De uitbraak

Nog een week, schreef ik vorige keer, dan zou ik de hekjes weg moeten gaan halen rond de kittenkooi. Maar De Vijf dachten daar anders over. Dinsdagavond ontdekte Olav dat hij via de buitenkant van de kooi op het dak kon klimmen. Dat was natuurlijk het begin van het einde. Het was meer geluk dan wijsheid dat de kittens de volgende mogen nog allemaal achter de hekjes zaten. Toen ik aan het eind van de middag thuis kwam van mijn werk kwam Nina de gang in lopen, met Marit in haar kielzog. Dat betekende het definitieve einde van de hekjes, ik heb ze een uurtje later weggehaald. Als kalfjes die voor het eerst in de wei mochten stuiterden de kittens door de woonkamer, achtervolgd door een bezorgd porrende Nina. Björn liet zich ook van zijn beste kant zien en hielp zijn moeder met het in de gaten houden van het grut. Maar bovenal vond hij het super dat ze nu "los" waren en dat hij nu echt met ze kon spelen. Af en to ging dat eer wat te wild aan toe en kroop een kleintje verschrikt weg. Björn heeft ook al wel een paar uitbranders van Nina gekregen. Maar hij doet zijn best. 

De kittens eten nu allemaal meerdere keren per dag vast voedsel, al zal er heus af en toe nog eentje bij moeders aan de borst liggen. Olav wordt volgens mij een alles etende vuilnisbak, want die is ook al in de keuken geweest om samen met Björn uit zijn bakje te eten. Dat wordt een Bob de Bouwer, kan niet missen :-) 

Ik had gedacht dat ze de grote krabpaal nog wel even met rust zouden laten, maar dat had ik fout gedacht. Dezelfde avond dat ze de vrijheid kregen ontdekten ze dit machtige speelparadijs. De krabpaal heeft twee "glijbanen" en die fungeren nu als "klimbanen" voor de kittens. In no time zitten ze halverwege in het huisje, waar ze nu nog met gemak met z'n vijven in kunnen slapen. Het hoogste plateau van de paal is voorbehouden aan Björn, al heeft Nina er ook al gezeten, en zal er nog een machtsstrijd volgen wiens plek het uiteindelijk wordt. Toen de paal werd neergezet was Nina hoogzwanger en had Björn dus geen concurrentie van zijn moeder. Maar of dat zo blijft... 

Ik hoop in ieder geval dat de kittens dat hoogste plateau nog even laten voor wat het is, want ik ben als de dood dat er eentje naar beneden tuimelt. 

De enige die niet blij is, is Jonna. Ze komt nog wel in de woonkamer, maar overal waar ze kijkt, gaat of staat ziet ze kittens, en ze moet er niets van hebben. Ook wel een beetje logisch, want sinds de kittens er zijn is Nina natuurlijk niet echt aardig voor haar geweest. 

Dus alle kans dat ze die link legt. Gelukkig voor Jonna zullen ze niet allemaal hier blijven. 

De kittens zijn nu echt een lust voor het oog. Ik kan uren naar ze kijken als ze spelen, rennen, slapen en dollen. Ze zijn gewoon te leuk !! 

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie