De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Namens alle katten hier wens ik iedereen een goed, gelukkig en vooral gezond 2010. Nina heeft Oudejaarsavond goed doorstaan, ondanks het hevig knallende vuurwerk rond middernacht. Ze lag rustig te spinnen bij haar kittens, haar pootjes beschermend om ze heen gekruld. 

De kleintjes groeien nu allemaal goed, de afgelopen week heb ik ze niet meer bijgevoerd. Ook met Nina gaat het prima, gelukkig vertoont ze nog geen spoor van ziekte zoals de vorige keer. Het lijkt wat dat bettreft nu echt allemaal goed te gaan. 

De verstandhouding met Björn lijkt zich iets te verbeteren. Ze hebben elkaar de afgelopen dagen een paar keer onder toezicht van mij gezien en dat ging redelijk. Ze bij elkaar laten vind ik nog geen goed idee, maar Nina is niet meer zo heel agressief tegen Björn. Daarvoor moet hij wel uit de buurt van haar kittens blijven, maar dat is natuurlijk logisch. Nina beschermt haar kroost als een leeuwin, en dat is alleen maar toe te juichen. Het zou zorgelijker zijn als ze dat niet deed. 

In de loop van volgende week wil ik proberen om Nina naar beneden te verhuizen, dan heeft ze wat meer ruimte. Ik zet dan een kittenkooi neer, zodat Nina en haar kittens afgeschermd zitten. Ook al zullen er de eerste tijd geen andere katten bij haar in de buurt komen, want die mogen dan tijdelijk niet in de woonkamer. En dan maar hopen dat het over een poosje weer goed gaat met de hele kattenfamilie. 

Het was voor mij een hectische week, maar had niet zoveel met de kittens te maken. De vader van een lieve vriendin overleed erg onverwacht, dus daar had niemand op dat moment rekening mee gehouden. Schrikken dus. 

En dan was er de sneeuw aan het begin van deze week, zodat ik weer met klamme handen naar kantoor fietste, ik ben beslist geen held op de fiets als het glad is. Gelukkig is de sneeuw op de wegen nu weer weg. Maar vanwege de gladheid kon ik deze week twee keer tussen de middag niet naar huis om Nina eten te geven. Dat vond ze niet leuk. Ook al had ik haar 's morgens wat extra gegeven, ze was diep beledigd toen ik pas aan het eind van de middag weer kwam opdraven. Verwoed stond ze boven aan de slaapkamerdeur te krabben om mij er toch vooral maar van te doordringen dat ze HONGER had. 

De kittens krijgen nog steeds 's morgens en 's avonds een warme kruik ik de kraamdoos. Is wel nodig nu, al gaat de thermostaat niet lager dan 15 graden. Als de warmte van de kruik door de bedekking van de kraamdoos heen begint te komen kruipen ze er met zijn vijven tegenaan, ze hebben het al heel goed door. 

De kleintjes beginnen een beetje meer te bewegen, het begint al wat op lopen te lijken. Vooral Olav zet zijn dikke pootjes al stevig op de grond. Hij heeft van die mooie ronde voeten, die moet hij van zijn vader hebben, die heeft ook van die stevige stappers. 

Morgen komt er een logeerpoes....spannend !! De komende dagen ga ik zien of dat goed gaat met Björn en Jonna. En dan wordt het spannend, want volgend weekend wil ik Nina en haar kroost naar beneden verhuizen. Duimen maar dat het een beetje goed gaat ! 

Eerst maar het slechte nieuws: De poes die zou komen logeren is na een dag alweer vertrokken. Ze was zo ontzettend bang van Björn en Jonna dat het echt misdadig zou zijn om haar hier te laten blijven. Jonna en Björn hebben echt hun best gedaan, ze probeerden haar voorzichtig te benaderen en hebben haar beslist niets gedaan. Maar ze wilde niets van hen weten, en toen dat de volgende dag nog niets verbeterd was,en ze ook van mij doodsbang bleef, leek het me beter dat ze zou vertrekken. Poes wordt nu gedurende de afwezigheid van haar bazin in haar eigen huis verzorgd, voor alle partijen de beste oplossing. 

Nina heeft de logé alleen door de ruit van de kamerdeur gezien, maar was desondanks "not amused". Dezelfde avond verhuisde ze haar kittens naar onder mijn bed, waarschijnlijk omdat ze dacht dat ze daar veiliger waren. De kleintjes hebben daar een etmaal gebivakkeerd, daarna kwamen ze onder het bed vandaan en gingen ernaast liggen. In de doos wilde Nina niet meer, nadat ik haar kroost daar weer in had gezet kwam ze ze één voor één weer ophalen. Dus naast het bed maar een tijdelijk bedje voor ze gemaakt. 

Woensdag heb ik de gok gewaagd om Nina en haar kittens naar beneden te verhuizen. Ze konden niet blijven waar ze nu waren, ze zouden kou kunnen vatten en zo los in de slaapkamer bestond ook nog eens het risico dat ik bovenop een kitten zou stappen. Naar beneden dus, met het nodige kunst- en vliegwerk, want ik wilde Björn en Jonna er koste wat kost vandaan houden. Toen Nina eenmaal veilig met haar kroost in de kittenkooi zat, heb ik de woonkamerdeur dicht gedaan, zodat ze daar in haar eentje met de kleintjes kon wennen. 

Toen ik van mijn werk kwam, heb ik de deur open gezet en Björn en Jonna binnengelaten. 

En toen gebeurde er iets wonderbaarlijks: Het ging goed ! Jonna en Björn liepen een rondje om de kittenkooi, en Nina vond het allemaal prima. Tegen Jonna deed ze nog wel wat lelijk, maar ja, die begon ook uit voorzorg maar alvast te blazen als ze Nina zag. Maar ook tussen die twee ging het in de loop van de avond beter. 

Voor de nacht heb ik ze wel weer uit elkaar gehaald, en ook overdag toen ik naar mijn werk was zaten ze gescheiden. Donderdagavond mochten de andere twee weer bij Nina. Toen die op een gegeven moment uit de kittenkooi was, sprong Björn over de afscheidingshekjes en ging voor de ingang van de kooi naar de kleintjes liggen kijken. Na een paar minuten stapte hij in de kooi en ging bij ze liggen. Ik hield mijn hart vast, verwachtte ieder moment een hysterische uitval van Nina. Maar die bleef uit. Nien zat op d'r dooie gemak toe te kijken vanaf de salontafel en vond het allemaal best. Later ging ze er zelf bij liggen en ook dat ging goed. 

Inmiddels is Björn de vaste oppas van de kittens. Hij speelt met ze, hij wast ze en houdt ze in de gaten als hun moeder even een wandelingetje door het huis maakt. De wonderen zijn dus de wereld nog niet uit. 

Maar ik ben blij dat ze bestaan, en dat het jonge gezin nu lekker in de woonkamer kan. Vandaag hebben de kittens voor het eerst pap gekregen, Gitta en Marit vonden het erg lekker, de rest moest nog even nadenken of ze dat nou wel zo'n goed idee vonden.

Stoere beertjes, dat zijn het met recht, Nina's kittens. Ze staan inmiddels stevig op hun pootjes, en rennen en stuiteren als wilde tornado's door de kittenkooi en de ruimte achter de hekjes. Vooral Marit is haantje (hennetje eigenlijk) de voorste, die klimt ook al tegen de hekjes omhoog, maar er overheen lukt nog niet. 

De kittens hebben de afgelopen week kennis gemaakt met vast voedsel. Het begint een beetje te wennen, die pap van rijstebloem met Gourmet mousse, aangelengd met water. Probleem is alleen dat mama Nina dat ook wel lekker vindt, dus die moet een beetje op afstand worden gehouden om te voorkomen dat ze het eten van haar kinderen wegkaapt. 

Er staat ook een schaaltje kittenbrokjes, en ook daar hebben de kittens al van geproefd. 

Vooral Olav vindt ze lekker. Maar Björn lust ze ook, en dus is het schaaltje regelmatig leeg... 

Nina wordt wat nerveus van haar steeds verder ontwikkelend kroost. Ze kan ze soms allemaal niet meer onder controle houden, en dat heeft gezorgd voor toch weer wat mot met Björn en Jonna. Jonna heeft daarom een paar dagen apart gezeten, maar Björn interesseren de uitvallen van zijn moeder niet meer. Hij laat zich weliswaar wegjagen, maar is een paar minuten later alweer terug in de kamer, om hoog vanaf zijn "zetel" op de krabpaal zijn kleine broers en zussen gade te slaan. 

Jonna is wat meer op haar hoede, die komt niet in de buurt van de kittens, maar ook zij laat zich niet meer langdurig wegjagen door Nina. 

De kittens beginnen inmiddels ook mij te herkennen. Ik word enthousiast begroet, en vooral Marit vindt kopjes geven en snuffelen aan mijn gezicht heel interessant. Verder is op schoot klimmen als ik bij de kittens zit ook heel erg leuk, soms met z'n drieën tegelijk. 

Nog een week denk ik, dan zal mama Nina er toch aan moeten geloven dat haar kleintjes hun territorium gaan uitbreiden... 

Nog een week, schreef ik vorige keer, dan zou ik de hekjes weg moeten gaan halen rond de kittenkooi. Maar De Vijf dachten daar anders over. Dinsdagavond ontdekte Olav dat hij via de buitenkant van de kooi op het dak kon klimmen. Dat was natuurlijk het begin van het einde. Het was meer geluk dan wijsheid dat de kittens de volgende mogen nog allemaal achter de hekjes zaten. Toen ik aan het eind van de middag thuis kwam van mijn werk kwam Nina de gang in lopen, met Marit in haar kielzog. Dat betekende het definitieve einde van de hekjes, ik heb ze een uurtje later weggehaald. Als kalfjes die voor het eerst in de wei mochten stuiterden de kittens door de woonkamer, achtervolgd door een bezorgd porrende Nina. Björn liet zich ook van zijn beste kant zien en hielp zijn moeder met het in de gaten houden van het grut. Maar bovenal vond hij het super dat ze nu "los" waren en dat hij nu echt met ze kon spelen. Af en to ging dat eer wat te wild aan toe en kroop een kleintje verschrikt weg. Björn heeft ook al wel een paar uitbranders van Nina gekregen. Maar hij doet zijn best. 

De kittens eten nu allemaal meerdere keren per dag vast voedsel, al zal er heus af en toe nog eentje bij moeders aan de borst liggen. Olav wordt volgens mij een alles etende vuilnisbak, want die is ook al in de keuken geweest om samen met Björn uit zijn bakje te eten. Dat wordt een Bob de Bouwer, kan niet missen :-) 

Ik had gedacht dat ze de grote krabpaal nog wel even met rust zouden laten, maar dat had ik fout gedacht. Dezelfde avond dat ze de vrijheid kregen ontdekten ze dit machtige speelparadijs. De krabpaal heeft twee "glijbanen" en die fungeren nu als "klimbanen" voor de kittens. In no time zitten ze halverwege in het huisje, waar ze nu nog met gemak met z'n vijven in kunnen slapen. Het hoogste plateau van de paal is voorbehouden aan Björn, al heeft Nina er ook al gezeten, en zal er nog een machtsstrijd volgen wiens plek het uiteindelijk wordt. Toen de paal werd neergezet was Nina hoogzwanger en had Björn dus geen concurrentie van zijn moeder. Maar of dat zo blijft... 

Ik hoop in ieder geval dat de kittens dat hoogste plateau nog even laten voor wat het is, want ik ben als de dood dat er eentje naar beneden tuimelt. 

De enige die niet blij is, is Jonna. Ze komt nog wel in de woonkamer, maar overal waar ze kijkt, gaat of staat ziet ze kittens, en ze moet er niets van hebben. Ook wel een beetje logisch, want sinds de kittens er zijn is Nina natuurlijk niet echt aardig voor haar geweest. 

Dus alle kans dat ze die link legt. Gelukkig voor Jonna zullen ze niet allemaal hier blijven. 

De kittens zijn nu echt een lust voor het oog. Ik kan uren naar ze kijken als ze spelen, rennen, slapen en dollen. Ze zijn gewoon te leuk !! 

Pagina 1 van 5

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie