Nog één week...

Komende week is - als alles goed gaat, maar daar ga ik wel van uit - echt de laatste met Nina's kittens.
De tijd is omgevlogen, drie maanden is niets als ik er nu op terugkijk. En dat terwijl er toch genoeg is gebeurd.
Of ik het erg vind dat drie van de vier kittens straks gaan verhuizen? Nee, eigenlijk niet. Je weet van tevoren als je aan een nestje begint dat je ze niet allemaal kunt houden. En Frida, Agnetha en Benny krijgen ongetwijfeld een fijn en liefdevol thuis waar ze hopelijk een lang en gelukkig leven gaan leiden. En Björn blijft hier, dus wat wil ik nog meer ? Als fokker kun je het je lang niet altijd permitteren om een kitten uit een nest te houden, dus ik beschouw het feit dat Björn blijft als een luxe.

Vandaag was het weer "weegdag". Traditiegetrouw verzette Agnetha zich hier als een razende tegen. Nooit geweten dat een poesje met zo'n lief snoetje zo boos kan kijken. Maar ja "wass soll dass soll" zeggen de Duitsers. En dat geldt in dit geval dus ook voor wegen.
Frida heeft het blijkbaar niet kunnen uitstaan dat ze vorige week een paar gram minder woog dan haar broer Björn, want vandaag liet ze hem met een verschil van 40 gram weer achter zich. Maar ja, tegen een zus die het presteert om in een week bijna 200 gram te groeien kun je natuurlijk niet op.
De kittens zijn afgelopen zaterdag door mijn vriendin Esther gefilmd, dus tot in lengte van jaren kan ik behalve van de foto's ook genieten van bewegende beelden. En bewegen deden ze, vooral hun nieuwe 'interactieve vishengel" met daaraan een ondefinieer-baar groen beest vinden ze prachtig. Gekocht voor 2 euro 50 nadat het visje dat ooit ook aan zo'n hengel heeft gezeten het echt definitief had begeven.
De kittens ontdekken voortdurend nieuwe dingen. Ze kunnen nu vanaf de krabpaal op de kast springen en daar wordt de uit zijn kluiten gegroeide vetplant uitgebreid bestudeerd. Frida heeft al ontdekt dat je er ook heel leuk in kunt klimmen. Lijkt mij niks met al die stekels, maar ze vindt het blijkbaar leuk.
Ook heb ik de kittens op mijn arm meegenomen het balkon op. Ze daar los laten lopen is te gevaarlijk, ze kunnen immers zo tussen de tralies van het balkonhek doorschieten. De dames vonden het prachtig, al die nieuwe indrukken. De heren waren iets minder gecharmeerd van dit uitstapje. Benny vond het ronduit eng en wou maar al te graag weer naar binnen, waar hij direct dekking zocht bij zijn moeder, de held :-).

Komende maandag worden de kittens voor de tweede keer geënt en krijgen ze hun chip. Mama Nina mag ook mee, zij wordt ook ingeënt.
Nina moppert behoorlijk de laatste dagen, omdat ze niet meer de hele dag door natvoer krijgt. Maar ja, ze voedt haar kittens niet of nauwelijks meer, dus ook voor haar wordt het "back to normal" wat eten betreft, al mag ze van mij best nog een kilootje zwaarder worden, want ze is beslist geen "vette". Soms "betrap" ik haar op het eten van droge brokjes, maar echt dol is ze daar nog steeds niet op, in tegenstelling tot haar kittens.

© 2012 - 2019 cattery Jarinina
Voor alle foto's op deze website geldt: Alle rechten voorbehouden / All rights reserved.
Foto's gemaakt door Ankie Ottevanger en Petra van Wijk Fotografie