Alle kittens een thuis

Morgen zijn Nina's kittens tien weken oud, het aftellen naar hun verhuizing gaat nu echt beginnen. 

Voor hun toekomstige baasjes leuk en spannend, voor mij met wat gemengde gevoelens. Want ik zal ze met lede ogen laten gaan, maar aan de andere kant weet ik dat ze zo welkom zijn en een hartstikke leuk leven tegemoet gaan. 

Bente heeft als laatste nieuw personeel gevonden: ze gaat wonen bij Imca en Gert-Jan in Capelle a/d IJssel. Waarschijnlijk zal daar naast Bente nog een kitten zijn of haar intrede doen, dus ze krijgt hopelijk leuk gezelschap. 

Bente, Olav en Marit houden hun eigen naam; Lars krijgt waarschijnlijk een andere naam van zijn toekomstige bazinnetje. En Gitta blijft natuurlijk ook Gitta heten, want die blijft hier wonen. 

Afgelopen maandag zijn de kittens voor de eerste keer ingeënt en hebben ze hun microchip gekregen. Het regende pijpenstelen toen ik naar de dierenarts fietste. Omdat ik het beloofd had, ben ik eerst met de kittens op mijn werk langs geweest. Ze werden meteen in beslag genomen door diverse collega's en uitgebreid bekeken en geknuffeld. Maar toen ik vertrok zaten ze alle vijf weer in de reismand. 

Dat paste nu nog net, bij de volgende enting moeten er twee mee denk ik. 

Vooral het chippen vonden sommigen niet leuk, Bente en Olav protesteerden verontwaardigd. 
Maar de dierenarts was gelukkig tevreden over het vijftal en ook hun gewichten waren prima. 

Bente, de lichtste, woog 1110 gram en Olav, de zwaarste, 1220. 
Bente heeft gelukkig geen nadelige gevolgen overgehouden van haar duikeling van de krabpaal, na een extra controle door de dierenarts bleek dat ze niets mankeerde. Maar bovenop de hoge krabpaal is ze niet meer geweest... 

Ook de fokker van Harald av Litte Kattestupet, de vader van de kittens, heeft ze met een bezoek vereerd. Zij zag vooral veel van Harald, zijn moeder en grootouders terug in de kittens. 

De kittens hebben deze week een nieuw kunstje geleerd: langs mijn broekspijpen omhoog klimmen om zo op de aanrecht te komen. Ineens hadden ze dat door, en hingen met z'n drieën in mijn spijkerbroek. Ze hadden natuurlijk al vaker gezien hoe hun moeder en Björn zonder moeite op de aanrecht sprongen. Vooral Björn zit daar graag te eten, omdat hij zijn portie dan niet met de kleintjes en vooral zijn moeder hoeft te delen. Olav en Marit (wie anders...) waren de eersten die het spijkerbroek-klimmen doorhadden. Gelukkig is het geen zomer en dus korte-broekenweer... 

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie