De belevenissen van de bewoners van Cattery Jarinina

Nina is bezig aan de laatste loodjes. Tegen wil en dank doet ze het eindelijk wat rustiger aan. Ze probeert niet meer op de aanrecht te springen, nadat dit een paar keer bijna misging en ik haar nog net kon vangen. Mijn vermaningen dat ze toch echt voorzichtig moet doen helpen blijkbaar toch een klein beetje.

De kleintjes kunnen nog een ruime week groeien, en Nina is vast van plan om dat ook te laten gebeuren, want ze eet zo mogelijk nog meer dan voorheen. Als ik thuiskom van mijn werk dan gaat er zo een half blik natvoer doorheen, en daar kan dan ook nog wel een zakje of kuipje achteraan.

Ik moet deze week nog werken, vanaf komende vrijdag ben ik vrij, en dat is maar goed ook, want ik wil het liefst in de buurt van Nina blijven.

Afgelopen zondag was mijn laatste Zondagochtendconcert in Amsterdam. Die planning was wel aardig, want dit was echt de laatste dag dat ze mij zo ver van huis krijgen. Volgende week zou ik echt niet meer gegaan zijn.

De blikjes Hill's AD voor na de bevalling staan inmiddels in de kast, dus eigenlijk is alles klaar voor de geboorte. In haar doos wil ze nog niet liggen, dus ik hoop maar dat ze daar wel wil gaan bevallen. Als ze onder mijn bed kruipt moet ik mijn halve ledikant uit elkaar slopen om haar er onderuit te halen, dus ik denk dat ik mijn slaapkamer binnenkort maar tot verboden gebied verklaar. Wat ik ook wel apart vind is dat Nina niet meer naar buiten wil. Normaal gesproken is ze er als de kippen bij om mee naar buiten te gaan als ik de balkondeur open doe. Maar de laatste week taalt ze er niet meer naar om naar buiten te gaan. Ook op de galerij hoeft voor haar niet meer zo nodig. Soms glipt ze nog wel naar buiten als ik thuiskom, maar ze keert vrijwel meteen weer om.

Kortom, alles wijst er op dat haar zwangerschap op zijn eind loopt en dat ze zich klaarmaakt voor de komende geboorte van haar kittens.

Vandaag was ein-de-lijk mijn laatste werkdag. En ik kon niet wachten tot ik om half vijf naar huis kon. En uitgerekend vandaag figureerde ik op de valreep onbedoeld in een item van het nieuws op TV Rijnmond. Dat heb ik weer, zijn ze net de voorzitter van ons bestuur aan het interviewen als ik de gang inloop....full screen in beeld. Maar gelukkig kan niet iedereen TV Rijnmond ontvangen en dus gok ik er maar op dat niet al te veel mensen het gezien hebben :-)

Vanaf nu krijgt niemand me nog langer dan hooguit anderhalf uur achter elkaar mijn huis uit totdat Nina is bevallen. Eigenlijk valt er nu niet zoveel over haar te melden, behalve dat ik sinds een paar dagen de kleine poesjes in haar buik voel bewegen als ik mijn hand erop leg....zo lief.

Onderstaande foto's wil ik jullie niet onthouden. Nientje is zoooo lief als ze slaapt op haar steeds verder instortende doos...

Vandaag is Nina uitgerekend, maar de kleintjes zijn nog niet geboren. Volgens de richtlijnen zou ze nog tot komende maandag mogen rondlopen (dat zou de 70e dag zijn), als ze dan nog niet is bevallen moet de dierenarts eraan te pas komen. Maar ik heb niet het idee dat dat nodig zal zijn. Ze begint sinds vanmiddag een wat onrustige indruk te maken. Ze ligt veel op de (koele) kurkvloer, het liefst languit op haar zij.

Dinsdag heeft ze haar hele kraamdoos overhoop gespit, ze kon geen beslissing nemen of ze op of onder het laken wilde liggen. Ik heb de boel daarna maar weer wat gefatsoeneerd. Zo af en toe ligt ze wel even in haar doos, ik denk dat ze het wel een geschikte plek vindt om te bevallen. Om de bovenkant af te schermen heb ik er een badlaken overheen gehangen en met wasknijpers vastgezet. Zo is het een leuk tentje geworden :-) De afgelopen nacht heb ik op de bank "geslapen". Dat laatste bewust tussen aanhalingstekens, ik was halverwege de nacht zo geradbraakt dat ik alsnog mijn bed ingedoken ben, erop gokkend dat er tot een uur of half zeven toch niets meer zou gebeuren, en die gok bleek juist.

Terwijl de laatste stuiptrekkingen van de westerstorm over het land razen wacht ik maar rustig op de dingen die komen gaan. Ik hoop - zowel voor Nina als voor mezelf - dat ze vannacht of anders morgen gaat bevallen, maar we zullen moeten afwachten wat de plannen van Moeder Natuur zijn.

De bevalling was er eigenlijk eentje uit het boekje. Achteraf is dat natuurlijk makkelijk gezegd, toen de bevalling bezig was dacht ik daar heel anders over. Tegen 3 uur hoorde ik een kat de slaapkamer in komen. Ik dacht dat het Jonna was, want Nina kwam sinds haar zwangerschap maar zelden boven. Maar het was Nina, die luid spinnend naast mijn bed stond. Ze wou net gaan kijken of ze ook onder het bed kon. Dat leek me geen goed plan, dus ik ben snel opgestaan en toen ging ze mee naar beneden. Ze wou eten, dus dat heb ik haar gegeven. Na het nog even aangekeken te hebben besloot ik om maar weer naar bed te gaan, deze keer met de slaapkamerdeur dicht. Maar het zat me niet lekker, en na een kwartier deed ik de deur open, en daar zat Nina. Voor mij was het duidelijk. Ik heb me aangekleed en mijn lenzen ingedaan en ben met haar mee naar beneden gegaan.

Daar begon ze vervolgens te zoeken naar een geschikte plek om te bevallen. In haar kraamdoos wilde ze niet. Onder de grand foulard op mijn bank of in het huisje van de krabpaal leek haar beter. Omdat ik dat niet met haar eens was heb ik de grand foulard van de bank gehaald en de krabpaal zo neergezet dat ze niet meer in het huisje kon. Toen ik tenslotte haar doos op een andere plek zette ging ze er wel in liggen.

De weeën begonnen uiteindelijk om 4.45 uur. En dat duurde, duurde en duurde. Nina had het duidelijk zwaar, maar ze gaf geen krimp. Ik legde mijn arm in de doos, zodat ze zich tijdens het persen schrap kon zetten. Geen moment is ze in paniek geweest, ze vertrouwde volledig op zichzelf, en hopelijk ook een beetje op mij.

Om 6.15 u werd eindelijk het eerste kitten geboren. Nina begon het direct droog te likken, alleen vertikte ze het om de navelstreng door te bijten, dus dat heb ik gedaan (nee, niet met mijn tanden). Een klein uur later, om 7.10 u werd het tweede kitten geboren, en om 8.00 uur nummer drie. Toen ging ze liggen, de kleintjes ondertussen verder droog likkend. Dus ik dacht dat het bij drie zou blijven. Ik belde even snel een collega om verslag uit te brengen. Daarna wilde ik het laken in de kraamdoos verschonen.

Dus ik til Nina eruit en wil net haar kittens pakken als ze verontwaardigd grommend weer in de doos klimt. Bleek dus dat er nog een vierde kitten was geboren, en die was ze nog driftig aan het droog likken. Ik kreeg een verwijtende blik over zoveel lompheid en heb haar toen dus maar met rust gelaten.

Vier kittens dus, 2 vrouwtjes en 2 mannetjes, met prima startgewichten, variërend van 117 tot 140 gram.
De gebroken nacht heb ik er graag voor over gehad om dit wondertje mee te mogen maken!

De kittens zijn inmiddels 3 dagen oud en het gaat prima met ze. Ze groeien als kool. Soms moet ik twee keer kijken als ik ze weeg, omdat ik de weegschaal soms niet geloof. Zo is Frida vandaag maar liefst 15 gram gegroeid en is met 183 gram de zwaarste van de vier. Vandaag ging het wegen voor het eest goed, in de zin dat Nina rustig bleef, in de wetenschap dat ze haar kinderen direct na de weegsessie weer terug zou krijgen. Met Nina gaat het gelukkig ook goed, al is ze soms wat gestresst en onzeker. Dan loopt ze zachtjes grommend door de kamer, en gromt zelfs tegen haar kittens. Maar denk niet dat ze ze niet met haar leven beschermt. Zodra er eentje piept is ze er als de kippen bij om haar kroost te beschermen. Dan klimt ze in haar doos, en krult zich beschermend om ze heen.

Nina heeft de dag na de bevalling behoorlijk last gehad van naweeën. Ze had het zo slecht dat ik dacht dat ze echte weeën had, en dat er misschien nog een kitten in haar buik zat. Dat idee werd gesterkt door het feit dat haar buik erg dik aanvoelde. Zekerheid voor alles, dus ben ik met Nina naar de dierenarts geweest. Een echo en 2 röntgenfoto's wezen gelukkig uit dat alles in orde was. Nina kreeg een pijnstillende injectie, en nadat ze in de loop van de middag eindelijk op de bak ging om te plassen ging het een stuk beter met haar.

Gisteren besloot Nina haar kittens naar boven te verhuizen toen ik even niet thuis was. Ik vond de kleintjes in een hoekje van mijn slaapkamer, achter het gordijn. Het heeft heel wet overredings-kracht gekost om Nina ervan te overtuigen dat de kleintjes toch echt weer naar beneden en in de doos moesten. Ik heb de doos nu met een kussen erin wat kleiner gemaakt en dat vindt Nina duidelijk prettiger. Door de kleinere ruimte kan ze de kittens nu beter in de gaten houden en is de doos weer in ere hersteld als verblijfplaats voor het gezin.

Vandaag moest ik weer gaan werken en dat viel niet echt mee. Mijn gedachten waren voortdurend bij Nina en de kleintjes. Tussen de middag snel naar huis fietsen om te kijken of alles nog goed gaat. De kruik in de doos was nog lekker warm, dus ik hoefde alleen Nina te eten te geven. En natuurlijk de kleine beertjes weer even voorzichtig aaien. Omdat de doos nog afgedekt is,heb ik nog niet veel foto's gemaakt. Ik wil deze eerste dagen de kittens zo min mogelijk verstoren. Slapen en groeien, daar komt het nu op aan.

© 2012 - 2017 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie