Uitvliegen...

De 13 weken met Nina's kittens zijn omgevlogen. Op 21 december werden ze geboren, en in de afgelopen 3 maanden zijn ze uitgegroeid tot lieve, gezonde en levenslustige Noorse Boskat kittens, die de toekomst vol vertrouwen tegemoet gaan. 

Behalve de strubbelingen in het begin, omdat Nina haar kroost zo fanatiek verdedigde, zijn er geen problemen geweest. Geen zieken, geen ongelukken alles is gewoon goed gegaan. Nina was net als bij haar eerste nestje een supermoeder, die tot het eind voor haar kroost heeft gezorgd. Maar ook deze keer deed ze dat op de no-nonsense manier: Eén keer piepen betekende niet dat mama meteen komt aanrennen, daar was meer voor nodig. 

Gisteren is Bente in haar nieuwe huis in Capelle aan den IJssel gaan wonen. De rit in de auto vond ze prima, en eenmaal bij haar nieuwe mensen en de twee katten die daar al wonen was ze binnen een paar minuten op haar gemak. Met haar staartje fier omhoog liep ze door de woonkamer, besnuffelde haar nieuwe omgeving en gaf kopjes aan Imca en Gert Jan, haar nieuwe personeel. Dus dat zit wel goed daar. Hopelijk heeft ze een goede invloed op Jazz, de Siberische poes, die nog wat schuw en verlegen is. 

's Middags gingen we op pad met Marit en Olav naar Hippolytushoef. Een rit van twee uur, maar ze vonden het wel best, vooral toen ze na een half uurtje uit de reismand mochten en zo af en toe een rondje door de auto konden lopen. 

Op hun nieuwe adres werden ze verwelkomd door hun nieuwe mensen Els en Cor, en de drie kinderen des huizes die voor de gelegenheid alle drie thuis waren, de twee poezen Fleur en Tess en hondje Binky. Met name aan Binky moesten ze even wennen. Hij was nogal wild en druk volgens het tweetal, maar na verloop van tijd kwamen ze toch uit de reismand. Toen we vertrokken (na het avondeten, wat heerlijk was) waren ze al helemaal thuis en gewend aan de poezen en Binky. Dus ook daar gaat het wel goed komen. 

Vanmorgen verhuisde Lars naar Francien, een kort ritje van vijf minuten voor hem op de fiets. In zijn nieuwe huis maakte Lars in korte tijd kennis met maar liefst 11 andere katten. Op een enkel geblaas en hier en daar wat gegrom na accepteerden de anderen hem heel goed. Hij begon vrijwel meteen rond te lopen en speelde enthousiast met de catrun en de andere speeltjes. Lars zal vast snel een vriendje vinden om mee te ravotten, en ook de rest zal hem binnenkort wel zonder gemopper accepteren. 

Nina heeft natuurlijk wel in de gaten dat de kittens er niet meer zijn, maar ze lijkt het allemaal goed op te vatten. Af en toe hoor ik haar roepen, maar van slag lijkt ze niet. Ze mag nog een beetje moederen over Gitta, en ook over Björn, die laat zich dat ook nog graag welgevallen. Voor Jonna geldt dat de rust in huis is teruggekeerd, en voor Björn dat er wat minder speelkameraadjes zijn. Maar hij heft Gitta en zijn mama Nina, dus hij hoeft zich niet te vervelen. 

Het einde van een leuke, op wat hindernissen na onbezorgde kittentijd. Ik heb er ook deze keer met volle teugen van genoten, en met liefde voor moeder en kroost gezorgd. 

Natuurlijk ook aan het einde van dit dagboek een songtekst ter afsluiting. Deze kwam vrijwel meteen bij me op: 

Time for me to fly 
I've got to set myself free 
Time for me to fly 
That's how it's got to be 
Although it hurts to say goodbye 
I believe it's time for me to fly 

(Time for me to Fly - Dolly Parton) 

© 2012 - 2019 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie