De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Sinds een paar dagen probeer ik de kittens te laten wennen aan vast voedsel. Björn had dat als eerste door, hij eet sinds vrijdag zacht kittenvoer met rijstebloempap. De andere drie hadden daar nog niet zo'n zin in, de melk van mama beviel ze nog prima. Gisteren had Björn ook de primeur van "de eerste keer op de kattenbak". Hij vond het wel een beetje eng, maar mama was in de buurt en stelde hem gerust met zachte prrgeluidjes.

Vanmorgen hebben ook de andere drie voor het eerst vast voedsel gegeten. Agnetha en Benny, onafscheidelijk als altijd, besloten gezamenlijk dat nu het moment daar was om van het bordje te gaan eten en vervolgens maakten ze het samen bijna schoon leeg. Mama kwam even helpen met de laatste restjes. Ook Frida heeft vanmorgen voor het eerst gegeten. Omdat het nu waarschijnlijk wat drukker gaat worden op de kattenbak, staan er inmiddels 2.

De kittens vinden ze voornamelijk leuk om in en uit te klimmen en door het grit te rollen. Maar ze snappen ook heel goed waar de bakjes voor zijn en dat vind ik toch wel heel knap.

Verder gaat alles voorspoedig met de kleintjes. Benny is de meest roekeloze van de vier, hij heeft blijkbaar een keer een corrigerende tik of beet gehad van zijn moeder, want hij ziet er wat gehavend uit met een korstje op zijn oor en op zijn voorpoot. Misschien toch in het vervolg wat beter luisteren naar mama of je broer of zus wat minder plagen. De kittens hebben sinds deze week ook meer speelruimte, de ruimte om de kittenkooi is afgezet met hekjes zodat ze wat rond kunnen scharrelen. Van die mogelijkheid wordt dankbaar gebruik gemaakt. Vanwege de ruimte voor de kittens moet ik me wat behelpen in de woonkamer qua ruimte, maar ik heb het er graag voor over!

De kittens worden steeds leuker. Ze zijn nu 5 weken oud en beginnen zo onderhand hun eigen karaktertjes te krijgen. Agnetha is het rustige, bedaarde meisje. Frida gaat vaak onverstoorbaar haar eigen gangetje, Benny is nog steeds de druktemaker (maar zo ontwapenend lief!) en Björn ontpopt zich tot een enorme knuffel, die al spint als je hem oppakt.
Wat ik heel erg leuk vind is dat Agnetha bij mijn oudste zus gaat wonen. Haar zal ik dus in ieder geval zien opgroeien.

De kittens groeien als kool, nu ze eenmaal zelfstandig vast voedsel eten. Afgelopen vrijdag, bij de 5-weken weegsessie waren ze alle vier 150 gram of meer gegroeid ten opzichte van de vorige week. Ze eten nu natvoer zonder rijstebloempap en dat gaat heel goed. Droge brokjes heb ik tot nu toe alleen Frida zien eten. Ze moeten wel dooreten, want anders komt mama Nina even "helpen" met het leegmaken van de bordjes. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dus moet Nina goed in de gaten worden gehouden als de kittens eten. Zij krijgt genoeg van haar eigen voer, dus ze mag niet van het eten van haar kinderen snoepen. Ter compensatie voor het feit dat ze probeert van hun eten te snoepen mogen de kittens overigens ook nog wel bij hun moeder drinken. Ze gaan ook alle vier keurig op hun kattenbakjes. Het enige nadeel is dat mijn hele woonkamer af en toe bezaaid ligt met kattenbakkorrels. De stofzuiger maakt overuren :-)

De kittens spelen ondertussen ook wat af met elkaar en met de speeltjes die in hun kittenverblijf liggen. Elkaar achterna zitten is nog steeds een favoriete bezigheid. Als ze het te gek maken begint mama Nina ze bezorgd toe te spreken. Jonna begint de kittens zo langzamerhand ook een beetje leuk te vinden. Af en toe doet ze een poging tot spelen, maar meestal maakt ze zich snel weer uit de voeten. Vanaf een afstandje toekijken vindt ze nog steeds leuker. Ik denk nog hooguit een week, dan kunnen de hekjes weg, want dan klimmen de kittens er overheen. Dan zal er een nieuwe wereld voor hen opengaan. Zij kijken daar vol verwachting naar uit, mij gaat het allemaal veel te snel...

Bevrijdingsdag viel dit jaar wat vroeger dan normaal: de kittens vonden het welletjes en zijn uit hun "kooi" ontsnapt.
Afgelopen donderdag was mijn laatste werkdag, ik heb nu een week vrij. Die dag zijn de kittens nog keurig in hun kittenverblijf achter de hekjes gebleven. De volgende morgen zaten ze daar ook nog toen ik om zeven uur Nina en Jonna hun eten gaf.

Toen ik een uurtje later opstond, waren ze alle vier over de hekjes geklommen. Wie het vorbeeld heeft gegeven heb ik dus jammer genoeg niet gezien. Toen heb ik de hekjes maar meteen weggehaald en zodoende kregen de ABBA'tjes de hele benedenverdieping tot hun beschikking. Dat vonden ze prachtig. Sprinten door de woonkamer, achter de bank verstoppen en in alle hoekjes snuffelen, ze vonden het geweldig. Mama Nina vond het in eerste instantie niet zo leuk, ze was overbezorgd. Jonna heeft er ook gemengde gevoelens bij, zij vindt het maar niks dat ze nu overal kittens tegen kan komen. Ze verschanst zich het liefst op de leuning van haar favoriete stoel, maar het zal niet lang duren voordat ze ook daar niet meer veilig is vrees ik.
Als Nina haar kroost weer even om zich heen wil dan roept ze ze bij zich om lekker te komen drinken, en dat doen ze dan ook graag. In de loop van vrijdagmiddag hebben ze ook de trap ontdekt en daar rollebollen ze nu zo af en toe ook wel vanaf, maar er ligt tapijt op, dus verder dan twee treden heb ik er nog niet eentje zien buitelen. Het is zo leuk om te zien hoe ze elkaar door het huis achterna zitten en over elkaar heen buitelen.

Hun kittenkooi hebben ze meteen voorgoed vaarwel gezegd, ze hebben een nieuwe slaapplek gevonden, met z'n vieren in een mandje naast de bank. Agnetha is vaak de eerste die iets nieuws kan. Ook al is ze de kleinste, alleen zij klom woensdag al bovenop de kittenkooi, en ze kon al na een dag buiten de kooi zonder hulp op de bank klimmen. Dat heb ik de anderen tot nu toe nog niet zien doen, zelfs Frida niet, die toch een dikke twee ons zwaarder is en dus ook een flink stuk groter.

Ik heb besloten dat Björn bij mij zal blijven wonen. Dat betekent dus hoogstwaarschijnlijk geen kittens meer, hoewel ik de deur wat Nina betreft nog niet helemaal heb dicht gedaan. Ik ga het er eerst nog eens een keer goed met de dierenarts over hebben, als hij ook vindt dat het beter is om Nina geen kitens meer te laten krijgen dan gebeurt dat uiteraard ook niet meer en wordt ze gesteriliseerd. Want hoe leuk ik het ook vind nu alles goed gaat, ik weet ook nog heel goed hoe de tweede week na de bevalling is verlopen.

Voor Frida en Benny moet ik nog op zoek naar een nieuw thuis. Ik stel dat steeds maar uit, omdat ik er eigenlijk niet aan wil. Maar ja, ze allemaal houden kan echt niet. Dus komende week zal ik daar toch werk van moeten gaan maken.

Het eten en groeien gaat prima. De kittens eten allemaal netjes uit hun bakjes, Frida zat gisteren zelfs heel stoer van de droge brokjes van Jonna en Nina te eten en het smaakte haar blijkbaar prima. De droge kittenbrokjes vallen ook erg in de smaak.... maar dan voornamelijk bij Jonna en Nina. Tja...

Vanwege problemen met mijn webhost is de site een week offline geweest. Dat was balen, maar goed, ik ga jullie vanaf nu weer bijpraten over Nina en haar kids.

De kittens zijn inmiddels 8 weken oud en ze zijn helemaal gewend aan hun nieuwe leven als "vrije kittens". Ze rennen onbekommerd door het hele huis heen, stuiteren de trap op en af alsof ze nooit anders hebben gedaan en racen achter elkaar aan door de kamer, daarbij verbaasd gadegeslagen door Jonna. Alles wat beweegt daar rennen ze achteraan, en alles wat nieuw is wordt geïnteresseerd besnuffeld.
De kattenbakken verschonen kan alleen als de kittens slapen, want ze mogen niet naar buiten. Het hek op mijn balkon biedt namelijk een prima gelegenheid voor een onbesuisd kitten om tussen de tralies door naar beneden te vallen, ik moet er niet aan denken.

Nina zorgt nog steeds heel goed voor haar kittens. Enkele keren per dag worden ze bij mama geroepen om te worden gewassen en als ze zin hebben nog wat bij haar te drinken. Nina maakt er ook een gewoonte van om als ze zelf eten krijgt, dit met haar kittens te willen delen. Ze neemt een hap eten mee de kamer in, en die deponeert ze dan ergens op de grond, waarna ze haar kinderen roept. Als ze overigens niet snel genoeg komen opdraven eet ze het alsnog zelf op, het is graag of niet :-).

Agnetha is nog steeds met veel dingen de eerste. Al is ze de kleinste, ze durft alles. De stofzuiger vindt ze niet meer eng, zelfs de boormachine kon haar niet verjagen. Ze gaat tegenwoordig meestal op één van de grote kattenbakken, lekker stoer. En, en dat was minder, ze is als eerste van de krabpaal gevallen. Gelukkig kwam ze op haar pootjes terecht en was mama in de buurt om haar te troosten. Natvoer voor kittens vindt ze maar niks, ze eet liever wat haar moeder ook krijgt.

Wat de kittens ook een waar feest vinden is de slaapkamer. 's Nachts doe ik de deur dicht, omdat ik anders helemaal niet slaap, maar 's morgens een half uurtje voordat ik er zelf uit moet, mogen ze naar binnen. De slaapkamer biedt een scala aan extra speelmogelijkheden. Over het bed rennen, het liefst over mij heen, want die hobbels in het dekbed zijn leuke hindernissen. Verder zijn er de gordijnen, waar je achterlangs kunt rennen en dan met je pootjes meppen naar je broer of zus die aan de andere kant van het gordijn zit.

Wat eten betreft zijn ze erg sociaal voor me: Ze hebben het liefst de kuipjes van de Aldi van 17 cent per stuk. De zakjes speciaal kittenvoer van diverse A-merken laten ze links liggen, die mag Nina hebben. Droge brokjes eten ze nog niet zo, hooguit als ik er wat van door het natvoer doe. Maar ja, wat wil je, met een mama die ook geen droge brokjes eet...

Negen weken zijn de kittens vandaag en ze zijn vrijwel volledig zelfstandig. Onvoorstelbaar is het om te zien hoe ze zich in zo'n korte tijd ontwikkelen van blinde, volledig van hun moeder afhankelijke kittens in katten die, als het zou moeten, zonder hun moeder zouden kunnen leven.
Ze gaan nu ook een beetje hun eigen leven leiden, ze slapen niet meer altijd met z'n vieren bij elkaar, soms vind ik ze door het hele huis terug, hoewel ze wel vaak op zijn minst één broer of zus opzoeken om mee te slapen.
De katers Benny en Björn zijn nog steeds "knuffeliger" dan de dames Agnetha en Frida. Die mag ik wel aaien, maar opgepakt worden vinden ze maar niks, hooguit voor heel eventjes. Daarnaast heeft Agnetha een aversie tegen de weegschaal ontwikkeld. Eens per week, op vrijdag, weeg ik de kittens. De andere drie vinden dat ook niet echt geweldig, maar ze laten het wel toe. Agnetha niet. Die zorgt ervoor dat haar gewicht bij een schatting blijft. Nou ja, ze eet goed en ziet er goed uit, dus het zal wel goed gaan denk ik dan maar.

Dat de kittens met zijn vieren ruim in de meerderheid zijn in huis, dat beginnen ze ook aardig door te krijgen. Ze vinden het een feest om over de stoel te rennen en klimmen waarin Jonna ligt te slapen. De muts laat dat even toe, en gaat vervolgens chagrijnig rechtop zitten om ieder kitten dat in de stoel klimt eruit te meppen. Maar echt vals heb ik haar niet zien doen tegen de kleintjes. Ik verdenk haar ervan dat ze ze heel stiekem toch wel leuk vindt. Anders ga je namelijk niet op je rug liggen rollen op de grond terwijl de kittens om je heen rennen. Maar dat zie ik niet, denkt Jonna.....

Björn lijkt qua karakter veel op zijn moeder. ik denk dat ik van hem binnenkort net zo'n foto kan maken als van Nina indertijd: pontificaal bovenop mijn laptop. Hij heeft het al eens uitgeprobeerd, maar toen was ik net te laat met de camera.

Ze presteren het ook om uit het bakje van hun moeder mee te eten, iets wat Jonna nooit heeft aangedurfd. En mams laat het nog toe ook, al betekent het wel dat ze zodra haar bakje leeg is van mij verwacht dat ik het nogmaals vul, want Nina heeft nog steeds honger voor twee.
De kittens eten inmiddels ook zelfstandig harde brokjes, vooral Frida en Björn zijn er gek op. Daar zou Nina nou eens een voorbeeld aan moeten nemen :-)

Komende maandag krijgen de kittens hun eerste enting. Weer een mijlpaal in hun jonge leventje. Ik hoop dat alles goed gaat en dat er geen vervelende entreacties zullen optreden.
Er hebben zich tot op heden nog geen serieus geïnteresseerden gemeld voor Frida en Benny, maar echt erg vind ik het niet. Nog even en ik wil niet eens meer dat ze weggaan, hoewel ik me natuurlijk ook realiseer dat ze niet hier kunnen blijven en dat ik te zijner tijd toch echt op zoek moet naar een geschikt thuis voor hen.

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie