftellen naar ergens rond 10 november. Dan zou Nina zo'n drie weken zwanger moeten zijn en zou ik aan haar hopelijk opgezette tepeltjes moeten kunnen zien dat er inderdaad kittens op komst zijn.

Zodra Nina's zwangerschap zeker is zal ik de naam en foto van de vader van de kittens op de website zetten.

Wordt vervolgd...

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie