De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Morgen zijn de kittens 12 weken oud, ze krijgen morgenmiddag hun tweede enting en worden weer gecheckt en gewogen door de dierenarts. 

Aan veel dingen merk ik dat de kittens er zo onderhand aan toe zijn om een eigen leventje te gaan leiden. Ze slapen niet meer zo vaak samen, en zoeken ook minder vaak hun moeder op. Maar ze zijn nog wel steeds dikke vriendjes en spelen en stoeien is het liefste wat ze doen. 

Nina gedraagt zich de laatste dagen niet meer zo als een moeder, maar meer als een grote zus. Ze stoeit en ravot net zo enthousiast als Björn dat de afgelopen weken heeft gedaan. Ze zat afgelopen woensdag haar dochter Gitta zo fanatiek achterna dat die zich bijna te pletter liep tegen de kittenkooi. 

Ook krabpaal klimmen kunnen de kleintjes steeds beter, in mum van tijd zitten ze bovenin. 

De kittenpakketten staan klaar om mee te nemen, de afspraken voor het wegbrengen zijn gemaakt. Komende zaterdag gaat Bente 's morgens naar Capelle a/d IJssel, en 's middags wacht Olav en Marit een lange rit naar Hippolytushoef. De volgende dag verhuist Lars naar zijn nieuwe huis in Gorcum. Voor alle vier geldt dat ze meer dan welkom zijn en dat er naar hun komst wordt uitgekeken. Dat maakt voor mij het afscheid nemen een stuk makkelijker. 

De 13 weken met Nina's kittens zijn omgevlogen. Op 21 december werden ze geboren, en in de afgelopen 3 maanden zijn ze uitgegroeid tot lieve, gezonde en levenslustige Noorse Boskat kittens, die de toekomst vol vertrouwen tegemoet gaan. 

Behalve de strubbelingen in het begin, omdat Nina haar kroost zo fanatiek verdedigde, zijn er geen problemen geweest. Geen zieken, geen ongelukken alles is gewoon goed gegaan. Nina was net als bij haar eerste nestje een supermoeder, die tot het eind voor haar kroost heeft gezorgd. Maar ook deze keer deed ze dat op de no-nonsense manier: Eén keer piepen betekende niet dat mama meteen komt aanrennen, daar was meer voor nodig. 

Gisteren is Bente in haar nieuwe huis in Capelle aan den IJssel gaan wonen. De rit in de auto vond ze prima, en eenmaal bij haar nieuwe mensen en de twee katten die daar al wonen was ze binnen een paar minuten op haar gemak. Met haar staartje fier omhoog liep ze door de woonkamer, besnuffelde haar nieuwe omgeving en gaf kopjes aan Imca en Gert Jan, haar nieuwe personeel. Dus dat zit wel goed daar. Hopelijk heeft ze een goede invloed op Jazz, de Siberische poes, die nog wat schuw en verlegen is. 

's Middags gingen we op pad met Marit en Olav naar Hippolytushoef. Een rit van twee uur, maar ze vonden het wel best, vooral toen ze na een half uurtje uit de reismand mochten en zo af en toe een rondje door de auto konden lopen. 

Op hun nieuwe adres werden ze verwelkomd door hun nieuwe mensen Els en Cor, en de drie kinderen des huizes die voor de gelegenheid alle drie thuis waren, de twee poezen Fleur en Tess en hondje Binky. Met name aan Binky moesten ze even wennen. Hij was nogal wild en druk volgens het tweetal, maar na verloop van tijd kwamen ze toch uit de reismand. Toen we vertrokken (na het avondeten, wat heerlijk was) waren ze al helemaal thuis en gewend aan de poezen en Binky. Dus ook daar gaat het wel goed komen. 

Vanmorgen verhuisde Lars naar Francien, een kort ritje van vijf minuten voor hem op de fiets. In zijn nieuwe huis maakte Lars in korte tijd kennis met maar liefst 11 andere katten. Op een enkel geblaas en hier en daar wat gegrom na accepteerden de anderen hem heel goed. Hij begon vrijwel meteen rond te lopen en speelde enthousiast met de catrun en de andere speeltjes. Lars zal vast snel een vriendje vinden om mee te ravotten, en ook de rest zal hem binnenkort wel zonder gemopper accepteren. 

Nina heeft natuurlijk wel in de gaten dat de kittens er niet meer zijn, maar ze lijkt het allemaal goed op te vatten. Af en toe hoor ik haar roepen, maar van slag lijkt ze niet. Ze mag nog een beetje moederen over Gitta, en ook over Björn, die laat zich dat ook nog graag welgevallen. Voor Jonna geldt dat de rust in huis is teruggekeerd, en voor Björn dat er wat minder speelkameraadjes zijn. Maar hij heft Gitta en zijn mama Nina, dus hij hoeft zich niet te vervelen. 

Het einde van een leuke, op wat hindernissen na onbezorgde kittentijd. Ik heb er ook deze keer met volle teugen van genoten, en met liefde voor moeder en kroost gezorgd. 

Natuurlijk ook aan het einde van dit dagboek een songtekst ter afsluiting. Deze kwam vrijwel meteen bij me op: 

Time for me to fly 
I've got to set myself free 
Time for me to fly 
That's how it's got to be 
Although it hurts to say goodbye 
I believe it's time for me to fly 

(Time for me to Fly - Dolly Parton) 

Inmiddels zijn Nina's kittens alweer 3 weken de deur uit. Het gaat goed met ze, en ze zijn al helemaal gewend in hun nieuwe huis. Gelukkig maar, want dat was immers het doel toen ze geboren werden: dat ze lieve, gezonde en sociale Noren zouden worden.
Gitta weet zich tussen de drie volwassen katten heel goed te handhaven. Ze laat zich de kaas niet van het brood eten en ze staat haar mannetje bij het stoeien met haar moeder en grote broer.
De verstandhouding met Jonna is nog niet geweldig, die moet nog steeds erg aan haar wennen lijkt 't wel.

Nina is de afgelopen week weer krols geworden. Gelukkig duurde het niet zo lang en net als met eerdere krolsheden had ze er niet erg veel last van. Ik hoop dat het qua krolsheden een beetje rustig blijft, vooral voor Nina zelf. Want dan hoef ik haar niet op de poezenpil te zetten.

De woonkamer is ondertussen ook weer op orde. De kittenkooi is naar de berging verhuisd en de krabpalen staan weer op hun plaats voor het raam. Dat vinden de katten wel prettig, ze doen niets liever dan naar buiten kijken. Er wordt soms bijna gevochten om de hoogste ligplekken.

Samen met kattenvriendin Francien ben ik wat nieuwe soorten droogvoer aan het uitproberen. We weten inmiddels dat onze katten sommige merken echt niet lekker vinden, zoals b.v. Acana. Wat ze wel lekker vinden (Josera bijvoorbeeld) gaat in de categorie "blijvertjes". Omdat er nu vier katten zijn, en Nina sommige brokjes toch heus wel lust, koop ik inmiddels grootverpakkingen droogvoer. Dat is soms behoorlijk zwoegen om dat op de fiets mee te sjouwen, maar tot nu toe steeds gelukt.

Vorig weekend was ik in Maastricht, en waren de katten voor het eerst met zijn vieren alleen thuis. Zoals ik wel verwacht had, is alles goed gegaan. Eind mei ga ik nog een keer een weekend weg, kunnen ze nog een keer proefdraaien voor de zomervakantie, want die is elf dagen.

Nina's kittens zijn inmiddels alweer zes weken geleden verhuisd. Gelukkig gaat het net als met Gitta ook met de andere vier prima.
Ik krijg gelukkig uitsluitend positieve berichten over Lars (Kayo), Olav (Thomas), Marit en Bente.
Bente doet nog steeds haar best om haar vriendinnetje Jazz de Siberische kat wat minder schuw en bang te maken. Lars heeft zijn plekje in de groep met 11 andere katten inmiddels helemaal veroverd. Hij is vriendjes met Magnus (Noorse Boskat) en Kajlin (Comish Rex) en ook met de anderen kan hij het inmiddels goed vinden.
Olav en Marit zetten samen de boel lekker op stelten en zijn sinds kort helemaal happy, want ze hebben een prachtige ren gekregen en kunnen nu dus lekker naar buiten.

Ik hoop over niet al te lange tijd eens langs te gaan in Hippolytushoef om te zien hoe het is geworden.

Ik heb op het moment eigenlijk niet zoveel nieuws te vertellen verder. Omdat momenteel de regen gestaag naar beneden komt heb ik nu wel alle tijd om de website bij te werken, dus jullie kunnen op de fotopagina zien hoe het nu gaat met de kittens.

Eindelijk, na heel lang wachten, vooral voor de katten, mogen ze nu naar buiten. Een oud-collega is zo lief geweest om er ruim een hele middag aan te besteden om het balkon af te schermen. Met behulp van kattennet en een simpele houten constructie is het balkon nu cat-proof, zelfs voor Björn.

De katten moesten tijdens het maken van de ren in de slaapkamer, om te voorkomen dat ze onverhoopt toch nog naar buiten zouden schieten. En bovendien had John zijn Labrador Sjors meegenomen. Sjors is de goedheid zelve en doet geen vlieg kwaad, maar de katten hier zijn geen hond gewend, en ik wilde geen risico lopen.

Terwijl John aan het werk was, deed Sjors zich tegoed aan kattenbrokjes, liep eens een rondje door de woonkamer en ging vervolgens rustig liggen slapen. Maar toen ik halverwege de middag de sleutel in het slot stak (ik moest werken en kon er dus niet de hele tijd bij zijn) sloeg Sjors aan en kwam blaffend naar de deur. Pas nadat ik hem ervan had overtuigd dat hij met "goed volk" te doen had mocht ik naar binnen :-)

Inmiddels zijn de katten al even buiten geweest om hun nieuwe verblijf te verkennen. Nina en Jonna, die al wel gewend waren om naar buiten te kunnen, waren niet zo onder de indruk. Björn spurtte gelijk naar de hoek van het balkon waar hij voorheen kon ontsnappen. Vol verwachting begon hij in het net omhoog te klimmen, maar tot zijn grote teleurstelling was de vluchtroute naar de buren afgesloten.

Gitta vond het allemaal nog een beetje eng, zij is nog nooit buiten geweest en moet er dus nog een beetje aan wennen.

Nu maar hopen dat ik geen problemen krijg met de buren of de Vereniging van Eigenaren, want zoals het nu is gemaakt zal vast niet mogen volgens de regeltjes. Maar ja, wat moet ik anders? Een niet afgeschermd balkon zorgt geheid voor uitbraken van met name Björn. En ik denk niet dat mijn buren het leuk gaan vinden wanneer hij hun zorgvuldig opgemaakte plantenbakken ruïneert en ze daarna als kattenbak gebruikt. En los daarvan wil ik het echt niet meemaken dat één van de katten van het balkon valt. Van vijf hoog wordt dat zeker zijn of haar dood.

Dus nu dan maar hopen dat ik geen problemen ga krijgen...duim maar voor me, en natuurlijk ook voor de viervoeters hier.

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie